TIM GARTLAND - MILLION STARS

Een paar jaar geleden maakten we kennis met singer-songwriter Tim Gartland. Zijn debuutalbum “Looking Into The Sun “ werd door ons prima onthaald. De man, tevens harmonicaleraar èn auteur van het prima boek “The Talking Harmonica” presenteert ons nu zijn tweede plaat: “Million Stars”. Bij een eerste luisterbeurt viel het ons meteen op dat het er allemaal relax aan toe gaat. Opnieuw vergezeld door Tom West (Keys), Chris Rival (gitaar), Paul Justice (bas) en Forrest Padgett (drums) lijkt Tim wat meer de laidback richting uitgetrokken. Op zich niets mis mee, zeker niet als er als vanouds weer bijzonder veel aandacht aan de teksten werd besteed.

De plaat opent met “Let Me Keep The Dog”, een eerlijk verhaal prachtig oprecht gezongen door Gartland met subtiel harpspel. Het nummer, vooruit geschoven als eerste single, belicht de strijd om het meeste buit na een echtscheiding in het juiste perspectief. ’s Mans stem past gewoon heerlijk bij de nummers. Op “Off My Mind” bewijst hij probleemloos hoe inlevend die wel kan zijn, zeker in combinatie met het indrukwekkend toetsenwerk van Tom West, niet toevallig medeauteur van de song.

De variëteit aan muzikale invloeden die je kan ontwaren zijn druppelgewijs te noemen. Het gaat van funky R&B over meeslepende ballads en trage bluessongs, zowat alle kanten uit zou je ten onrechte oproepen. De band slaagt er wonderwel in die allen, met de handrem op, prima in mekaar te laten vloeien. Indrukwekkend is hij ook vocaal op “Mess Me Up”, het wat dreigende nummer lijkt elk moment te gaan exploderen maar de dreiging wordt niet uitgevoerd. “When The Wind Blows” laat horen welk geweldige harpspeler Tim wel is maar evenzeer weet Chris Rival snarengewijs de nodige indruk te maken.

Het pakkende “I Should Have Cared Less” laat Gartland klinken als de beste John Hiatt. Het bijzonder fraaie toetsenwerk onder de heerlijke stem maakt van deze ballade één van de topnummers op deze uitgave. En als liefhebbers van de bluesharp moeten horen hoe je mijmerend dit instrument kunt laten klinken moeten ze maar eens luisteren naar deze song. De funkachtige rock van “Better The Foot Slip” kan ons op het eerste gehoor minder bekoren maar na meerdere luisterbeurten raak je toch weer in de ban van het nummer.

Dat is zo eigen aan Gartland, hij zal nooit spectaculair uit de hoek komen, geen nodeloos uitgesponnen solo’s, maar alles netjes binnen de muzikale lijntjes en uitgekiend verzorgd. Het fantastische titelnummer zou zo van de hand van de vroegere Stones kunnen geweest zijn en dat zegt genoeg over de kwaliteit ervan. Het beste kan men Gartland’s kwaliteit als bluesharpmeester ontwaren op het instrumentale “Tippin’ Time”, een briljant eerbetoon aan de Chicago invloeden. Hetzelfde kan je stellen bij het rechttoe rechtaan bluesnummer “I Can Add”. Als dit een knipoog of eerbetoon is aan pakweg Willie Dixon, al was het maar om dat summiere pianospel dan is het een schot in de roos maar wat imponeert Tim hier weer op de bluesharp! Je moet aandachtig luisteren naar deze song want de slide van Chris Rival zal de aandachtige luisteraar ook zeker weten te bekoren.

De ritmesessie met Paul Justice en Forrest Padgett vallen het meeste op in het afsluitende “Shake It Nina”, zoals de titel al laat vermoeden een boogieblues. Een instrumentaal nummer dat de bandleden stuk voor stuk de kans geeft om te schitteren. Tim Gartland bevestigt met deze release opnieuw zijn talent als songsmid en bluesharpspeler.

Luc Meert

 

 

10 cd's te winnen!

Wil je daar kans op maken, dan mail je ons gewoon even:
je naam, je adres en de vermelding:
TIM GARTLAND
Binnen een aantal weken wordt uit alle inzendingen de gelukkigen getrokken.
Wij hopen dat u massaal Rootstime hier zult mailen
De winnaars worden per mail verwittigd.


Artiest info
Website  
 

amazon

Label: Taste Good Music / Vizztone

video