GHOST TOWN BLUES BAND – HARD ROAD TO HOE

 

“ Memphis attitude & a Stax busting explosion of modern blues vision… “ (Living Blues Magazine)

De “Ghost Town Blues Band” (GTBB) is een blues band rond zanger /gitarist Matt Isbell, die in 2009 in Memphis TN opgericht is. Matt Isbell is geen debutant, want hij is al meer dan dertig jaren muzikaal actief. In 2007 tourde hij met “The Daddy Mack Blues Band” en opende hij de show solo met een blues set. Later vervoegt hij de band als slide gitarist / harmonicaspeler. Isbell was co-producer van “Bluesfinger” (2010), het vierde album van de “The Daddy Mack Blues Band”.

In 2009 debuteerde GTBB met het blues / Southern roots album “Dust To Dust” en in 2012 werd “Dark House” (featuring Daddy Mack Orr en country blues artiest Davis Coen) uitgebracht. In het voorbije jaar werd GTBB tweede tijdens de ‘2014 International Blues Challenge’

“Hard Road To Hoe” is het derde studio album van GTBB. De producer van het album is Kevin Houston. Op de hoes van het album staat een man bij valavond afgebeeld voor een akker, met een schoffel op zijn schouder. De hond die naast hem zit en de man kijken naar de horizon. Naast zijn gebruikelijke band leden (drummer Preston McEwen, toetsenman Jeremy Powell, bassist Alex Piazza - ondertussen uitgebreid met de blazers Suavo Jones: trombone & Richie Hale: tenor sax), is zanger / harmonicaspeler Brandon Santini hun gast en zou Isbell’s hond Mary zich ook even, op de veel zeggende track “My Doggy”, al huilend laten horen. Andere rariteiten, of noem het details, in de line-up zijn de schop van Isbell en de (elektrische analoge) bezem van McEwen. Op het album staan twaalf originele tracks. Het album is uitgegeven in eigen beheer en de fans hielpen de band via, de ondertussen vaker toegestoken financiële hand, crowd funding.

Tijdens de intro van de opener van het album ”Hard Road To Hoe” hoor je McEwen in de achtergrond de vloer borstelen en Isbell akoestisch op slide gitaar openen. Isbell’s voorliefde voor zelfgemaakt e (sigaar box) gitaren is gekend en het is ook geweten, dat hij zijn gitaren zelf maakt. Deze slide gitaar zou hij van een doos (blik?) gemaakt hebben, waarin zijn grootmoeder haar zilverwerk in op borg. De titel van de opener zegt symbolisch veel en verwijst naar de harde weg, die hij met de band ondertussen afgelegd heeft. De opener is al meteen een schot in de roos en legt de lat al meteen erg hoog. Een flits na het einde volgt al meteen de boogiewoogie piano rocker ”Big Shirley”. Het is het verhaal van ene dikke dame Shirley. Jeremy Powell zit in een hoofdrol achter zijn piano en de blazers (vooral trombonist Suavo Jones) zorgen voor de nodige extra grooves. Hierna volgen de twee tracks (”Tip Of My Hat” en ”My Doggy”) met zanger / harmonicaspeler Brandon Santini. Het zompige ”Tip Of My Hat” zegt veel over het leven van de straatartiesten, waarbij iedere tip een welgekomen tip is. In ”My Doggy” is een andere, meer relaxte Santini te horen, terwijl Isbell over zijn grote vriend, zijn hond zingt, die blijkbaar ook van mondharmonica muziek houdt. ”Mr. Handy Man” wordt en het kan gezien de titel bijna niet anders, een hulde aan W.C. Handy.

