THE STRAY BIRDS – BEST MEDICINE

Ruim een jaar geleden waren we in deze kolommen nogal lyrisch over de titelloze debuutplaat van dit trio uit Lancaster, PA, waarbij we termen als “kippenvel” en “steil achterover geslagen “ en “Gillian Welch” niet uit de weg gingen.

De opdracht die we onszelf toen oplegden, met name achter de EP “Borderland” aan gaan, hebben we intussen met verve vervuld, maar kijk, daar zijn Maya de Vitry, Oliver Craven en Charles Muench alweer met een nieuwe plaat. Deze keer op een heus “groot” label, Yep Roc Records, wat voor een betere distributie moeten kunnen zorgen en tegelijk wat deuren zou moeten doen open gaan voor het bereiken/bespelen van de Europese markt.

De voorbije zomer was het drietal al in Schotland en in Scandinavië, maar voor zover ik weet, werden de Lage Landen toen schromelijk links gelaten en het lijkt mij het gepaste moment om, met het oog op volgend festivalseizoen, alvast een offensief in te zetten, dat ertoe moet leiden dat ook onze ogen en oren volgend jaar aan de bak kunnen komen bij een concert van deze twee heren en een Hele Grote Dame.

De nieuwe plaat bevat twaalf songs, waarvan twee traditionals (Pallet” en “Who's Gonna Shoe (Your Pretty Little Feet)” en tien eigen composities van Oliver en Maya, die elkaar ook afwisselen bij de leadzang. Beiden leveren ze de heerlijkste harmonieën en snarenpartijen af en laten ze elkaar schitteren in songs die ze veelal bij toeval tegen het lijf lopen en vormgeven. Titels vermelden, zal ik deze keer (bijna) niet doen: de hele plaat moet in haar geheel geconsumeerd worden, maar bij wijze van appetizers, kan u misschien best aan de slag met de openende titelsong, met “San Antonio”, een voorbeeld van een aangewaaide song, en met “Simple Man”, een song waaruit het sociaal engagement dat eigen is aan goeie folkmuzikanten, ruimschoots blijkt.

Het opzoekingswerk dat ik naar aanleiding vaqn deze nieuwe plaat moest doen, leerde me dat ik, in tegenstelling tot wat ik dacht, niet helemaal “bij” ben: er is namelijk ook nog een EP uit 2013, waarop het drietal nummers van Nanci Griffith, Susanna Clarke, The Louvin Brothers en Townes van Zandt” onder handen neemt. Zo blijft het werk in de wereld, zei m'n opa dan. Maar wel bijzonder aangenaam werd, aangezien The Stray Birds grossieren in the “Best Medicine” die je kan vinden. Muziek is voor sommigen, waar ik mij toe reken, simpelweg onmisbaar. Muziek als deze is voor sommigen, waar ik mij ook toe reken, voedsel voor de ziel. Mijn ziel heeft altijd honger naar muziekjes van deze soort: knap gespeeld, heerlijk gezongen, vakkundig gespeeld en in de studio met eerbied behandeld, met andere woorden: nauwelijks door de producer (Stuart Martin) onder handen genomen. Vroeger hadden we hier een radopprogramma dat als ondertitel “muziek uit de winkel van simpel” droeg. Wel: deze plaat zou daar perfect in gepast hebben. Eentje voor de eindejaars(verlang)lijstjes!

(Dani Heyvaert)

 


Artiest info
Website  
 

video