THE RIDE – THE RIDE

“ 3 Friends passionate about the blues… “

Drie stemmen, twee gitaren en één mondharmonica, dit is in het kort waar “The Ride” voor staat: een muzikaal trio met Marco Cinelli (gitaar, dobro en zang), Phil Fernandez (gitaar en zang) en Phil(ippe) Poitevin (mondharmonica en zang) (ex ”Tip On It”). In de Europese en vooral in de Parijse blues scene zijn dit, met hun eigen bands, geen totaal onbekende namen. Drie mannen met een prima stem, brengen een destillaat van een mix van akoestische blues met een beetje folk en rock. Het trio brengt hommages aan hun idolen zoals Tony Joe White, JJ Cale, JL Hooker e.a., zonder ze echter te kopiëren! 

Voor hun debuut album hebben ze (voor twee tracks) twee gasten uitgenodigd: de pianist Bala Pradal (8) en de percussionist Colin Benjamin (9). Op het album staan enkel akoestische tracks, waarop ze afwisselend zingen. Qua sfeer doen de nummers je denken aan Gary Davis, Skip James en Sonny Terry & Brownie McGhee. Het album is zeker geen tribute album, maar de expressie van drie eigentijdse muzikanten. De opnamen gebeurden in de Hakesound studio in Romainville, FR. Op het album staan tien tracks, zes eigen nummers en vier covers…

Album tracks: 1”Neither Do I” [Cinelli] – 2”Where’s My Money” [Billy Branch] – 3”Back Door Man” [Willie Dixon] – 4”Deadline” [P. Poitevin / Cinelli] – 5”Town Motel Blues” [Cinelli / Saadown / Kelley] – 6”I Got My Eyes On You” [Otis Smothers] – 7”Five String Man” [Rodbard / Cinelli] – 8”I Got To Find My Baby” [P. Fernandez] – 9”Bad Dog” [Gary Primich] – 10”Texas Barbes Q” [P. Fernandez]

De opener 1”Neither Do I”, is een nummer van en gezongen door Marco Cinelli, een van de twee gitaristen van het trio. De track doet je qua sfeer denken aan de uitgeklede muziek van “The Heritage Blues Orchestra”, met Bill Sims en Junior Mack even alleen op het podium. In de song in pure Delta blues stijl, worden aan de gitaren, door de mondharmonica van Philippe Poitevin, de juiste grooves heel subtiel toegevoegd. Twee andere tracks waarop Cinelli ook zingt zijn 5”Town Motel Blues” [Cinelli / Saadown / Kelley] en 7”Five String Man” [Rodbard / Cinelli]. Op 5”Town Motel Blues” opent Poitevin op mondharmonica en blijft hij nadrukkelijk aanwezig in de song. Opnieuw is hier te horen hoe ervaren beide gitaristen in het fingerpicken zijn. Met 7”Five String Man” gaat het tempo een beetje omlaag en verandert de sfeer. Het is Cinelli’s zang die in deze eenvoudige song, erg knap heel veel gevoel en warmte legt. Tweede gitarist Philippe Fernandez is als zanger te horen op een eigen nummer 8”I Got To Find My Baby”. In deze track krijgt hij de steun van pianist Bala Pradal. Fernandez zang klinkt wat levendiger en maakt van deze walking blues een aangename song. Pradal doet op vraag van Fernandez een swingende solo op zijn piano en Cinelli en Poitevin zingen, met het nodige handgeklap, de harmonieën in de refreintjes. In 4”Deadline” een nummer van Poitevin en Cinelli, zingt Philippe Poitevin, als hij niet op zijn mondharmonica blaast en houden de gitaren het ritme strak. De zang van Poitevin is wat krachtiger en is van hetzelfde hoog niveau als zijn maten. Dan blijven er nog de covers… Voor de éérste cover ging de keuze naar een nummer van Billy Branch: 2”Where’s My Money?”. Billy Branch, de Chicago blues harmonicaspeler bracht dit nummer uit in 1984. Fernandez doet hier de zang en de grooves van Poitevin ontbreken uiteraard niet in deze speelse Chicago blues. De tweede cover 3”Back Door Man” is een nummer van Willie Dixon. Het nummer is in 1961 in de versie van Howlin’ Wolf bekend geworden. Dit is tappen uit een gans ander vaatje… Met slides en mondharmonica grooves wordt de zang van Cinelli schitterend aangevuld.

Er is ook nog 6”I Got My Eyes On You”, een cover van een nummer van de wat minder bekende Otis Smothers. Otis "Big Smokey" Smothers (1929 – 1993) was een Afro - Amerikaans Chicago blues gitarist en zanger. Hij speelde in de backing band van Howlin' Wolf en werkte ook samen met Muddy Waters, Jimmy Rogers, Bo Diddley, Ike Turner, Freddie King, Little Walter en Willie Dixon. Zijn jongere broer Abe (°1939), trad op onder de naam “Little Smokey” Smothers. Op de song die we hier in de versie van “The Ride” horen, doet Poitevin de zang. De vierde cover is 9”Bad Dog” van Gary Primich. Gary Primich (1958 – 2007) was een Amerikaans blues harmonica speler, singer-songwriter en gitarist, die het best gekend is van zijn album “Mr. Freeze” uit 1995. Deze track is mijn persoonlijke “voorkeur cover”, met een pluim aan allen, inclusief de gastpercussionist Benjamin Colin. We sluiten kort af met 10”Texas Barbes Q” [P. Fernandez], een vlotte instrumental, want je kunt niet zingen met een volle mond. Afgerond: de covers zijn geen bleke kopieën geworden, maar puike eigen interpretaties in de handen van deze drie meesters. Er is maar één spijtige opmerking: slechts tien nummers en maar 39 minuten muziek…

“The Ride” is een trio dat de luisteraars uitnodigt om hun eigen composities te ontdekken. Hun harmonieën zijn stekelig, de gitaren klinken levendig en warm en hun authentieke stemmen zijn aantrekkelijk. Hun muziek en gedreven ritmes bewijzen dat blues en verdriet niet altijd moeten gelinkt worden. “The Ride”: een mooie mix van stijlen en muzikanten! Om dit te weten te komen, moet je met hen een rit doen, tijdens een van hun live optredens. Take a ride! 

Eric Schuurmans

10 cd's te winnen!

Wil je daar kans op maken, dan mail je ons gewoon even:
je naam, je adres en de vermelding:
THE RIDE
Binnen een aantal weken wordt uit alle inzendingen de gelukkigen getrokken.
Wij hopen dat u massaal Rootstime hier zult mailen
De winnaars worden per mail verwittigd.

Line-up:
Marco Cinelli: guitars, dobro, vocals (1,3,5,7)
Philippe “Big Dez” Fernandez: guitars, vocals (2,8)
Philippe Poitevin: harmonicas, vocals (4,6,9)
Bala Pradal: piano (8)
Benjamin Colin: percussion (9)

Discography:
2014 : ”The Ride” – Produced by “The Ride” 

 

Artiest info
Website