LUKE WINSLOW-KING – EVERLASTING ARMS

Je staat er niet altijd bij stil, hoe snel de tijd voorbijvliegt.... Ik was nauwelijks bekomen van de uppercut die Luke's vorige plaat “The Coming Tide” me toediende en daar is alreeds de opvolger. Dat wijst er op dat Luke alvast zelf vindt dat hij in topvorm is en dat de songs in ijltempo blijven komen. Tegelijk maakt het de slecht-karakterman in mij wakker: komt het allemaal niet te snel?
Nu, die vraag is rap beantwoord: nee, dus. Het komt allemaal precies op tijd.

Voor zijn nieuwe plaat grijpt King, net zoals bij de vorige, gretig terug naar het muzikale erfgoed van de stad waar hij tegenwoordig woont, New Orleans. Dat blijkt al van bij de openende titelsong, een herschreven versie van de meer dan een eeuw oude klassieker van A. Showalter: Om beurten nemen King en zijn partner Esther Rose de vocals voor hun rekening en bij momenten mag Luke een eerste keer zijn kunnen op bottleneck etaleren. Dat leidt tot een pracht van een versie, met -ik kan het niet helpen- meer dan een beetje verwijzingen naar Ry Cooder. Die verwijzingen hoor ik trouwens ook in “Graveyard Blues”, dat zo op de “Jazz”-plaat van de Ry-man had gekund. In mijn waardenschalenwoordenboek scoort zo'n verwijzing erg hoog....

Ondertussen hebben we ook “Swing That Thing” en “Levee Man” gehad, het eerste een heel laidback bluesje en het tweede een aan Randy Newman herinnerend nummer. Met “Cadillac Slim” zitten we bij Fats Domino of Professor Longhair, terwijl voor “La Bega's Carousel” een second line beat gecombineerd wordt met een calypso-instrumentatie. En dan is het tijd voor alweer een echt hoogtepunt: “The Crystal Waters Springs” is zo'n luie blues die op een bezwerende slidepartij drijft en waarin een leuke tekstuele verwijzing zit naar William Bell's “You Don't Miss Your Water ('till your well runs dry)”. Heerlijke song is dat, maar dat kan ik net zo goed zeggen van het daarop volgende duo: “Wanton Way of Loving” wordt door Esther gezongen, terwijl de hoofdrol die normaal voor de gitaar is weggelegd, hier wordt overgenomen door een knap klagende fiddle. Na een kort interludium op gitaar volgt dan “Last Night I dreamed My Birthday”,waarin de blazers en de jankende gitaar alweer behoorlijk aan Ry Cooder doen denken en waarin de tristesse zo fraai wordt vormgegeven, dat je haast jaloers wordt op de klager van dienst.

Volgt dan: “Domino Sugar”, waarvan je zou zweren dat Bonnie Raitt de intro speelt....Een knappe, ietwat slepende rocker, die, gescheiden door een tweede “Interlude”, overgaat in het afsluitende tweetal “Home Blues” en “Traveling Myself”. In “Home Blues” zijn we opnieuw volop in New Orleans, maar dan wel het nachtelijke deel ervan, terwijl in “Traveling Mysels” een heerlijk eind weg gerockt wordt op de wijze van J.J. Cale en de slide de hoofdrol opeist.

U heeft me wellicht al begrepen, lezer: Luke Winslow-King heeft een lichtjes fantastische nieuwe plaat opgenomen. Ze heet “Everlasting Arms” en u moest al onderweg zijn naar uw platenboer. Luke speelt begin volgend jaar een achttal concerten in onze Lage Landen. De Eeklose N9 is zijn eerste halte op 25 januari. U bent gewaarschuwd !

(Dani Heyvaert)

 

 


Artiest info
Website  
 

Label: Bloodshot Records
Distr.: Bertus

video