LAURENCE JONES – WHAT’S IT GONNA BE

Laurence Jones werd geboren in Sint Helens, Merseyside en verhuisde met de ganse familie naar Stratford On Avon toen hij acht jaar oud was. Rond die tijd kreeg de knaap interesse voor de gitaar. Hij nam regelmatig de akoestische gitaar van zijn vader vast en nam zich voor om een beter gitarist te worden dan zijn vader. Hij begon met klassieke gitaar te volgen en slaagde met grote onderscheiding op zijn examens. Later begon hij elektrische gitaar te studeren. Eerst schafte hij zich een zwarte Les Paul Epiphone aan, maar toen hij wat later op beelden Jimi Hendrix zag schitteren op het Isle Wight Festival met een witte Stratocaster verkocht hij zijn Epiphone en schafte zich ook een witte Fender Stratocaster aan. In 2012 brengt hij zijn debuut album 'Thunder In The Sky' uit en deze cd wordt door de muziek pers in Engeland de hemel in geprezen. Ook andere muzikanten zoals Walter Trout en Mike Zito zijn onder de indruk. Walter Trout zei over Laurence dat hij een kruising is tussen Eric Clapton en Buddy Guy en hij nodigde de jongeman uit om als support act mee te gaan op de Engelse tour van hem in 2013. Even later tekende de jonge Brit een contract bij het befaamde Ruf Records. Mike Zito ging persoonlijk bij Thomas Ruf vragen of hij de producer mocht zijn van het tweede album van Laurence. In 2014 verscheen het album 'Temptation'. Voor de opnames trok Jones naar de befaamde Dockside Studios in Louisiana. Verleden jaar won hij op de Britse Blues Awards, de Award van Best Young Artist 2014. In datzelfde jaar was hij samen met Albert Castiglia en Christina Skjolberg de publiekstrekker in de Ruf Blues Caravan. In maart 2015 mocht hij in Brussel, Engeland vertegenwoordigen op de Vijfde European Blues Challenge. Hij viel niet in de prijzen, maar voor heel wat aanwezigen leverde Laurence de beste prestatie af. Nu half april verschijnt zijn derde album, dat 'What's It Gonna Be' als titel meekreeg. Het album bevat elf songs, waarvan er negen door Jones zelf geschreven zijn. Het werd opgenomen in de Headline Music Studios in Cambridge en Piers Mortimer stond in voor de mixing en mastering. Bassist Roger Inniss nam samen met Laurence Jones de produktie voor zijn rekening. Als je deze jonge Brit zijn palmares bekijkt zou je niet denken dat hij nog steeds maar drieëntwintig jaar is.

