A.C. MYLES - RUSH TO RED

Op een klein jaar tijd met twee albums op de proppen komen dat is exact wat A.C. Myles deed. “Rush To Red” is de opvolger van vorig jaar verschenen “Reconsider Me”. Op zijn nieuwste plaat vormt Myles weer een team met Chris “Kid” Andersen en in wezen verschilt deze release niet zoveel met de voorganger. Wederom werd de plaat opgenomen in diens eigen Greaseland Studio en opnieuw telt de plaat grotendeels eigen nummers en een paar covers. Vooral die laatste weten ons het minst te imponeren. Zeker in het geval van afsluiter “Can’t Judge A Book” werkt het bij ons wat tenenkrullend als je al zoveel betere versies van deze Willie Dixon’ klassieker hebt mogen horen. En dat ondanks die schiiterende gitaarsolo En het is jammer om stellen maar ook Bobby Blue Bland’s “I Wouldn’ Treat A Dog (The Way You Treated Me) ” gaat aan ons wat onverschillig voorbij.

Het is intussen genoegzaam geweten dat de gitarist/songwriter op een stevige achterban kan rekenen in de regio Calfornië. De bluesrock fans weten hem daar best te appreciëren. En het is in dat genre dat Myles op zijn best is. Opener “Open Road” laat het beste verhopen. De rockende, stampende song met dat schitterende bluesrock slide gitaarspel erin verweven is een aftrapper van jewelste. De fantastische song doet ons spontaan aan “Goin’ Home” denken van Ten Years After, en dat wil toch wat zeggen mag ik hopen. Met het hierop volgende “One Of These Days” blijven we bij de les. De trage van dienst laat niet alleen Myles’ geweldige stembereik bewonderen maar evenzeer zijn songwriters capaciteiten. Het jachtige “Over Before I Started” is dan misschien wat klassiek te noemen van structuur, het is ook het soort song waarvoor pakweg Elvin Bishop zijn neus niet zou ophalen. De man is een uitstekend gitarist, iets wat hij mag bewijzen of aantonen op de lichtjes Southern Rock achtige hymne “Closing ‘Em Down Every Night”. Fraai kan je ook het kalme, weemoedige, radiovriendelijke “Think Of Him & Cry” bestempelen. Niet direct een song waarvoor de bluesliefhebbers in de rij zullen gaan staan maar soit.

Liefhebbers van instrumentale nummers worden op deze uitgave ook op hun wenken bediend. De titelsong bijvoorbeeld heeft door de vloeiende, heldere gitaarlijnen wat Santana achtig in zich en is best genietbare achtergrondmuziek. “Move On” kan ons niet bekoren wegens eigenlijk niets zeggend in tegenstelling van wat je met dergelijke titel kan verwachten. Het is echt wachten op de snarensolo die wel opnieuw best te pruimen is. “Tomorrows Really Yesterday (Try)” is opnieuw een instrumentaal nummer met heerlijke ritmewijzigingen erin. Zo een song die je ook gaat doen denken aan Led Zeppelin, wedden? Misschien wel één van de meest indrukwekkende nummers op de plaat. Direct hierna aan de Bee Gees moeten denken is wel even schrikken maar is exact wat er hier ten huize gebeurd is bij het aanhoren van “Peace” en niet in het minst door Myles’ hoge stembereik. Na het korte, ook al instrumentale “Madison” dat we eerder als een niemendalletje zouden willen bestempelen krijgen we een rechtzetting met het op piano ondersteunde “Every Day & Night” waar Myles nog eens mag schitterend soleren op de snaren. Sid Morris laat verdomd ook fraai werk horen de toetsen.

Kortom een wat onevenwichtige plaat die bijwijlen imponeert maar evenzeer niet echt als super kan bestempeld worden. Eigenlijk zou je kunnen stellen dat de beste vijf nummers uit de voorganger en pakweg de beste vijf uit deze plaat, misschien samen op één album echt wel een topper hadden opgeleverd. Nu blijven we wat op onze honger zitten en dat is jammer want A.C. Myles is best getalenteerd.

Luc Meert


Artiest info
Website  
 

CD Baby