JUSTIN MATHER – OLD RECORDS

Afkomstig uit Massachussets en met meer dan een keer de wereldomtrek aan buskerkilometers op de teller, opereert deze jonge singer songwriter tegenwoordig vanuit Boulder City, NV. Deze “Old Records” is alweer zijn vierde plaat. Eerlijkheidshalve moet ik toegeven dat ik geen van de vorige drie ooit hoorde en dat ik dus volkomen onbevangen aan de beluistering van dit schijfje begon. Wat bleek algauw? Het bleek algauw dat ik ruim drie weken rondgereden heb, met alleen maar deze plaat in de cd-speler van de auto. Dat zegt op zich al iets, maar daarmee schiet u natuurlijk niet veel op.

Dat zou wél het geval kunnen zijn, als u openingstrack “America” bij de hand had. Dan zou U meteen horen wat er zo verslavend is aan deze plaat: de zin voor melodie, de aangename stem van Justin, de knappe arrangementen, de manier waarop hij gitaar, piano en Würlitzer bespeelt, hoe hij de fiddle en de stem van Tristan Moyer een plaats geeft in het nummer, enfin, wat hij allemaal in huis heeft om een perfecte openingstrack op zijn plaat te zetten. Dat de binnenkomer zo'n reus van een song is, laat je natuurlijk met veel verwachtingen luisteren naar wat volgt en dat is ook al niet mis: “Get Down”, een Byrdsachtig countrynummer met fijne pedalsteelinbreng en heerlijke backingvocalen, deze keer van ene Nicole Sottile.

En zo gaat het maar door, tien songs en 39 minuten lang, waarbij de verveling niet één keer toeslaat. Dat is niet iedereen gegeven en het vergt vooral sterk songmateriaal en dat is er hier in overvloed aanwezig. Let wel, dit is een heel klassieke plaat, waarop elke vernieuwingsdrang mijlenver te zoeken is. De vraag is natuurlijk wat beter is...Ikzelf heb alvast geen enkele moeite met knap uitgewerkte, melodieuze songs, die je al na een paar keer kunt meeneuriën. Zoals bijvoorbeeld het aan The Jayhawks herinnerende, trage “Love In My Heart” noch met de complete antipode daarvan, “Little House in Vegas”, dat zo uit een Rockpileplaat gejat had kunnen zijn.

Voor “Wickenburg”, het absolute hoogtepunt van de plaat, kreeg Justin schrijfhulp van Chuck Mead, die we allemaal nog kennen van bij BR5-49. Dat nummer wordt gevolgd door het slepende, wat lijzige instrumentale “Cloud Surfing”, dat erom smeekt om gebruikt te worden in een filmsoundtrack. De “gewone” draad wordt terug opgenomen met het uptempo, nogal weids gearrangeerde en aan The Waterboys herinnerende “Never Settle Down” en “Long Time Coming”, waarin de Pedal Steelgitaar van Joel Ferguson alweer een prominente rol toebedeeld krijgt. Die twee songs rollen de rode loper uit voor de afsluitende titelsong, een akoestisch duet met Joel Ferguson, waarvan ik durf vermoeden dat het een perfecte afsluiter is voor de liveconcerten van Justin Mather, een man met wie het een heel aangename kennismaking is geweest. Dat ik 'm nog niet kende, neem ik mezelf niet langer kwalijk: vanaf nu ken ik hem wel en weet ik zeker dat ik hem ook zal blijven volgen. Knappe plaat !

(Dani Heyvaert)


10 cd's te winnen!

Wil je daar kans op maken, dan mail je ons gewoon even:
je naam, je adres en de vermelding:
JUSTIN MATHER
Binnen een aantal weken wordt uit alle inzendingen de gelukkigen getrokken.
Wij hopen dat u massaal Rootstime hier zult mailen
De winnaars worden per mail verwittigd.

Artiest info
Website  
 

CD Baby

video