BEN ROGERS – LOST STORIES VOL. 1

Lieve lezer, ik heb een probleem. De oorzaak daarvan is “Lost Stories, volume 1” van de mij tot voor kort onbekende Canadees Ben Rogers. Deze debuutplaat heeft me namelijk nogal hardhandig van mijn figuurlijk paard gebliksemd en dus zit ik met een tekort aan superlatieven, maar daarover straks meer!

Ben Rogers dus... Jonge man uit Vancouver, gezegend met een typische storytellersstem, wat wil zeggen zeer grofkorrelig en onmiddellijk de aandacht trekkend. Tom Waits heeft er zo een, Woody Guthrie had er een, Bruce Springsteen ook en Bob Dylan al evenzeer.

Dat zijn de namen die mij door het hoofd flitsten bij de eerste beluistering van deze plaat, die intussen dikken twee weken zo goed als voltijds in de lade van mijn cd-speler gekampeerd heeft. Vandaag voeg ik nog twee referenties toe: Townes Van Zandt en -veel dichter bij huis, maar even onderschat: H.T. Roberts. Waar ik dat vandaan haal? Gewoon geluisterd en nog eens en weer en nog en opnieuw...Op de CD staan tien songs, allemaal zelfgeschreven en bijna steevast enkel door akoestische gitaar en mondharmonica begeleid.Waar dat niet het geval is, bespeelt Ben ook nog de mandoline, de autoharp, piano, orgel en een enkel keertje de drums. Dat plaatje klokt af in 50 minuten, wat wijst op een meer dan gemiddelde lengte per song en toch...geen fractie van een seconde doemt het spook der verveling op. Tien verhalen op muziek, verhalen die, indien ze al niet waargebeurd zijn, waar gebeurd hadden kùnnen zijn. Verhalen, of overpeinzingen over de gang van het leven. Vaak nogal aan de donkere kant, maar even vaak grappig, waarbij Ben gebruik maakt van een bijzonder fijne vorm van milde ironie.

Mijn “goeiesongbarometer” sloeg keer op keer naar uiterst rechts door en ik kan u met de hand op het hart zeggen dat zoiets absoluut niet vaak gebeurt. Nu dus wel en ik kan niet genoeg zeggen hoezeer ik vind dat u massaal deze plaat moet beluisteren en kopen.Niet omdat IK dat zeg -alhoewel-, maar vooral omdat u zichzelf anders een ongemeen knappe plaat ontzegt. Als u één keer luistert naar, pakweg “Once a Wife, Twice a Widow”, of naar het magistrale “Cowboys and Indians”, begrijpt u vast wat ik bedoel: een man met alleen maar een stem, een gitaar en een paar boots om het ritme aan te geven, zingt zijn verhalen en grijpt je bij het nekvel met de manier waarop hij vertelt en wat hij te vertellen heeft. Ik wil er nog één naam bovenop gooien: de David Olney van Deeper Well. Of -en dit is echt de allerlaatste- de Tom Russell van Road to Bayamon. Voorwaar fraai gezelschap, maar ik overdrijf geen milliseconde. Ben Rogers is één van de beste singersongwriters die ik ooit hoorde. Punt uit. Als u niet wil luisteren, zal u niet horen, maar kom achteraf niet klagen dat u niet gewaarschuwd was. Deze plaat is namelijk -en ik wik mijn woorden- niks meer maar vooral niks minder dan een meesterwerk.

Begrijpt u mijn probleem? Nu, gedeelde smart is halve smart, zo luidt het gezegde. Als u nu massaal deze plaat in huis haalt zijn we met velen om met een tekort aan superlatieven te zitten en dat schept een band, toch? Samengevat: schitterende, niet te missen plaat!

(Dani Heyvaert)


Artiest info
Website