Al vanaf zijn jonge jaren had William Christopher Handy (1873-1958) een groot muzikaal talent en vooral een voorkeur voor de populaire zwarte muziek die hij in zijn omgeving hoorde. Zijn familie echter verbood hem zich daarmee in te laten. Stiekem kocht hij een cornet, en leerde zichzelf deze te bespelen. Hij werd leraar, maar zijn passie bleef muziek. Met zijn "Lauzetta Quartet" ontvluchtte hij Alabama en vertrok naar Chicago, om uiteindelijk terecht te komen in St. Louis. Daar vond hij een echtgenote en sloot hij zich in 1896 aan bij een reizend muziekgezelschap (de "Mahara's Minstrels"), dat optrad op feesten en partijen. De Mahara's Minstrels reisden de drie volgende jaren door de VS en Cuba. Handy deed veel kennis op over de diverse zwarte stijlen die hij hoorde. Toen de Mahara's Minstrels Alabama aandeden, besloot Handy hier zich weer te vestigen, en hij kwam te werken bij de enige zwarte universiteit van de staat. Hij kwam er achter dat de geldende opvattingen aldaar over zwarte muziek geheel anders waren dan de zijne: de zwarte intellectuelen die bij de universiteit werkten beschouwden zwarte muziek als minderwaardig. In 1909 verliet Handy Alabama definitief en vestigde hij zich in Memphis. Hier schreef hij zijn wereldberoemde "Memphis Blues". Hij kon niet weten dat hij daarmee een nieuwe muziekstijl, de blues had uitgevonden. Zelf zou hij dat ook nooit erkennen, hij vond dat hij slechts bestaande tradities geïnventariseerd had. Hij concentreerde zich in de daaropvolgende jaren vooral op het componeren, in plaats van het spelen. In 1914 publiceerde hij zijn bekendste compositie "St. Louis Blues". In 1941 werd hij voor het eerst de vader van de blues genoemd. Na een ongeluk in 1943 werd Handy volledig blind. In 1958 overleed hij in New York.

Wat een nummer, wat een sound en vandaar ook deze korte hulde aan een grote blues man W.C. Handy. Direct daarna, bijna ruis loos overvloeiend, contrasteert de band met ”Hate To See Her Go”. Deze hedendaagse traag rockende groovy song swingt heerlijk en piekt als Jones op trombone soloot. De backing vocals worden gezongen door Vicky Loveland. Hierna voert de band de druk nog wat meer op en verandert de stijl in ”Tied My Worries To A Stone”. Voor de ballade ”Dead Sea” hangt Isbell opnieuw zijn box gitaar om  en gunt hij ons wat rust. ”Nothin’ But Time” is een echte slow blues, met Powell die opvalt met enkele heerlijke orgel tussenkomsten.  Dan is er het wat bijzondere (maar veel te korte) ”Dime In The Well”, waarvoor Isbell een andere (drie snarige) sigaar box gitaar gebruikt. Deze stompende hill-country song is kortweg een pareltje. Met ”Seventeen” hoor je een nummer dat zowat iedereen (ook de niet blues / roots liefhebbers) kan boeien, om daarna ontspannen, vredig af te sluiten met ”Road Still Drives The Same”. Met veel herinneringen en de nodige drank, trekt GTBB de deur heel zachtjes dicht…   

De “Ghost Town Blues Band”, een bij ons wat minder bekende blues band, is een band die me sterk verbaasde met hedendaagse heerlijke gevarieerde blues en roots rock. Muziekliefhebbers, ga voor dit album, want dit is de te ontdekken spookstad blues band, die live m.i. ongetwijfeld veel indruk zal maken! 

Eric Schuurmans

 

Album tracks: 1”Hard Road To Hoe” - 2”Big Shirley” - 3”Tip Of My Hat” feat. Brandon Santini [M. Isbell, T. Orr] - 4”My Doggy” feat. Brandon Santini - 5”Mr. Handy Man” [arranged by Alex Piazza] - 6”Hate To See Her Go” - 7”Tied My Worries To A Stone” - 8”Dead Sea” [M. Isbell, T. Orr] - 9”Nothin’ But Time” [P. Smithhart] - 10”Dime In The Well” - 11”Seventeen” [T. Orr] - 12”Road Still Drives The Same” – All songs written by Matt Isbell, except [where indicated] – Produced by Matt Isbell, Preston McEwen & Kevin Houston

Line-up:
Matt Isbell: guitar, cigar box, vocals, shovel (1)
Preston McEwen: drums, vocals, electric-analog broom (1)
Jeremy Powell: acoustic grand piano, Hammond B3, Wurlitzer, vocals
Alex Piazza: bass, vocals
Suavo Jones: trombone
Richie Hale: tenor sax
& Vicky Loveland: background vocals
Brandon Santini: harmonica, vocals (3,4)
Mary Dog Isbell: howling (4)

Discography:
2009 : “Dust The Dust”
2012 : “Dark Horse”
2014 : “Ghost Town Blues Band Live At Tall City Blues Fest (Board Mix”)” (Jul. 2014)
2014 : “Live At Blue Ribbon Blues Festival” (Aug. 2014)
2014 : “Live In Memphis 12-20-14” (Dec. 2014)
2015 : ”Hard Road To Hoe”

 

 

Artiest info
Website  
 

info: Frank Roszak Productions

video