THE DUKE ROBILLARD BAND - CALLING ALL BLUES!

Toen Duke Robillard in 1967 de band ‘Roomfull Of Blues’ oprichtte was hij nog geen dertig. Sindsdien is zijn naam niet meer weg te denken in het bluescircuit waar multi-getalenteerde stergitaristen koning zijn en als dusdanig geëerd worden. Je zou hem de moderne T-Bone Walker kunnen noemen of de eigentijdse Albert King. Hij kan zowat alle bluesstijlen aan van swing en jump tot Memphis soul en rock. Eind jaren tachtig speelde hij nog met de ‘Pleasure Kings’ om daarna over te stappen naar The Fabulous Thunderbirds. Toen hij daar vertrok ging de veelzijdige bluesman zijn eigen weg als zanger/gitarist en als componist. Als sessiemuzikant begeleidde hij meerdere legendes, o.a. Ruth Brown. Zijn platenproductie is reeds lang het dozijn gepasseerd en elk jaar verrast hij zijn fans wel op een nieuw album vanuit soms wisselende invalshoek, hetzij blues of jazz. Niet voor niets dat hij geprezen wordt om zijn gitaarspel wat hem o.m. Grammy nominaties opleverde en een W.C. Handy Award als ‘Best Blues Guitarist’ aan het begin van deze eeuw.

Ook op dit album met hoofdzakelijk eigen songs brengt hij verschillende bluesgenres samen, maar zoals de titel zegt ‘allemaal bluesgetint’! Zijn bluesmaten Bruce Bears, Brad Hallen en Mark Teixeira begeleiden hem, respectievelijk op de toetsen, bas en drums. Zij zingen ook backing mee net zoals vocaliste Sunny Crownover, die een enkele keer de leadzang op zich neemt, bijv. op de droeve slowblues ‘Blues Beyond the Call of Duty’. Op het jazzy swingende ‘Confusion Blues’, met de aanmoedigende basritmes van Brad, zingt dan weer pianist Bruce Bears wiens stemkleur aan die van Mose Allison herinnert. Op enkele songs vallen de ‘Roomfull Horns’ in, wat vooral op het backing meegezogen ‘Emphasis On Memphis’, cover van Gary Nicholson/Ron Sexsmith, neerkomt op een eerbetoon aan de Memphis soul. In het zwoele ‘Temptation’ met heerlijke beatdrum en de trompet van gastmuzikant Doug Woolverton sluist Duke wat jazzy mood. En het gruizige ‘Motor Trouble’, mid-tempo boogie met een hypnotische drum, herinnert zelfs aan de ongepolijste pré-war blues.

Bij Duke is het over gans de lijn ontspannen genieten, vanaf het eerste ‘Down in Mexico’ waarin hij zich samen met de blazers aan een spontaan vakantiegevoel overlevert. Dat Duke, geboren in Rhode Island, zowel van het Mexicaanse volk houdt als van hun cultuur en eten kan je opvangen in de zonnige groove. Op ‘Nasty Guitar’, in feite een duozang met Sunny, schakelt hij over naar rock, volgens zijn zeggen een nummer dat hij graag speelt als het publiek dreigt in te dommelen. Alsof daar maar één minuut de kans toe bestaat! Met zijn wisselende gitaren en zijn stem die soms naar die van Dr. John overhelt weet hij de aandacht moeiteloos vast te houden, waarbij hij ten behoeve van de gitaarfreaks telkens vermeldt welke gitaar hij oppakt, zelfs dat hij tijdens de boogie ‘I’m Gonna Quit My Baby’ met enkele ingetapet vingers speelt. En ook het meesterschap van de andere muzikanten met hun verfrissend samenspel maken dat je nog vaak naar dit album zal grijpen telkens een emo-dipje of de zwaarte van het bestaan je dreigt te overvallen.

Marcie

 

Artiest info
Website  
 

Label: Dixiefrog

video