PINNICK GALES PRIDGEN – PGP2

 



DUg Pinnick, Eric Gales en Thomas Pridgen hielden zoveel positieve ervaringen over aan hun eerste samenwerking die uitmondde in het album 'Pinnick, Gales, Pridgen' dat ze samen besloten om het niet te laten bij die ene cd. Blijft dit trio een interessant neven project of gaan de drie heren voluit voor deze band dat zal de toekomst moeten uitwijzen. Ze hebben alle drie succes met hun eigen band dus niets moet, alles kan. DUg Pinnick kennen we als bassist en zanger van King's X. Eric Gales speelt in zijn eigen Eric Gales Band en bracht verleden jaar nog het erg goede album 'Ghost Notes' uit en Thomas Pridgen zit bij de Suicidal Tendencies. De muziek van Pinnick, Gales, Pridgen is zeer stevig en omschrijven we het best als psychedelische bluesrock of hardrock. Nu komt binnen een paar dagen het tweede album op de markt onder de simpele naam 'PGP 2'. Het vocale gedeelte nemen DUg en Eric afwisselend voor hun rekening. Ook de meeste songs komen van de hand van deze twee gitaristen.

Het album start met de scherpe huilende gitaar van Eric Gales. Niet alleen in het begin laat Eric zijn kwaliteiten als gitarist horen. Hij speelt indrukwekkende riffs, terwijl DUg met pompende bas het geheel nog meer power geeft. Drummer Thomas laat stevig van zich horen en houdt zijn andere twee klasbakken goed in het gareel. Met 'Every Step Of The Way' kent 'PGP 2' een krachtig en melodieus begin. De drie muzikanten blijven heel powerfull spelen in 'It's Not My Time To Die'. Eric Gales zijn klasse schittert weer in deze donkere song. Liefhebbers van het stevige en betere gitaarwerk komen hier zeker aan hun trekken. Dat er in de muziek van Pinnick, Gales en Pridgen invloeden terug te vinden zijn van van Jimi Hendrix en The Cream, kan je heel goed horen in 'Psychofunkadelic Blues'. Weergaloos slagwerk van Thomas Pridgen en verzwindende schreeuwende solo van Eric, die goed gebruikt maakt van de Wah Wah pedaal. Soms krijg je de indruk dat je in een chaos van klanken terechtkomt, maar de muzikanten weten die grens goed liggen. Ze gaan tot tegen die grens maar gaan er nooit over. Na de grote overrompeling van de eerste songs gaat het trio de iets tragere kant op in 'Watchman'. Als is trager in dit geval een vaag begrip. In het instrumentale gedeelte worden toch weer alle remmen los gegooid. Verrassend in dit nummer is het gebruik van de sitar. Dit instrument verwacht je niet in dit soort muziek, maar het kan dus wel. DUg Pinnick martelt hier op heel intense manier zijn dikke bas snaren. 'Have You Cried' begint met een harmonische melodieuze samenzang, maar dat duurt niet lang of de instrumenten nemen weer op volle kracht over. Over het gitaar spel van Eric kan je blijven praten, maar dan val je in herhaling. Hij verrast je telkens met indrukwekkende riffs die zijn grote klasse steeds meer in de vitrine zetten. Voor mij is 'Have You Cried' één van de beste nummers van het album. De vreemde eend op dit album is zonder twijfel 'Like You Used To Do'. Deze song is een mengeling van pop en rock en kan buiten de gitaar solo maar matig boeien.

De perfecte mengelmoes aan klanken van de drie muzikanten, leveren weer prima muziek op in 'Build It Back Up'. De intensiteit die het trio in hun spel ligt is echt enorm. Dit is doorgaan tot op het bot. Voor de liefhebbers van psychedelische bluesrock met een melodieus vintage refrein is er 'The Past Is The Past'. Hier speelt Mister Gales misschien wel de beste solo van het ganse album, al blijft vergelijken steeds een moeilijke zaak. Het instrumentale liefdeslied 'LaDonna' is met zijn tweeënvijftig seconden te kort om te beoordelen. Na een rustig nummer is het net of de band zit te spartelen om de registers weer volledig open te trekken. Zo ook in 'I Ain't Got No Money', een hardrock song van de betere soort. Geweldige strakke en stevige ritme sectie met DUg die toch een geweldige indruk nalaat op het album en Thomas die het hele album heel energiek en op zeer hoog niveau alles in het gareel houdt. Eric gaat weer volledig loss en laat ons weer van zijn enorme talent als gitarist genieten. Hij doet dat nog eens stevig over in de hardrocker 'Down To The Bone'. Deze song beschikt over een fantastisch melodieus refrein. Het instrumentale 'Jambiance' begint heel futuristisch en doet denken aan een jam sessie waarin elke muzikant nog eens naar hartenlust mag experimenteren als bedankje voor het uitstekende geleverde werk op de vorige elf songs.

Wie van drie enorm getalenteerde artiesten houdt, die heel intens, veel power ontwikkelen en tot in de bodem van hun ziel laten kijken via hun teksten, moet ‘PGP 2’ zeker aanschaffen. Natuurlijk moet dit soort muziek gedraaid worden met de volumeknop redelijk naar rechts gedraaid om helemaal tot zijn recht te komen. De auto is ook een ideale plaats om dit album te spelen al moet je dan wel je snelheid in de gaten houden, want gegarandeerd wordt het gaspedaal iets harder ingedrukt. Spijtig genoeg staan er op de site nog geen tour dates van Pinnick, Gales en Pridgen, want live op een wei komt deze intense muziek zeker heel goed tot zijn recht. Dit trio is de natte droom van de liefhebbers van legendes als Cream, Blue Cheer en Jimi Hendrix.

Walter Vanheuckelom

 

 

Artiest info
Website  
 

Label: Magna Carta Records

video