NANCY GOUDINAKI - I WANNA BE YOUR STAR

I wanna be your star, de Engelse vertaling van haar eerste nummer in het Grieks dat ze schreef op 16-jarige leeftijd is de titel van Nancy Goudinakis debuut cd. Voor Nancy was het haar grote droom om een album uit te brengen in “The Big Apple” sinds ze haar muzikale carrière startte als singer-songwriter en klassiek gitarist. Ze wilde in de voetsporen treden van de jazz giganten waar ze naar luisterde als meisje - Ella, Sarah, Carmen, Billie etc. Haar “ah-ha” moment was toen ze 15 jaar oud “The First lady of song” hoorde, Ella Fitzgerald, ze was zwaar onder de indruk van de diepgang en het bereik van haar stem.

Nancy kreeg haar eerste lessen klassieke gitaar van Costas Kiranastas, 9 jaar later studeerde ze af onder meester klassieke gitarist Costas Cotsiolis. Haar carrière als vocalist begon toen de Griekse bassist Lakis Tzimkas haar verleidelijke zijden zangstem ontdekte en haar opvoerde als zangeres in zijn band. In Griekenland trad ze op in Athene en in haar geboorteplaats Thessaloniki. Na het behalen van haar B.A. in muziek en beeldende kunst vertrok ze naar New York om haar droom een professioneel jazz zangeres en componist te worden werkelijkheid te laten worden. Ze studeerde met vele vocalisten zoals jazz pionier JD Walter, componist en schrijver Miles Griffith, die ook op deze cd een gastrol vervult en Cynthia Scott , één van de Raelettes , en ook pianist Barry Harris nam haar onder zijn hoede.

Op “I Wanna Be Your Star” wordt Nancy begeleid door Orrin Evans ( piano en arrangementen0, Dwayne Burno (bs), J.D.Allen (ts) en Rudy Royston (drs), een gastrol vervullen Daniel Sadownick (perc.), Richie Goods(bs en producer) en eerder genoemde Miles Griffith (vcl).

Het eerste nummer “Birds of Paradise” van de cd is misschien wel het beste nummer, het zet de toon en timbre van het album gelijk neer, het doet me denken aan het stemgeluid van de Haïtiaanse zangeres Marlene Dorcena, haar eerste cd “Mesy” heb ik indertijd “grijs” gedraaid. Maar helaas is haar manier van zingen nogal gelijkvormig, waardoor de verveling snel dreigt toe te slaan, haar stembereik is ook niet al te groot, het merendeel is te vinden in de hogere noten. Des te knapper vind ik daarom haar uitvoering van “Fine and Mellow”, één van de topnummers van Billie Holiday, Nancy probeert hier niet te imiteren zoals die onverteerbare Peyroux, maar ze weet de sfeer en de inhoud prima te herscheppen. In standards als “My heart stood still” van Rodgers en Hart, ‘Nightingale sang in Berkeley Square” van Sherwin & Maschwitz en “Between the devil and the deep blue sea” van Arlen & Koehler weet ze niet echt te overtuigen. De begeleiding is puik en haar spel op de el. klassieke gitaar klinkt ook heel bijzonder. Minder standards en meer nummers die beter toegeëigend zijn op haar stem, lijkt me goede raad.

Jan van Leersum.

Artiest info
Website  
 

video