UNCLE SINNER - LET THE DEVIL IN

Zes jaar na zijn debuutalbum "Ballads And Mental Breakdowns" heeft Uncle Sinner eindelijk een opvolger op de markt: “Let The Devil In”. De enkel digitaal te verkrijgen “"A Pocketful Of Glass Eyes", een collectie ouutakes en rariteiten laten we even terzijde. Ik hoor u ondertussen al afvragen wie Uncle Sinner dan wel moge zijn. Wel, Uncle Sinner is een Canadese zanger en multi-instrumentalist die traditionele Amerikaanse muziek aanpast voor zijn eigen doeleinden. We bedoelen hiermee dat hij traditionals zo eigengereid weet te brengen dat ze evengoed als nieuwe songs zouden kunnen beschouwd worden. Muzikaal komen bij ons na beluistering spontaan William Elliott Whitmore, Lincoln Durham en Brother Dege opborrelen. Beter gezegd, neem deze drie samen, maak er een gezonde mix van en je komt aardig in de buurt.

De dertien nummers op het album zijn allen, zonder uitzondering, songs die de man zo diep bewondert en waar hij zo vrij is er een volledig persoonlijke draai aan te geven zonder dat ze eigenlijk hun traditionele vorm, laat staan tijdsgeest, verloren geven. Enkel de fantastische titelsong “Let The Devil In” is een origineel nummer van de artiest zelf maar ik durf er veel op te verwedden dat je zonder dit weetje er het niet had uitgehaald. In het twaalf pagina’s tellende, bijhorende booklet, zie je bij elke song wie de inspiratiebron was, zowel origineel als latere uitvoerder. En dat is het juiste woord: “inspiratiebron”. Sinner deinst er niet voor terug om melodie en tekst aan te passen waar hij het nodig vond.

De keuze van songs is evenzeer gewaagd als boeiend te noemen. Enkele zullen u dan misschien wel vaag bekend in de oren klinken er zitten volgens ondergetekende ook wel onbekende pareltjes tussen. Enkel van het slotnummer “Wayfaring Stranger” zijn we iets minder overtuigd maar dan vooral n onze oren de versie van Jack White als de ultieme ervan klinkt, al zullen sommigen onder u ook wel Johnny Cash’ naar voren schuiven. Soit, ook Sinner’s versie is lovenswaardig te noemen, al was het alleen al maar om dat indrukwekkende banjospel dat we erin te horen krijgen.

Een schitterende productie laat de rauwheid van de songs volledig tot hun recht komen en weet tegelijk de kracht ervan helder te laten doorkomen waardoor de toegankelijkheid wat verhoogd wordt. Lijkt dit wat tegenstrijdig te klinken? Maak zelf de som op de proef en ga ’s mans werk beluisteren. Opgelet, meerdere luisterbeurten zullen vereist zijn voordat de schoonheid volledig zal doordringen! Uncle Sinner is in het bezit van een bijzonder aangename, begeesterende stem die op de, meestal, banjo-gedreven nummers volledig tot haar recht komt.

Het album laat zich beluisteren als één geheel. Uitschieters vallen er nauwelijks te noteren en dat is dan vooral omdat het kan beschouwd worden als één hoogtepunt. Opmerkelijke songs zijn dan wel weer: “This World Can’t Stand Long”waar Sinner vermeldt te zijn geïnspireerd door de versie van Dylan maar hier , met de harmonische backingvocals van Corrina Ozatic ook een dijk van een versie neerzet! En ook de ronduit briljante versie van Charley Patton’s “Jezus Is A Dying Bed-Maker” door Uncle vertaalt als “Was” is om duimen en vingers van af te likken. Patton wordt trouwens nog geëerd op dit album op het nummer “Oh Death” waar Sinner eveneens schittert op gitaar en banjo.

Eigenlijk zou u zelf moeten constateren hoe geniaal Uncle Sinner op deze release is tewerk gegaan en dat kan u al bij het openingsnummer “Blow, Gabriel”, beluister daarna de versie van Rev. Gary Davis. Uncle Sinner heeft met ondergetekende een hevige fan erbij en ik kan u alleen maar aanraden om dit album te beluisteren en aan te schaffen. Ik ga alvast op zoek naar zijn debuutalbum en hoop dat we geen zes jaar moeten wachten op een nieuwe uitgave. “Let The Devil In” is zondermeer een fascinerend album van een intrigerende artiest!

Luc Meert

 


Artiest info
Website  
 

Label: Stomp The Bug Records

video