JIMMY BARNES - HINDSIGHT

 



Jimmy Barnes werd op 28 april 1956 geboren als James Dixon Swan in Glasgow Schotland. Toen James vier jaar oud was trok het hele gezin naar Adelaide in Australië. Na de scheiding van de ouders hertrouwde moeder Dorothy met Reg Barnes, waarna de moeder de kinderen aanmoedigde om hun familienaam te veranderen in Barnes. Alle kinderen deden dat behalve de oudste broer, die onder de naam Swanee een reeks albums uitbracht in de jaren tachtig. In 1973 begon de jonge James bij de spoorwegen, maar de liefde voor de muziek was te groot en hij werd zanger bij de band Fraternity, waar zijn broer drummer was en waar zanger Bon Scott juist de groep verlaten had. James bleef niet lang bij deze band en maakte de overstap naar Orange, een iets stevigere muziekgroep. Na korte tijd was er de naamsverandering naar Cold Chisel en onder die naam bouwde de band een goede reputatie op. Tegen 1980 was Cold Chisel de grootste band in Australië en Barnes had de beruchte reputatie van een echte drinker, naar verluidt dronk hij meer dan twee flessen wodka per dag. Ondanks hun enorme succes in het thuisland kon de band nooit internationaal doorbreken. Na heel wat geruzie over geld werd besloten te splitten en Cold Chisel speelde hun laatste concert in Sidney op 12 december 1983, naar het schijnt juist tien jaar na de geboorte van de band. De film die over dit concert gemaakt is, is nog steeds de best verkopende live concert film van een Australische band. Barnes had met Cold Chisel zeven albums opgenomen. Amper een maand na het definitieve einde van Cold Chisel had Barnes al een andere band waarmee hij begon te touren en begon te werken aan een solo album. Dat eerste solo album 'Bodyswerve' verscheen al in 1984 en geraakte tot op de eerste plaats in de Australische hitlijsten. En dit zou geen alleenstaand feit blijven. Zijn zes eerste solo albums behaalden allemaal de eerste plaats in Australië. Tel daar de nummer één plaatsen bij met Cold Chistel en je komt op een totaal van negen. Met zijn tweede album 'For The Working Class Man' werd er alles aan gedaan om ook de markt in de USA te veroveren en met succes deze keer. In Amerika kwam dit album op de markt onder de naam 'Jimmy Barnes'. Barnes bleef maar touren in de USA en maakte ook muziek samen met andere muzikanten zoals INXS, hij maakte zelfs een duet met Tina Turner. Als we alle artiesten moeten opsommen waarmee Jimmy Barnes samenwerkte en waarmee hij een nummer opnam, dan hebben we meer dan vijf pagina's nodig. In september 2007 verscheen zijn dertiende studio album. De songs waren door Barnes geschreven terwijl hij revalideerde van een hart operatie. In 2008 was hij op tournee in Europa. In 2010 verscheen dan 'Rage And Ruin' dat in Australië weer hoge toppen scheerde. En nu is er dan zijn vijftiende solo album 'Hindsight'. Een jubileum album vanwege zijn dertig jarige carrière als muzikant en daarvoor heeft hij zijn muzikale vrienden uitgenodigd en dat zijn er heel wat. Er is weinig nieuws op dit album, de songs zijn wel anders gespeeld maar toch nog steeds herkenbaar. Jimmy Barnes zijn stem heeft de tand des tijds goed doorstaan en klinkt nog steeds even rauw als in het begin van zijn loopbaan. Het moet een sterke kerel zijn want na zeven operaties en zoveel drank staat hij er nog steeds. Hij is een superster in Australië, maar hier in Europa geniet hij toch heel wat minder naam bekendheid.

