SONNY VINCENT & SPITE – SPITEFUL

Dat er achter “Spiteful”, de eerste plaat van de vier rock’n roll bastards van Sonny Vincent & Spite, een vurig potje punk zou zitten, had de titel van hun album al verraden. Maar hebben we het scenario van een supergroep, die achter deze plaat zit nog niet eerder gezien? Vier toppers die allen de glorieperiode van de punk, vanaf 1977, intens beleefden, klinkt alvast veelbelovend. In het geval van zanger-gitarist Sonny Vincent van Testors, drummer Rat Scabies van The Damned, bassist Glen Matlock van The Sex Pistols en saxofonist Steve Mackay van de Stooges, maken ze op “Spiteful” hun belofte meer dan waar. Deze plaat zet elke zaak in vuur en vlam met recht in je smoel geplante punkrock. Sony Vincent & Spite bewijst dat je grote namen kan laten samensmelten tot één hecht rock’n roll collectief dat “Spiteful” de ware punkbezieling inblaast, als alle neuzen maar in dezelfde richting staan en dat is hier overduidelijk het geval.

Het duurde drie jaar vooraleer Sonny Vincent & Spite hun eerste prachtstuk in elkaar gebokst kregen en dit had niets met gebrek aan inspiratie te maken, maar alles met de zoektocht naar de juiste gemotiveerde muzikanten met de juiste spirit en het gelijkstemmen van kalenders en andere praktische beslommeringen. Wat nog meer is, “Spiteful” heeft zijn levenslicht ergens te danken aan België. Op een dag kreeg Sony Vincent een telefoontje van een goede vriend, Herman Verbelen, die in de glorietijd van de punk in het Brusselse bands boekte en shows promootte, met de vraag of hij hun vers opgerichte, analoge vintage Primitive Sounds Studio wilde uittesten en er een paar nummers kon opnemen. Dat klonk Sonny Vincent als muziek in de oren en zo ging de bal aan het rollen voor het veertien bijtende songs tellende “Spiteful”.

“Spiteful” is een plaat geworden die elke punkliefhebber of rock’n roll beest simpelweg in zijn collectie moet hebben. Sony Vincent & Spite weet er niet enkel een vuist te maken met de volumeknop op twaalf, maar er zit ook behoorlijk wat variatie in het album. Wat is pure rock’n roll bijvoorbeeld zonder saxofoon en daarom sleurde Sony Vincent als groot Little Richard fan, er Steve Mackey bij, die al dadelijk in de dreigende opener “Sidewalk Cracks” een knappe bijdrage mag leveren. Het nummer lijkt wel alsof de Riders Of The Storm met een allesvernietigende satanistische rockaanval en beukende gitaarnoten, de laatste rechtstaande muur op aarde bestormen. De pure punkliefhebbers mogen heerlijk, in nietsontziende moshpitten rondstormen in genadeloos opzwepende tempomakers als “Wait”, het sexy en saxofoon gedreven “Real Hard” of het razendsnelle “Borders” en dan doe ik nummers als “Disinterested” en de met bijtend agressieve blues gitaarnoten bestookte afsluiter “DTK” nog oneer aan. Wat dan te zeggen van de smerige garagerocker “Bad For Superstition”, het soulvol smekende “Beg For Love” of de knappe weemoedig surfende rockballade “Clouds”, dat net als het romantische “Not The Same” perfect in het kastje van Graham Parker & The Rumour zou passen.

Sonny Vincent verkondigt op de website van de band : “I like to fuck shit up, go wild, and have a good time but I can also be very focused and serious”. Dit laatste maakt van “Spiteful” een uiterst begeesterd en aanstekelijk album, dat schreeuwt naar een opvolger.

Yvo Zels

 

 

Artiest info
Website  
 

video