BOB DYLAN - SHADOWS IN THE NIGHT

Bob Dylan's 36ste studioalbum, "Shadows in the Night",  is uit en het was voordien al aangekondigd: Dylan zou op zijn nieuwe cd beter bij stem zijn dan we van hem gewend zijn. Er werd zelfs al de vergelijking gemaakt met het album "Nashville Skyline" (1969) toen hij opeens een zangstem bleek te hebben die nog niemand kende. Wel, die vergelijking gaat misschien te ver, maar de conclusie dat Dylan op zijn nieuwste album beter klinkt dan zelfs menig fanatieke fan van tevoren vreesde, is gerechtvaardigd.

De uitverkochte concerten van vorige jaren bewezen dat Bob Dylan ondanks zijn leeftijd nog altijd een fenomeen is, Dylan is inmiddels 72. Waar hij in de eerste helft van de jaren negentig de weg op het podium meer dan eens kwijt was, heeft hij zichtbaar de inspiratie en het spelplezier hervonden. Dat is ook nadrukkelijk terug te horen op zijn laatste albums. "Modern Times" verscheen in 2006 en is volgens Sony de voltooiing van een trilogie, na het onvolprezen "Time Out Of Mind" (’97) en het iets vrolijke "Love & Theft" (2001). Die twee platen kenmerkten zich als een aanstekelijke mix van oude blues, jazz, swing, folk en rockabilly met als thema’s liefde, leven en dood. Grote verschil was de productie. Waar de eerste duister werd geproduceerd door Daniel Lanois, werd de tweede erg open en sprankelend gedaan door Jack Frost, a.k.a. Bob Dylan. De trilogie krijgt dan in 2009 een opmerkelijk vervolg met een al even opmerkelijke ontstaansgeschiedenis, het album "Together Through Life". De vraag om een enkel nummer te schrijven voor een film resulteerde op deze plaat in tien nieuwe nummers, grotendeels geschreven samen met Grateful Dead-tekstschrijver Robert Hunter. Net als op "Modern Times" produceerde Dylan het album zelf en nam de nummers op met zijn huidige tourband, met als belangrijkste aanvulling de accordeon van David Hidalgo. In 2012 levert hij zijn 35e studioalbum, "Tempest" af en dat is wederom een carrièrepiek. We horen Dylan die wederom terugkeert naar zijn folkwortels, met de band waarmee hij inmiddels al jaren toert - wederom aangevuld met Los Lobos' David Hidalgo – en opgenomen in de studio van Jackson Browne klinkt het album vooral tijdloos, songs waarbij hij af en toe een uitstapje waagt naar country en blues. Het is Dylan zijn eerste plaat met nieuw materiaal in 3 jaar tijd en er staan 10 songs op, die uiteraard allemaal nieuw zijn.

Zoals gezegd, "Shadows In The Night",  werd aangekondigd door middel van een flyer in de nieuwe CD-box van Dylan, "The Basement Tapes Complete". Op de flyer staat: "Bob Dylan, Shadows In The Night, New Album Coming in 2015". Maar ook op Dylan's website was al eerder de cover van Frank Sinatra's droevige "Full Moon and Empty Arms" te vinden. Het is niet de eerste keer dat Bob Dylan een album met covers uitbrengt. De zanger kwam in 2009 met de kerstplaat "Christmas In The Heart" en in 1993 met het coveralbum "World Gone Wrong". Maar het was Dylan menens, "Shadows In The Night" is inderdaad een coverplaat geworden met louter liedjes uit de periode tussen de jaren twintig en zestig uit de vorige eeuw. Geen country- en folknummers zoals hij die zijn hele loopbaan al gezongen heeft. Nee, echte croonerklassiekers van de allergrootste componisten, met als belangrijkste verbindende factor dat Frank Sinatra ze ooit heeft opgenomen. Op papier zijn Dylan en Sinatra zangers die zich elk aan het andere uiterste van het spectrum bevinden. Dylan mompelt doorgaans nauwelijks verstaanbaar in de microfoon, zingt door zijn neus en fraseert niet zelden op zo'n eigenzinnige wijze dat zelfs zijn fanatiekste volgelingen tijdens concerten de grootste moeite hebben om de nummers in kwestie te identificeren. Maar het moet gezegd: het valt niet tegen. His Bobness heeft z’n best gedaan. Dat hij dergelijke nummers opnam, mag geen fan verbazen: er is geen muziekstijl uit de Amerikaanse populaire muziek waar hij zich niet aan gewaagd heeft. Waarom dan ook geen croonersongs?

Deze Bob Dylan spant zich in om de door hem bewonderde Frank Sinatra recht te doen. Als het eens minder zuiver is, herinnert dat aan de authenticiteit van de fragiele, oude Johnny Cash. 4 van de 10 songs staan onverbeterlijk gezongen op Sinatra's album "Where Are You?" uit 1957. Dylan probeert 'The Voice' geen moment te imiteren. Hij zet zijn allerdiepste, mooiste stem op en zingt met de grootst mogelijke inleving over verbittering, eenzaamheid en verloren liefde. Toch is het niet echt een spannende cd geworden. Het mag dan bijzonder zijn dat de nummers opgenomen zijn in een live-setting: er zijn geen overdubs gebruikt. En dat de begeleiding niet verzorgd wordt door een big band maar door Dylan’s reguliere (gitaar)band, geeft de nummers ook een eigen kleur – ook omdat die band zoals gewoonlijk voortreffelijk speelt.  De melodie wordt vaak neergezet door de contrabas van Tony Garnier en de pedal steel van Donnie Herron grijpt je steevast bij de lurven. Maar het geheel is wat eentonig. Springen er dan geen nummers uit? Jawel, "Stay With Me" (uit de film 'The Cardinal' over een twijfelende priester) klinkt heel geloofwaardig. De zeer ingetogen vertolking van de overbekende standard "Autumn Leaves" is verrassend. Een regelrecht hoogtepunt vind ik "That Lucky Old Sun", dat met diepe smart gezongen wordt. Ook het openingsnummer, het hartbrekende "I’m a Fool To Want You", valt in die categorie. Werkelijk zo gebracht dat Dylan met deze uitvoering zowaar Billie Holiday naar de kroon steekt. Maar verder heb ik me dit album nog niet echt eigen kunnen maken. Dylan zingt weliswaar alle liedjes naar zich toe, met een gevoel voor melodie zoals hij dat voorheen zelden prijsgaf, maar ja, de ervaring leert dat het werk van Dylan zich pas echt voor je opent na herhaald luisteren. Dat zou met dit album dus ook het geval kunnen zijn.

 

Artiest info
Website  
 

itunes

Label: Columbia Records
Distr.: Sony Music

video