JOHAN LEIJONHUFVUD - MIGHTY MEZZ - VOL.I

“If it was possible to describe Music with words, we wouldn’t need instruments, we could just go out and talk about it “, aldus een uitspraak van de Zweedse gitarist Johan Leijonhufvud. Hij is niet het type muzikant die graag praat over zijn muziek, hij speelt gewoon, aan mij dus de taak om wel iets over zijn muziek te vertellen. Al sinds zijn samenwerking met grootheden als de Duitse trompettist Till Brönner en zijn landgenoot trombonist Nils Landgren wordt Leijonhufvud beschouwt als een van de vooraanstaande vertegenwoordigers van de hedendaagse jazz en dit ook zeker als bandleider van zijn eigen groepen; hij wordt vaak genoemd in de traditie van topgitaristen als Joe Pass, Kenny Burrell, Wes Montgomery en John Scofield. Na drie studio albums en een live cd te hebben opgenomen in Zweden is dit zijn eerste album voor het Duitse label Blackbird Music. Hij wordt begeleid door Christian von der Goltz (pno), Lars Gühlcke (bs) en Tobias Backhaus (drs), de naam van dit nieuwe project is Johan Leijonhufvud Mighty Mezz en de titel “vol. 1” doet vermoeden dat het hier niet bij zal blijven.

De cd begint met het nummer “Feathers”, een fantasierijk en breed uiteenwaaierend akkoordenschema van gitarist Leijonhufvud, zoals de tentakels van een octopus. De piano laveert hier mooi tussendoor en bas/drums zorgen voor een solide ritme. Johan’s stijl zweeft ergens tussen dat van Joe Pass en Wes Montgomery, echter zonder de waterval aan noten van laatstgenoemde, met Scofield en Burrell heeft het ondanks de ronkende tekst van het begeleidend schrijven weinig van doen, niet specifiek bluesy, wel melodieus en compact. Gebrek aan humor ontbreekt niet, zoals te zien is in titels als : “Liberté, Égalité, Pfeffermintztee”, ”Fedex” en “Levinsky”. Pianist Christian von der Goltz speelt een belangrijke rol met zijn vooral ondersteunende lijnen, de ritmesectie van Lars Gühlcke en Tobias Backhaus zorgt voor een “warme deken” onder de solistische gitaar klanken van Johan.

In “White dress, black stripes” gaat het gas erop, een hoog tempo met veel stimuli van bas en drums en weer prima interactie van piano en gitaar. Het sfeertje in “Iziama Rianatal”, is prima, gefluit (van Johan ?) en Zuid- Amerikaans getinte gitaarklanken, je denkt aan een open haard en een glas malt whisky. In “Levinsky” wordt er uit een ander vaatje getapt, funky met vervorming op de gitaar, vette bas en een bluesy piano à la Horace Silver. Het enige niet door Johan geschreven nummer “Love is a losing game” van Amy Winehouse, krijgt een heel gedragen en doorwrochte vertolking, de melodie is er, maar verder doen ze er hun eigen ding mee,een bijzonder sfeervolle vertolking. “Boo Hunk Boogaloo” is precies wat de titel aangeeft, de boogaloo is een dansritme uit de 60er jaren, een soort van voorloper van de funk, pretentieloos uptempo nummer, maar mede door de funky bas en de gitaar riffs klinkt het helemaal up-to-date en retestrak!

Jan van Leersum.

 

 

Artiest info
Website  
 

Label : Blackbird

video