BARRELHOUSE CHUCK & KIM WILSON’S BLUES ALL-STARS - DRIFTIN’ FROM TOWN TO TOWN

Het collectief doorwinterde bluesmannen, zes man sterk, geeft met deze ‘Driftin’ From Town To Town’ een mooi staaltje authentieke Chicago blues ten beste waarin de piano van Barrelhouse Chuck en de harmonica van Kim Wilson een prominente rol spelen. Maar ook de gitaristen Billy Flynn en Jeremy Johnson, Larry Taylor op bas, Richard Innes op drums en saxofonist Sax Gordon als zesde bepalen mee de warme klankkleur van de Chicago bluesmuziek zoals deze door de ‘all-stars’ reünie met verve wordt ingekleurd. Het zijn allen rasmuzikanten die een veelzijdig palmares kunnen voorleggen. Barrelhouse Chuck, alias Charles Goering, weeskind dat in een adoptiegezin opgroeide, geraakte al vroeg in de ban van de muziek, vooral van de bluessound van Muddy Waters en het pianospel van Otis Spann die destijds met Muddy Waters meespeelde. Maar als pianist absorbeerde hij ook invloeden van zijn mentoren Sunnyland Slim, Blind John Davis en Pinetop Perkins. Een enkele keer doet hij zelfs aan Lafayette Leake denken.

De lijst van legendarische bluesmannen waarmee hij speelde is lang en hij zou dientengevolge urenlang anekdotes kunnen vertellen over allerlei eigenaardigheden van beroemdheden, zowel tijdgenoten als reeds overleden helden, zoals o.m. Little Brother Montgomery. Dat totaal opgaan in de bluesscène maakt dat hij zich met zijn pianospel eerder in dienst stelt van de groepsdynamiek dan zelf de voorhoede op te eisen, waardoor dit album heerlijk relaxt overkomt en complexloos aansluit bij de Chicago traditie. Ook het harmonicaspel van Kim Wilson, jarenlang toerend met de ‘Fabulous Thunderbirds, laat de broeierige sfeer van de Chicago bluesclubs herleven. Hij krijgt alle ruimte en neemt ook op een tweetal songs de zangpartij op zich, zoals op het rockende ‘Thirty Days’ van Chuck Berry met een erg geïnspireerde drummer. Wanneer Barrelhouse Chuck met veel feeling de covers van Floyd Jones vertolkt, o.m. ‘You Can’t Live Long’, of het inlevende ‘Anna Lee’ van Robert Nighthawk, begeleidt de harmonica hem als het ware meeschreiend. Tempowisselingen komen er met o.m. ‘Lucky Lou’ van Jody Williams.

Wanneer op de instrumentale nummers de tenor- of baritonsax van Sax Gordon invalt schakelt het groepje over naar meer energieke nummers, met als hoogtepunt ‘Three Hundred Pounds of Joy’ van de geweldige Willie Dixon. Het laatste ‘Time Is Tight’ met orgeltje doet aan de sixties denken, als een uitgeleidend nummer op het bal waarbij de laatste dansers nog even overleggen over de nacht die komt. Doorheen alle tracks volgt de barrelhouse piano zijn wisselende bedding, stemmig, energiek, bespiegelend of klaterend. En behalve de variaties in het pianospel kent Chuck de blues ook van binnenuit. Zijn echte ouders heeft hij nooit gekend, al zou hij half Cherokee zijn. Maar als je al op jonge leeftijd, amper twintig van Miami naar Chicago trekt, op zoek naar je blueshelden dan wordt rusteloze blues ‘Driftin’ From Town To Town’, -een eigen nummer-, je tweede natuur. Op 10 juli wordt Barrelhouse Chuck zesenvijftig en dus wordt het hoogtijd om deze pianist met zijn barrelhouse stijl eens op een Belgisch festival te programmeren. Hij zal zowel voor intieme momenten zorgen als voor energieke uitbundigheid.

Marcie

Artiest info
Website  
 

Label: The Sirens Records