THE BLUESBONES - SAVED BY THE BLUES

We kunnen het ons nog zo voor de geest halen. Zowat drie jaar geleden waren we de gelukkige getuige van een van de eerste optredens van The BluesBones. Toen we na afloop van het concert de zaal verlieten mijmerden we dat we een toch wel bijzonder straf optreden hadden meegemaakt en vroegen we ons tegelijk af of het vijftal al dat schitterends op hetzelfde niveau op plaat zouden weten te zetten. Hun debuutalbum loste die verwachtingen ruimschoots in. “Voodoo Guitar” was een fenomenaal album dat na al die tijd nog regelmatig op de draaitafel van ondergetekende is terug te vinden. De altijd uitstekende live optredens, werden later treffend weer gegeven op het …heu…live album “Live@De Bosuil”. De mannen presenteren ons nu hun, altijd moeilijke, tweede studio album “Saved By The Blues”.  De hoes alleen al, een heerlijke foto van Leo Gabriels, doet je likkebaardend uitkijken naar de plaat zelf.

De magistrale opener van dienst “Find Me A Woman” stelt ons al direct gerust.  De heerlijke intro van drummer Dominique Christens wordt vloeiend en tegelijk subliem overgenomen door de slide van Stef Paglia. Het aanstekelijke, zompige nummer herbergt naar het einde toe een inventief handgeklap intermezzo, dat live voor spetters zal zorgen. Nico De Cock zingt duidelijk en beklemtonend zonder forceren, de slide van Stef is ronduit meesterlijk te noemen en de strakke ritmesessie met naast Dominique de, ook al uitstekende, bassist Ronald Burssens zorgen voor een wereldnummer!

Onze bewondering krijgt echter een deukje te verwerken met het hierna volgende “I’m On The Road Again”. Het nummer krijgt een soort van funky achtige intro maar lijkt daarna wat alle richtingen uit te spartelen zonder goed te weten waar het naartoe wil.  Misschien zou een tragere versie overtuigender weten aan te slaan maar eigenlijk is dit eerder een albumvuller dan volwaardige song te noemen.  Dat het geen skipmoment is heeft het voornamelijk te danken aan die indrukwekkende gitaarsolo van Stef Paglia. Deze kleine misstap wordt echter ruimschoots goedgemaakt met de slower “I Try”.  Het indrukwekkend nummer zal op termijn de opvolger zijn van “Believe Me” dat tijdens hun optredens meermaals de publiekslieveling bleek of blijkt te zijn.  Het toetsenwerk van, ook al producer, Tim Janssens in debat met het gitaarspel is van een verbluffende schoonheid!

Het hoge niveau wordt aangehouden met de verdomd sterke versie van Matt Andersen’s “Devil’s Bride”, een song die wel op het lijf geschreven lijkt van Nico. De stuwende ritmesectie laat Stef Paglia een zoveelste formidabele solo uit zijn mouw schudden. Het album werd trouwens opgedragen aan diens, te vroeg, overleden vader Mario. Het mijmerende “I’m Still Your Man” is een wat klassiek te noemen trage die halverwege lijkt te gaan exploderen maar netjes weer tot de orde wordt geroepen.  De song laat een gitaarduel horen tussen Andy Aerts en Stef Paglia, subtiel afgewisseld door het toetsenwerk en Ronald’s stevige baslijnen.

In het titelnummer horen we zowaar wat blazerswerk, ook al van Tim Janssens. Het wat aarzelende begin leidt uiteindelijk tot een zoveelste indrukwekkende snarensolo maar voor het nummer zelf halen we deze keer toch de loftrompet niet boven. Zeker niet minderwaardig te noemen maar onze oren werden de voorbije minuten wat te veel verwend waarschijnlijk. “Moonshine” haalt gelukkig wel opnieuw dat duizelingwekkende niveau. Een nummer dat je spontaan doet denken aan Hound Dog Taylor, en dat zegt genoeg mogen we hopen.  Een losgeslagen Stef, alvorens terug het wat tragere ritme hervat wordt, doet ons geheid naar de repeatknop uitkijken.

