SCOTT ALBERT JOHNSON – GOING SOMEWHERE

Zeven jaar is het intussen geleden dat u en ik in deze kolommen kennis konden maken met deze harmonicaman uit Jackson, Mississippi. De toenmalige recensent had het over een ongewoon en veelzijdig harmonicatalent en dat is iets wat ik hier, naar aanleiding van de pas verchenen tweede plaat van de man heel graag herhaal.

Scott Albert Johnson...het mag dan al een naam zijn, die niet al te veel belletjes doet rinkelen, enkele doorgedreven luisterbeurten van de nieuwe plaat leveren alvast enkele interessante inzichten op: om te beginnen is er de harmonica, het instrument dat de man op het lijf geschreven lijkt te zijn. Hij kan werkelijk enorm veelzijdig met de smoelschuiver om: elke frase die hij aan een song toevoegt, staat op haar plaats en nu eens hoor je Toots, dan weer Howard Levy en nog een andere keer Stevie Wonder. Niet verwonderlijk dus, dat hij in de Top-100 van harmonicablazers ter wereld staat.. Twee: de man heeft een heel knappe stem en is een goeie zanger, die even makkelijk in het funkidioom opereert, als in het soulbluesgenre. Bij momenten kun je niet nalaten om aan Robert Cray te denken, maar evengoed durft hij zich aan swingende country te wagen en telkens met goed gevolg.

Drie: Johnson is een geweldige songschrijver. Zeven van de negen songs op de nieuwe plaat zijn van zijn hand, de twee covers komen van The Ghosts (“Haunt My Dreams”) -schrijver Brett Winston speelt trouwens gitaar op de song- en Peter Gabriel ('I don't remember”). In zijn eigen songs schrijft Johnson over 's mensen reis: wie we zijn, waar we staan en waar ons leven ons naartoe brengt. Overpeinzingen over het leven, dus, gegoten in knappe melodieën, en gezongen met een -zo lijkt het wel- stem die geen beperkingen kent. Johnson kan werkelijk een boel genres aan en dat is tegelijk de sterkte en de zwakte van de plaat: soms zou je wensen dat er wat minder eclectisch tewerk was gegaan, maar dat zegt natuurlijk meer over de luisteraar dan over de maker. Johnos is een man die totaal niet voor één gat te vangen is en dat vergt dus behoorlijk wat inspanning van de luisteraar. Dat I een vaststelling waar ik niet omheen kon: hoezeer je als luisteraar vastgeplakt zit aan de geijkte paden en hoezeer je verwachtingen mee bepaald worden door dingen die je elders vooraf hoorde.

Maar dit gezegd zijnde, heb je, met “Going Somewhere” een erg gevarieerde plaat, die, zoals gezegd, wat moeite vergt om mee te gaan, maar dir je een rijke waaier aan muzikale ervaringen laat opdoen. Zo is afsluiter “Fragments” een heel knappe ballade, slechts begeleid door de piano van Chalmers Davis en de harmonica van Johnson. Het soort, dat letterlijk het doek neerlegt over de plaat. We zijn niks, als mens, in het beste geval beseffen we dat we niks weten en dat de toekomst zal uitwijzen waar we eindigen. De reis is belangrijker dan het doel, als het ware. Die song staat lijnrecht tegenover de opener, de titeltrack, die drijft op een “Magnificent Seven”-baslijn, een huppelende gitaar, een Robert Cray-vertolking en een bluesy harmonicalijn.En vooral: het personage in de song, lijkt heel precies het antwoord te kennen op al de vragen waar het in de slotsong om draait.

Om maar te zeggen: dit is een redelijk complexe plaat, waar het nochtans fijn naar luisteren is. Songs als “Jailbird”, met zijn jaren '80 drumlijn en Beck-achtige slide, of “All”, dat puur en simpele funk is, maken ondergetekende keer op keer erg blij, omdat ze aanstekelijk klinken en omdat het speelplezier ervan afspat. Dat is ook niet niks, een muzikant die kan aantonen dat hij plezier beleeft aan het spelen... Ik zei het al een paar keer: Scott Albert Johnson is niet meteen een kerel van dertien in een dozijn, maar hij maakte wel weer een heel knappe plaat. Die werd gefinancierd via een Kickstartercampagne die moest overgedaan worden, toen bleek dat het vooropgestelde doel bijlange na niet bereikt zou worden. Dat het de tweede keer wel lukte, kan mij alleen maar vrolijk stemmen, want deze plaat verdiende om gemaakt te worden en vooral om gespeeld en gekocht te worden.

(Dani Heyvaert)

“Mentioning Scott Albert Johnson is inevitably also mentioning his excellent harmonica playing. He is virtuously playing this instrument on the songs that were recorded for his latest album ‘Going Somewhere’. In a mix of country, funk, soul and blues, these songs are all part of a rather complex and varied record which has been created by a very talented musician.”
– www.rootstime.be

 

10 cd's te winnen!

Wil je daar kans op maken, dan mail je ons gewoon even:
je naam, je adres en de vermelding:
SCOTT ALBERT JOHNSON
Binnen een aantal weken wordt uit alle inzendingen de gelukkigen getrokken.
Wij hopen dat u massaal Rootstime hier zult mailen
De winnaars worden per mail verwittigd.

 

Artiest info
Website  
 

CD Baby

video