GRETCHEN PETERS - BLACKBIRDS

 

Een Grammy Award, zoals haar collega’s singer-songwriters Rosanne Cash en Lucinda Williams, waarmee ze in één adem genoemd wordt, heeft Gretchen Peters nog niet gewonnen. Voorlopig blijft het bij een nominatie, maar iemand die al opgenomen is in de prestigieuze Nashville Songwriters Hall Of Fame en op haar schitterende nieuwkomer “Blackbirds” mag rekenen op de bereidwillige samenwerking van andere gerenommeerde rootsartiesten zoals Jerry Douglas, Jason Isbell, Jimmy La Fave, Will Kimbrough, Kim Richey, Suzzy Bogguss, Matracca Berg en nog vele anderen, mag zich zonder schroom bij de allergrootste rootsartiesten scharen. Als Gretchen’s “Hello Cruel World” uit 2012 al overladen werd met lofbetuigingen en uitgeroepen werd tot één van haar meesterwerken, dan gaat ze met “Blackbirds” op hetzelfde elan verder . Ze kroont zich met deze nieuwe plaat tot één van de dapperste en creatiefste singer-songwriters van haar generatie, die het aandurft van door vrouwen onbesproken en moeilijke onderwerpen recht in de ogen te kijken en te bundelen in haar songs.

Naarmate een mens vordert in de levensjaren, begint hij bewuster te worden van zijn leeftijd en ook voor Gretchen Peters was dat het geval. Wanneer de uitnodigingen voor begrafenissen het meer en meer halen op de huwelijksfeestuitnodigingen begint er bij haar een belletje te rinkelen. Ze voelde haar sowieso al aangetrokken tot artiesten die hun eigen vergankelijkheid onder ogen durfden te zien, maar moest vaststellen dat dit onderwerp bij vrouwelijke artiesten veel delicater lag. Op “Blackbirds” gaat ze dit hekel onderwerp niet uit de weg, samen met landelijke verhalen die hun tentakels uitspreiden van Louisiana tot Nashville. Verschillende songs schreef ze samen met haar regulier tourmaatje Ben Glover, wat enkele nummers een ware seventies folk feel geeft. Samen met een onderliggende country noir gloed, klinkt de verpakking van de songs even indrukwekkend als de inhoud.

Dat is al dadelijk van tel in de op een dreigend roestige elektrische gitaar pompende murder ballad “Blackbirds” waar Gretchen’s stem in de zin ”I Left you Lying There Like Rotten Fruit” zowel wraak als minachting spuwt. “When All You Got Is A Hammer”, legt ons het vuur aan de schenen met een gulle portie rootsrock, gespijsd met Dobro, elektrische gitaar en mandoline, en ook het enorm sfeervol rockende “Black Ribbons”, toont met de accordeon en de heerlijke harmonieën van Matraca Berg en Suzy Bogguss veel karakter in de strijd tegen de vervuiling op de kust van Louisiana, waar duizenden liters olie op de zeebodem nog steeds een ware natuurramp betekenen . Interessante, knap ingeklede onderwerpen allemaal, ook al verschilt de verpakking. Gretchen Peters kan ook uitblinken in droeve ingetogenheid op akoestische gitaar en piano, zoals in de glooiende ballade “Pretty Things”, waar vergankelijke schoonheid niet voor iedereen even makkelijk te verwerken blijkt, of in “The House On Auburn Street”, waar de jeugdherinneringen doorsijpelen. Knap klinkt ook de romantische, in duet met Jimmy La Fave gezongen, rootsie kampvuurballade “When You Commin’ Home” of het verstillend getokkelde en intrieste “The Cure For The Pain”.

“There ain’t no drug, there ain’t no cure, to make it like it was before” zingt Gretchen Peters, maar zelf heeft ze het wondermiddel gevonden door niet terug te kijken en moedig de stier bij de horens te vatten en ons vandaag met “Blackbirds” weer een top album te bezorgen. Een absolute aanrader.

Yvo Zels

 

Artiest info
Website  
 

Label: Proper Records

video