Op “Crazy” demonstreert Ronald Burssens wat een uitstekende bassist hij wel is. Maar wat is dat toetsenspel weer even inventief als gepast te noemen! Het opnieuw, maar deze keer bijzonder geslaagd te noemen, naar funky knipogende “Call Me” laat een solo van gitarist Andy Aerts horen. Bij het schrijven van deze recensie vernamen we dat die intussen werd opgevolgd door toetsenist Edwin Risbourg die de groep zal versterken op Hammond. “Runaway” laat een Hendrix achtige intro bewonderen maar tot daar alle vergelijking met de meester.  Het nummer is een wat wij haast spontaan als typisch “BluesBones” song zouden gaan bestempelen. Een wat verhalende zangpartij, de prima ritmesectie die het tempo wat opdrijft en een laaiende gitaarsolo waarna het tempo weer geluwd wordt.  Van dat soort nummers krijgen wij niet genoeg, tenminste als ze gebracht worden op het niveau dat de heren hier demonstreren. “Wrong” is de sublieme afsluiter van het album.  Het dromerige nummer, met de gevoelige snarensolo,  vraagt wat aandacht van de luisteraar maar groeit bij iedere luisterbeurt.  Iets wat trouwens ook kan gezegd worden van het hele album.

Bij het overlezen van de recensie maken we de bedenking dat we er ons evengoed snel hadden kunnen van afmaken en alles samenvatten in één zin: “Kopen deze plaat en wel zo snel mogelijk !”. Hadden we bijvoorbeeld een akoestische versie van “Broken Tears” teruggevonden op deze release in plaats van het aangehaalde opvullertje hadden we gerust van een vijfsterrenplaat kunnen spreken.  Maar vier en een halve ster is nog altijd met de grootste onderscheiding geslaagd mijn gedacht. We hebben al een paar keer geschreven dat The BluesBones een band zijn van uitzonderlijke klasse en zijn maar al te blij dat dit met deze uitgave nogmaals bewezen wordt!

Inmiddels is dit album al “cd van de week” bij het Nederlandse radiostation Bluestown en kan ze eveneens rekenen op heel wat airplay bij radiostations in Duitsland.  Midden april vertrekt de band trouwens terug naar dat land voor een toernee. Wij kunnen u enkel maar aanraden om de heren zo snel mogelijk met dit nieuw materiaal en in nieuwe bezetting aan het werk te zien en te horen want dit is van uitzonderlijk niveau in dit genre. De officiële release party van het album gaat door op 26 februari op locatie: MUZIEKODROOM in Hasselt om 20:30.  De toegang is gratis. Kan u er niet bij zijn sla er dan regelmatig Rootstime’s onvolprezen agenda op na of consulteer de website van de band.

Luc Meert

 

RELEASE SHOWS
26/02/15 - DE MUZIEKODROOM HASSELT(Gratis Toegang)
04/04/15 - Blues Clues Festival
05/04/15 - substitute Ede (NL)
11/04/15 - Blues&More Heino (NL)
12/04/15 - De Boerderij Zoetermeer (NL)
24/04/15 - Centre Culturel d’Angis
26/04/15 - The Shack Oude meer (NL)
08/05/15 - Kwadendamme Blues Festival (NL)
15/05/15 - More Blues Festival
07/06/15 - Goezot Festival Turnhout

10 cd's te winnen!

Wil je daar kans op maken, dan mail je ons gewoon even:
je naam, je adres en de vermelding:
THE BLUESBONES CD
Binnen een aantal weken wordt uit alle inzendingen de gelukkigen getrokken.
Wij hopen dat u massaal Rootstime hier zult mailen
De winnaars worden per mail verwittigd.

 

 

 

Artiest info
Website  
 

video