Laurence opent zijn derde album met de titel song 'What's It Gonna Be'. Dit is Jones zoals we hem live kennen. Bluesrock met een gedreven drive. Je voelt dadelijk het enthousiasme van deze jongeling. Met Roger Inniss op de basgitaar en Mirri Miettinen beschikt hij natuurlijk over een ritme sectie met twee erg sterke muzikanten die het klappen van de zweep kennen en die hun frontman op een nog hoger niveau brengen. In het nummer heeft de jonge Brit het over zijn muzikale toekomst, hoe het nieuwe album zal ontvangen worden en hoe de nieuwe uitgebreide tour zal verlopen. Volgens mij hoeft hij zich over die toekomst niet veel zorgen te maken, want zijn gitaar klinkt weer lekker vet en zijn stem is nog beter geworden. 'Don't Need No reason' is een knap vervolg van het openingsnummer. Ook hier krijgen we dat enorm aanstekelige bluesrock ritme dat Laurence als geen ander weet te beheersen. In dit nummer zegt de jonge Brit dat je niet voor iedereen goed kan doen. De gitaar jankt en klinkt erg splijtend en als je dan ook nog halfweg zorgt voor een erg mooie tempo wisseling en pas daarna echt vol gas geeft met je gitaar dan kan men als muziek liefhebber niets anders dan je overgeven aan deze muziek en er met volle teugen van genieten. Ik had voor wat afwisseling gekozen, maar Laurence niet want na 'Don't Need No Reason' komt de tweeling broer 'Evil'. Gelijkaardig nummer en ritme. Het nummer geraakt moeilijk op kruis snelheid en het is pas wanneer Jones erg goed uitpakt met zijn six string dat het nummer toch nog weet te boeien. Mirri Miettinen schittert in het erg sterke 'Touch Your Moonlight'. Een rock nummer dat zeker vuur zal geven tijdens de live optredens. Vanaf de eerste seconde neemt deze bluesrocker je beet en nodigt je uit om te bewegen. Na het stevige begin van het album is het hoog tijd om even op adem te komen en hoe kan dit beter dan in 'Don't Look Back'. Deze melodieuze poppy ballade is een duet van Laurence met Sandi Thom. Het is erg mooi gezongen, hun stemmen matchen perfect en als ze samen zingen smelten hun beide stemmen samen. Dit nummer zouden we deze zomer wel eens regelmatig op de radio kunnen horen. In de gevoelvolle trage boogie 'All I Need' legt de jonge gitarist uit wat hij nodig heeft in zijn leven. Zijn stem is op korte tijd nog veel beter geworden, dat is hier weer duidelijk te horen. Aan zijn gitaarspel is nooit getwijfeld en ook in deze 'All I Need' geeft hij een knappe solo weg. Het refrein van dit liefdeslied is heel catchy en blijft dadelijk in je hoofd hangen.

Laurence neemt ons met 'Being Alone' terug mee naar de jaren zeventig, de tijd dat de Britse rock hoogtij vierde. Roger Inniss en Mirri Miettinen laten hun klasse horen in deze rocker. De eerste van de twee covers op 'What's It Gonna Be' is 'Good Morning Blues' van Leadbelly. Al kan je de versie van Laurence niet meer vergelijken met de akoestische originele versie. In het begin horen we de stem van Leadbelly nog wel op de cd. Zowel de muziek als de stem van Laurence stralen kracht uit. De ritme sectie houdt het ritme strak en stevig en met behulp van de Wah Wah pedaal klinkt de gitaar solo nog wat ruiger. De tweede cover 'Can't Get Enough' van Badfinger was vroeger al één van mijn favoriete songs. Hier heeft Jones muzikaal niet veel veranderingen aangebracht. Hij maakte er wel een duet van. Hij kreeg in deze song Dana Fuchs aan zijn zijde. De stem van Dana is toch nog wel andere koek. Terwijl zij niet voluit gaat overheerst ze toch nog de stem van Laurence. Op de gitaar maakt Jones heel veel goed en voor mij is het samen met 'Touch Your Moonlight' en 'Set It Free', de beste song op het album. De gitaar van Laurence Jones klinkt bijna als deze van Mark Knopfler in de melodieuze rocker 'Set It Free'. Een heel catchy refrein en een lekkere gitaar die je doet wegdromen zijn de voornaamste ingrediënten van dit tijdloze nummer, een topper. De afsluiter 'Stop Moving The House' is een rechttoe rechtaan rocker met honky tonk piano. Een nummer dat menige zaal of festival weide zal doen veranderen in een dansende menigte. Het derde album 'What's It Gonna Be' van Laurence Jones is net als 'Thunder In The Sky' en 'Temptation' weer een erg genietbaar album geworden. Ik kijk er naar uit om deze jonge gitaristweldra weer live bezig te zien en te horen.

Walter Vanheuckelom

 

14 mei - Jazz Festival in Breda (NL)
19 juni - Welenes Blues Festival (NL)
4 juli - Hookrock , Diepenbeek
21 augustus - North Sea Jazz Club in Amsterdam (NL)
22 augustus - Culemborg Blues Festival (NL)
23 augustus - Swing Wespelaar.

 

 

Artiest info
Website  
 

Label: Ruf Records

video