LARRY MILLER - SOLDIER OF THE LINE

 

De eerste dag dat ik een gitaar vast nam schreef ik mijn eerste nummer. Vanaf dat moment wist ik dat ik geboren was om muziek te maken en op het podium te staan. Dat zei Larry Miller over zichzelf. Dat gevoel werd nog versterkt wanneer hij de muziek van Rory Gallagher, Gary Moore, Jimi Hendrix en Stevie Ray Vaughan ontdekte. Vooral Rory Gallagher was een totale openbaring voor de jonge Miller. Larry vertelde het volgende over Rory: Gallagher zijn muziek is zo luid, zo glorieus en aan de rand van de totale chaos, maar toch volledig onder controle. Er was geen ontkomen meer aan, Larry zou zijn weg in de muziek maken zoals Rory het gedaan had. Miller wilde net als zijn idool een heavy trio power band onder zijn eigen naam. Het schrijven, zingen en producen zou hij net als Rory ook zelf doen. Larry zocht en vond in de stevige bluesrock al snel zijn ding. In Engeland is Larry Miller een grote naam, maar in het buitenland komt hij veel te weinig aan de bak. In 1997 bracht hij zijn eerste album uit en nu is hij met 'Soldier Of The Line' al aan zijn negende album toe, waarvan er twee live cd's zijn. Miller zijn laatste studio album 'On The Edge' werd in 2012 door de lezers van het bekende Classic Rock Present The Blues verkozen tot derde beste album van 2012. Alleen Joe Bonamassa en Walter Trout gingen hem voor. 'Soldier Of The Line' bevat negen songs die allemaal geschreven zijn door Larry.

Misschien zijn we blazers niet gewend in de muziek van Larry Miller, toch maakt hij er gretig gebruik van in het openingsnummer 'One Fine Day'. Dit is een bluesrock ballade die heel rustig begint en geduldig maar trefzeker opbouwt naar een onstuimig hoogtepunt gedurende de sublieme gitaar solo. De kenmerkende Larry Miller stem maakt dit meesterwerkje compleet. Het wordt nog rustiger tijdens de titelsong 'Soldier Of The Line' waar Larry het verhaal vertelt over een soldaat tijdens de eerste Wereldoorlog. Deze song kwam er nadat Miller een film zag over mannen die lijden aan Shellshock (de benaming voor de psychische en psychiatrische gevolgen van gebeurtenissen en ervaringen die militaire verplichtingen onmogelijk maken door objectieve symptomen (gevoelsstoornissen en bewegingsstoornissen) en subjectieve symptomen (slapeloosheid, angsttoestanden, emotionele labiliteit en hallucinaties). Het nummer opent met onheilspellend oorlogs gedruis waarna de akoestische gitaar in combinatie met een cello het overneemt. Dit is muziek die we niet van Larry gewend zijn. Hij zingt deze 'Soldier Of The Line' heel ingetogen en de strijkers zijn hier heel goed op hun plaats. De gitaar van Miller in 'Failed Again' doet me aan Gary Moore denken. Ze klinkt even melodieus en intens en elke noot is goed overwogen en getuigt van klasse. Het orgel is subtiel aanwezig en geeft een extra toets. Dit is het soort hoogstaande ballads waar Larry een patent lijkt op te hebben. Derek White speelt knappe diepe baslijnen in 'The Power You Have'. De kracht straalt zo van dit trager nummer af en wanneer de frontman tenslotte alle registers opentrekt op de gitaar dan is weer echt genieten. Ook in 'Our Time Is Coming' krijgen we een onstuimige gitaar, maar de steeds wederkerende groove wordt wel heel eentonig.

'Come Hell Or High Water' is een emotionele relatie slowblues die gedragen wordt door het orgel. In het meeslepende refrein horen we weer prachtig werk van de blazers. Na zes trage songs geeft Miller vol gas in de rocker 'I Fight Myself'. Het is net of hij alle energie opgespaard heeft om hier alle remmen los te gooien. Dit is een nummer dat live gensters gaat slaan en elke zaal of festivalweide op zijn kop gaat zetten. Zonder twijfel een topper. Een mooie intro met de keyboards horen we in 'Bathsheba', een ode aan de mooiste vrouw die Miller ooit zag. Een heel gevoelige slowblues die echt openbarst wanneer Larry aan zijn indrukwekkende melodieuze solo begint. De strijkers en de toetsen vullen de klank van Larry's gitaar heel goed aan. Als afsluiter gaat Miller er nog eens goed tegenaan met de stevige rocker 'Mississippi Mama'. Stevige baslijnen, de strakke drums en de subtiele knappe keyboards begeleiden de stem en de gitaar van Larry. Dit is een waardige afsluiter van 'The Soldier Of The Line'. Het negende album van de Britse gitaarslinger Larry Miller is misschien niet helemaal in de stijl die de meeste fans verwacht hadden. Daarvoor staan er teveel trage songs op het album. Ik hou erg van de tragere nummers van Larry, maar ik denk dat hij op 'Soldier Of The Line' toch iets meer uptempo bluesrock songs mocht gezet hebben. Met zeven trage songs op een totaal van negen nummers helt de balans iets teveel in de richting van de ballads. Maar dat neemt niet weg dat 'Soldier Of The Line' een prachtig album geworden is. De verrijking van Larry zijn songs met blazers en strijkers is zeker positief. Larry Miller is een artiest naar mijn hart en ik hoop dat hij met dit nieuwe album aan wat meer optredens komt in onze contreien.

Walter Vanheuckelom

 

Artiest info
Website  
 

Label: Big Guitar Records

video