Opener 'Lay Down Your Guns' is een iets meer dan drie minuten rocksong die voorbij raast. Jimmy's stem doet denken aan deze van Ian Gillan in zijn hoogdagen met Deep Purple. Het nummer heeft een geweldige krachtige beat en een paar stukken met verschroeiende gitaar. Jimmy wordt hier bijgestaan door de Australische punkrock band The Living End. 'Time Will Tell' komt uit Jimmy's album 'Love And Fear' uit 1999. Hier zingt hij samen met Suze DeMarchi. Dit zijn twee stemmen die aan elkaar gewaagd zijn en die het beste van elk apart naar boven halen. The Baby Animals zorgen er instrumentaal voor dat deze song boeit vanaf de eerste noot. Toen Barnes met zijn tweede solo album in Amerika wilde doorbreken kreeg hij hulp van heel wat bekende namen in de USA. Gitarist Steven Van Zandt bekend van Bruce Springsteen zijn E Steet Band schreef samen met Steve Jordan 'Ride The Night Away' voor dat album. Nu speelt Steven de gitaar in de moderne explosieve versie op dit album. Leuk weetje is dat de backing vocals gedaan worden door Mahalia Barnes, jawel de dochter van Jimmy. Maar die dochter doet nog meer. Ze is zangeres bij de band The Soul Mates en ze gaat in 'Stand Up' het gevecht aan met haar vader om de beste en krachtigste strot. Voor mij wint Mahalia met voorsprong, zij zou wel eens de nieuwe Tina Turner kunnen worden. Dit nummer is zonder twijfel één van de hoogtepunten op 'Hindsight'. Jimmy Barnes geeft zijn songs een fris tweede leven op dit album en dat hoor je ook op de volgende ballade. Joe Bonamassa zorgt met zijn gitaar voor een bloedstollend rustpunt, een bedankje voor de bijdrage die Barnes leverde op Joe's album 'Driving Towards The Daylight'. De intro van Joe vind ik heel bijzonder en heel ingetogen, zijn solo even later heel intens en vol pure klasse. Voor het vocale krijgt Jimmy in dit liefdes duet de hulp van Tina Arena. De blazers zorgen hier zonder meer voor een surplus. De nieuwe versie van 'Working Class Man' kan me niet echt bekoren. In 'Going Down Alone' horen we de splijtende gitaar van Neal Schon en is er ook weer een plaatsje vrij voor Joe Bonamassa en zijn slide gitaar. Lenny Castro, de wonderman van de percussie horen we eveneens in dit nummer.

In 'No Second Prize' klinkt Jimmy Barnes net als Bon Scott. Een pompende groove en de geweldige backing vocals blijven de song boeiend houden. Dit is één van de vele songs die Jimmy Barnes zelf geschreven heeft. Ook het volgende 'I'd Rather Go Blind' is van zijn hand. De twee songs liggen ook in elkaars verlengde. Stevige classic rock is tevens de muziek die het beste bij Jimmy zijn stem past. De ballades 'When Your Love Is Gone' en 'Walk On' hebben een meeslepend refrein. De klanken van de blues gitaar in 'When Your Love Is Gone' doet me watertanden en de subtiele toetsen geven het geheel nog een extra toets. Het Steve Earle nummer 'The Other Kind' is in Barnes versie iets steviger, maar daarom niet beter. Jimmy Barnes haalt in de tweede helft van het album niet meer dat hoge niveau van de eerste negen nummers. Hij kan me ook niet meer verrassen zoals in de eerste helft van het album. Hiermee wil ik niets negatiefs zeggen, want het zit vocaal en instrumentaal allemaal wel snor. Misschien kan Jimmy Barnes met dit jubileum album Europa eindelijk veroveren. In Australië verblijft hij met 'Hindsight' weer in de hoogste regionen van de hitlijsten. Zelf vond ik de eerste helft van het album van zeer hoog niveau en het was een plezier om er naar te luisteren. In de tweede helft blijf ik spijtig genoeg op mijn honger zitten.

Walter Vanheuckelom

 

 

Artiest info
Website  
 

Label: Provogue Records

video