PINK FLOYD - THE ENDLESS RIVER

 

Pink Floyd opgericht in 1965 was onder creatief leider Syd Barrett een band die psychedelische muziek maakte. Barrett ging echter aan drugs en (daarmee samenhangende) psychotische stoornissen ten onder, waarna Roger Waters en David Gilmour de muzikale richting bepaalden. Midden jaren zeventig leverde dat klassiek geworden albums op als "Dark Side of the Moon" en "Wish You Were Here". Waters zorgde voor weer een nieuwe richting met zijn ideeën voor filmische, ambitieuze conceptalbums zoals "The Wall". Na "The Final Cut" (1983) verliet hij de band in 1985 omdat de samenwerking met Gilmour niet meer liep. Het laatste album onder Gilmour's leiding was "The Division Bell", uit 1994. Daarna viel de band stil en was het twintig jaar lang relatief stil rond Pink Floyd. De band kwam een paar keer bij elkaar voor (benefiet)optredens, terwijl ondertussen ook eindelijk de strijdbijl tussen Roger Waters en David Gilmour werd begraven. Waters was echter niet geïnteresseerd in een permanente reünie (hij tourde liever met The Wall langs volle stadions) en na het overlijden van toetsenist Rick Wright in 2008 leek Pink Floyd definitief verleden tijd te zijn. De verrassing was dan ook groot toen de band, nu nog bestaande uit Gilmour en drummer Nick Mason, eerder dit jaar een nieuw album aankondigde, dat ook nog eens hun laatste plaat zou worden: "The Endless River".

Het album is in 4 sides of delen verdeeld en bestaat telkens uit een hoofdstuk met korte stukken eromheen. Het eerste gedeelte bestaat vooral uit ambient, met new agey gitaarstukken en voortkabbelende songstructuren, het tweede stuk klinkt meer als Pink Floyd ten tijde van The Wall, en het laatste stuk van de plaat werkt de band toe naar "Louder Than Words", dat eigenlijk het enige echte conventionele nummer van "The Endless River" is. Hier neemt Gilmour nog één keer het woord en blikt hij terug op het verleden van de band en de strijd tussen hemzelf en Roger Waters. De lyrics van deze song werden voor de gelegenheid herschreven door Polly Samson, de vrouw van David Gilmour. Maar eigenlijk kan je hier moeilijk van een album spreken, eerder van een verzameling onafgewerkte stukjes gebaseerd op sessies uit ‘93 en ‘94, de periode waarin hun vorige plaat "The Division Bell" werd opgenomen.  Sommige stukken doen toch wat aan Gilmour's soloalbum "On An Island" denken. Gilmour mag het in de pers dan wel over een eerbetoon aan de overleden Wright hebben, bij het beluisteren van het album merk je daar toch weinig van. De twee andere leden staan vooral in voor de ondersteuning en begeleiding van de gitaar. Wat zeker de moeite is, is dat je tijdens het beluisteren een idee krijgt hoe er gewerkt werd vooraleer men tot een pure song komt. Je hoort veel instrumentale stukken die al dan niet in een gevorderd stadium zitten, en aldus niet noodzakelijk een duidelijke songstructuur hebben. Het toont ook wat de latere Pink Floyd kon. Met name toch de groep na het vertrek van Waters. Toch jammer, als je zo dit album hoort, dat men na "The Division Bell" geen albums meer heeft gemaakt.

Hoogtepunten noemen of songs beschrijven is, gelet op het bovenstaande natuurlijk je reinste onzin. Dit album staat geenszins op zichzelf en mag zo ook niet beoordeeld worden. David Gilmour kijkt, in elk geval wat Pink Floyd betreft, een laatste maal terug en zag dat het goed was, heel goed zelfs, en we gunnen dan deze levende legende deze eer volledig. Negatief oordelen over dit bijzondere en reflectieve album is ronduit schandalig. Want nummers als  - "Anisina", waarop de huilende gitaarpartijen van Gilmour in duet gaan met het saxofoon- en klarinetspel van de Israëlische jazzmusicus Gilad Atzmon - "Talkin' Hawkin' ", waarin de elektronische vocalen van Stephen Hawking te horen zijn  - en het reeds vermelde "Louder Than Words", het enige echte vocale nummer op deze plaat en werkelijk klinkt als een afscheid – zijn allemaal songs die veel respect tonen voor de nalatenschap van Wright. "The Endless River" is een typische Pink Floyd plaat geworden, maar anderzijds is dit album zoals gezegd een album met overblijfselen, die twintig jaar geleden niet voor niets "The Division Bell" niet hebben gehaald, al vertoeven vele songs in de sfeer van "Money" en "Shine on You Crazy Diamond", de favoriete tracks van "Dark Side of the Moon" en "Wish You Were Here". De stukken zijn lang gerekt, met het kenmerkende toetsengeluid van wijlen Rick Wright, de zweverige gitaarsolo's van Gilmour en de ritmische invullingen van Mason. Belangrijkste verschil is dat de vocalen hier nu heel beperkt zijn gebleven.

De titel van het album "The Endless River" is een mooie metafoor , goed voor een  trip van 65 minuten… Je laten meedrijven op een oneindige rivier. Vooral in het eerste deel waan je je in een kano waarin je rustig door de grand canyons en weidse landschappen meedrijft. De klemtoon ligt op het prachtige en herkenbare gitaarspel van Gilmour. Al bij al is dit nieuwe album, eerder een album voor de echte fans of voor mensen die van prog of ongebruikelijke songstructuren houden. Soms wat te lang en te vrijblijvend, maar toch wel de moeite om je eens te laten meenemen op een endless river. Hun nieuwe album is dan ook geen nieuw meesterwerk geworden, al zullen waarschijnlijk weinigen dat verwacht hebben, "The Endless River" is echter wel een sfeervolle plaat, die ongetwijfeld bij veel mensen onder de kerstboom zal liggen. Drummer Nick Mason liet weten dat ook van het album "Animals" uit 1977, nog genoeg restmateriaal ligt voor een oppoetsbeurt. Daarnaast ligt er ook nog beeldmateriaal op de plank. "The Endless River" zal dus niet het laatste album van Pink Floyd zijn. Wordt vervolgd dus!

 

 

Artiest info
Website  
 

Label: Parlophone

video