HILLSTOMP - PORTLAND, ORE

Het Portland, Oregon's duo Henry Kammerer en John Johnson timmerde al enkele jaren aan de weg voordat hun debuut "One Word" in 2004 een ware hype ontketende. Van dit behoorlijk geslaagde debuut had in Europa zo goed als niemand nog van gehoord, echter toonde deze release aan dat we niet te maken hebben met een ééndagsvlieg, maar met een rijzende ster aan het firmament. Over de uitslag kunnen we kort zijn, want de opvolgers "The Woman That Ended the World" uit 2005 , het live-album "After Two But Before Five" (2007) en "Darker the Night" (2010) zijn uitermate geslaagd. Na het constante touren van de band, hebben ze het voor de opnamen van hun nieuwe album "Portland, Ore", dan ook maar gewoon weer dicht bij huis gezocht in thuishaven Portland, hetgeen de titel van dit album natuurlijk al liet vermoeden. Dit album haakt precies in, waar haar voorganger stopte en vult de leegtes aan. Voor de mensen die dan toch nog niet overtuigt waren met hun voorgangers, slaan Hillstomp nu ijzersterk terug.

"Portland, Ore" past niet alleen in de stijgende lijn van de vorige cd, maar overtreft zo mogelijk de verwachting, want Hillstomp weet hun minimalistische stijl nog verder uit te bouwen en dat verdient alle lof. Het werd opgenomen in de Fluff and Gravy studio’s en de Sassparilla studio’s in Portland met Kammerer op slide gitaar en banjo en Johnson op allerlei percussie apparatuur.  Met opener "Santa Fe Line", voorzien van aanstekelijke "heartbeat" drum en aangepast slidegeluid, laat dan ook meteen de vooruitgang horen, deze openingstrack legt meteen de herkenbaar meeslepende en minimalistische blues van Hillstomp vast, hetgeen de luisteraar al gauw in vervoering weet te brengen met hun traditionele Delta trance blues sound die vaak schatplichtig is aan RL Burnside. "Henry Oh My Henry", "Don’t Come Down" en het ronduit prachtige "Undertow" klinken omwille van het banjospel als oude traditionele nummers, zelfs als ze eigenlijk originelen zijn, terwijl zij de enig gebrachte traditional "The Cuckoo" dit oudere nummer naar het heden brengen. Het melancholische "Crowhurst", het country getinte "Reason to Leave" en het blues doordrenkte "Life I Want" vormen een aardige CV voor Americana artiesten  die op zoek zijn naar goede nummers om te coveren. Het beste van alles is het ritmische "15 White Horses", waarbij het duo alles wat ze kunnen gewoon in dit nummer laten horen.

De vele stijlen van de tien tracks voeren ons langs punkabilly, garage/sixtiesrock, country blues, Appalachian... samengevat: North Mississippi trance blues. Kenners weten dat we te maken hebben met ruige blues waarvoor niet doorgeleerd is: overstuurde gitaren, paniekzang en elementaire drums. Na talrijke releases van die ouwe voorvaderen van de blues maakt Hillstomp duidelijk dat er een nieuwe generatie klaar staat om de traditie op eigen wijze voort te zetten. Hillstomp zal nooit bekend geraken als hun tijdgenoten Two Gallants of ​​The Black Keys, maar dit wil zeker niet zeggen dat ze onze aandacht niet verdienen. Zij verweven meer folk en country-elementen in hun blues dan de meeste van hun collega's dit doen, waardoor de muziek op hun vijfde album een mindere macho vibe heeft, desondanks klinkt "Portland, Ore" lekker swampy en de zang van Kammerer is wederom bijzonder soulvol. Sterk aangeraden!

 

 

 

 

Artiest info
Website  
 

itunes

Label: Fluff and Gravy Records
Distr.: Sonic Rendezvous

video