THE BLOODHOUNDS - LET LOOSE!

Los Angeles associeert misschien niet iedereen direct met zestiger jaren garage rock. Toch is dat de plek waar het groepje Mexicanen uit het oosten van deze stad vandaan komen.  In de korte tijd dat dit kwartet - Aaron 'Little Rock' Piedraita  (elektrische en akoestische gitaren, zang), Branden Santos (elektrische, akoestische en slidegitaren, mondharmonica, zang), Johnny Santana (bas, banjo, mondharmonica, zang) en Mark Schafler (drums, washboard, percussie, mondharmonica, kazoo, zang) - bestaat,  weten deze jonge honden reeds een volwaardig album voor Alive Records vol te spelen. Deze songs staan werkelijk  vol met garage rock en rock-'n-roll van de wildste soort. Hieraan zijn ook nog wat Latin invloeden en vleugjes punk gevoegd. Deze levendige mix wordt op hun debuut "Let Loose!" eens extra opgeklopt.

De plaat is opgenomen zonder ingewikkelde technische snufjes en hulpmiddelen. Het geluid is zoals verwacht lekker schel en zit vol met galm. De snauwende stem van zanger/gitarist Aaron 'Little Rock' Piedraita past hier perfect bij. Als hij zich extra inspant gaat zijn stem wat schuren, waardoor de muziek nog rauwer klinkt. Hij verdrinkt daarnaast zijn gitaargeluid in effecten. De van galm en fuzz doordrenkte gitaar riffs klinken speels en geven de nummers een aanstekelijk geluid. Hierbij neigen ze vaak in de richting van Johnny Thunders, en laat ons vooral denken aan zijn punkrockplaat die Thunders opnam in 1977. Samen met het karakteristieke rammelende geluid klinkt de band daardoor authentiek alsof ze werkelijk direct uit de sixties komen, en gaan onze gedachten dan ook naar The Pretty Things, twee bands waarbij deze Latino rockers zeker hun inspiratie zijn gaan halen.

De twaalf nummers vliegen in hoog tempo voorbij. Ze klinken puntig en bondig, waarbij de meeste rond de drie minuten klokken. Daardoor winnen ze alleen maar aan kracht. Er wordt niet eindeloos gerekt. In plaats van met hagel te schieten, weet het viertal gericht met scherp te schieten. Vaak leidt dit tot voltreffers. Het gruizige "Wild Little Rider" met zijn schreeuwerige zang, scheurende mondharmonica en pakkende gitaarsolootjes bijvoorbeeld. Het kortste nummer "Crackin' Up" is een cover van van Bo Diddley, maar vooral bekend van de Stones. Maar ook een langer nummer als "The Wolf" met zijn pompende baslijntje blijft boeiend van begin tot het einde en doet Willie Dixon’s "Spoonful" hoorbaar herleven. In een andere cover, "Security" van Otis Redding uit diens LP "Pain In My My Heart" (1965), gaan ze er lekker rockend los, maar de mannen vliegen er niet continu vol in. Af en toe pakken ze ook een rustmomentje. Niet dat er dan een ballad gespeeld wordt, maar bij songs als "Dusty Bibles & Silver Spoons" en "Olderbudwiser" gaat het tempo iets omlaag, wat de nodige lucht geeft.

"Let Loose!" is een erg plezierige plaat geworden. Het viertal is erin geslaagd het geluid te vatten wat zo bij dit genre hoort. Er wordt hoorbaar vol enthousiasme gespeeld en dit werkt erg aanstekelijk. De energieke nummers missen hun uitwerking dan ook niet. Na het beluisteren zit je vol goede moed en heeft zelfs het sombere herfstweer geen vat meer op je. Het maakt nieuwsgierig naar hoe dit er op een podium uitziet.

 

 

 

Artiest info
   
 

Label:  Alive Natural Sound
Distr.: Sonic RendezVous

video