LUKE TUCHSCHERER – YOU GET SO ALONE AT TIMES THAT IT JUST MAKES SENSE

Ik weet niet hoe dat met U zit, lezer, maar mij was de naam van Luke Tuchscherer niet bekend voor ik deze CD in mijn “te recenseren” bakje gestopt kreeg. Wat doet een mens dan? Hij gaat enerzijds luisteren en anderzijds zoeken naar meer informatie.Laat ik beginnen met het tweede luik: Luke Tuchscherer is een drummer/zanger uit Suffolk, die doorgaans actief is met The Whybirds en hij is hier aan zijn solodebuut toe.

Over dan naar luik 1: dat luisteren viel nogal tegen. Ik bedoel maar: de plaat was zodanig koppig, dat ze de voorbije weken alleen maar met buitensporig geweld van mijn kant uit de platenspeler te krijgen was. Gevolg: ik heb ze intussen een tiental keer gehoord en keer op keer word ik verrast.

Verrast door het vakmanschap van Luke-de-songschrijver, die de grote Liefde en Pïjn/Schuld en boete-songs niet uit de weg gaat en op die manier de klassieke countrypaden bewandelt, althans qua thematiek; verrast door Luke-de-zanger, die begiftigd is met een stem die totaal niet aansluit bij zijn behoorlijk ruwe, ja zelfs bijna vervaarlijke uiterlijk (hij lijkt op een kruising tussen Tom Van Laere en de Steve Earle van vandaag) en die een heel frele, wendbare stem blijkt te hebben, waarmee hij de twaalf zelfgeschreven nummers op een enorm overtuigende manier weet te brengen. Verrast door Luke-de-muzikant, die kiest voor sobere begeleiding en die, met de hulp van voornamelijk producer Tom Peters, kiest voor doorgaans echt spaarzame aankleding van de nummers, hetgeen maakt dat de muziek nergens de song in de weg loopt.

Op die manier krijg je dus een plaat vol heel ingetogen, soms door merg en been snijdende luisterliedjes, waarin Luke zichzelf behoorlijk blootgeeft en op vaak erg pakkende wijze het gedrag van de man binnen een relatie in tekst omzet. Dat levert bij momenten erg confronterende nummers op en een mens wordt daar doorgaans ook niet echt vrolijk van, maar het is wel allemaal prachtig om aan te horen.

Om de toon te zetten citeer ik kriskras een paar songtitels: “(Lord Knows) I'm a Bad Man”, “I Don't Need You To Tell Me”,”Women”, “(To Make It Worse) I'm Falling In Love Again”. Je merkt dus dadelijk dat Luke iets heeft met vrouwen en de liefde en dat dat niet altijd rimpelloos verloopt. Ook het in de steek gelaten worden door een vader is hem niet vreemd (“One of Us”), maar wat de plaat zo sterk maakt is de herkenbaarheid. Wie van ons denkt niet af en toe eens terug aan zijn eerste lief en hoe het leven had kunnen lopen als je samen gebleven was? Wie klaagt niet over zijn job en hoe weinig hij verdient en minder nog krijgt? Wie manoeuvreerde zichzelf niet ooit in een situatie die wel gedoemd was om uit de hand te lopen?

Welaan, kerels, dan is deze plaat er een voor u: Luke Tuchscherer is een echte vent, zoals u en ik, maar hij kan het beter, veel beter formuleren en zingen dat wij allemaal.

(Dani Heyvaert)

 

 

 


Artiest info
Website  
 

video