ANTHONY GOMES - ELECTRIC FIELD HOLLER

Anthony Gomes werd op 14 mei 1970 geboren in Toronto Canada. Zijn vader was een Portugees en zijn moeder Frans Canadees. Hij begon in zijn jonge tiener jaren gitaar te spelen en was gefascineerd door de blues klanken van BB King, Buddy Guy, Eric Clapton en Jimi Hendrix. In de jaren negentig verhuisde Anthony naar Chicago om te leren bij de oude blues meesters. Na even de sideman te zijn geweest bij Magic Slim And The Teardrops, besloot Gomes om zelf een band op te richten. In 1998 won hij de eerste jaarlijkse Buddy Guy's Legends 'Best Unsigned Blues Band'. Later in datzelfde jaar verscheen zijn schitterende debuut album 'Blues In Technicolor'. Anthony leverde nog een paar uitstekende albums af. In 2002 was er 'Unity' dat door het vooraanstaande radiostation Bandit Blues Radio bij de dertig beste blues albums aller tijden werd gerekend. In 2003 werd hij artiest van het jaar bij BluesWax Magazine. In 2006 geraakte het album 'Music Is The Medicine' tot plaats vier in de Billboard Top Blues Album Charts. 'Live' uit 2008 deed nog beter, het kwam binnen op nummer één. In 2012 werd 'Up To zero' door verschillende bluesmagazines verkozen tot blues album van het jaar. Met het akoestisch album 'Before The Beginning' uit 2013 haalde Anthony ook verschillende Awards binnen. Nu is er na twee jaar stilte 'Electric Field Holler'. De verwachtingen zijn weer erg hoog. Er staan twaalf songs op de cd en Gomes is samen met Peter Carson de producer van het album. Beau Hill stond in voor de mixing en de mastering.

Veel echte blues ga je niet vinden op het nieuwe Anthony Gomes album 'Electric Field Holder', want de songs zijn veel meer verwant met rock dan blues. Neem nu de opener 'Turn It Up' met zijn geweldige zware gitaar riffs. Dit is rock op zijn best. De ritme sectie zorgt voor de uitstekende swingende groove en Anthony pakt zwaar uit met psychedelische Wah Wah gitaar. De tekst is autobiografisch en de volgende zin uit de tekst slaat misschien wel de nagel op de kop: Ik heb een blues ziel en een rock'n roll hart. Met de muziek van 'Back Door Scratchin’' gaat de Canadees een paar decennia terug in de tijd. Zijn raspige sterke stem is het tweede instrument dat Anthony tot in de puntjes beheerst. De gitarist voegt de daad bij het woord want je hoort hem duidelijk krassen met zijn plectrum op de snaren. Anthony gaat met 'Whiskey Train' de weg op van de ruige Texas bluesrock. Dit soort songs vinden we ook terug op de eerste albums van ZZ Top. De spetterende gruizige gitaar riff in het midden van de song sleurt het nummer nog wat meer door het slijk. Ik hou wel van deze gruizige dirty sound. 'Blueschild' gaat verder op het elan van 'Whiskey Train'. In de tekst brengt de zanger zijn gevoel heel goed over wanneer hij zingt: I'm a six string slinger and a juke joint singer. Mama, i was born to play, i was born as a blueschild. Inderdaad Anthony Gomes is een begaafd gitarist, een erg goede songschrijver en hij beschikt over een goede, volle en doorleefde stem. De Canadees gaat met 'Nowhere Is Home' een paar decennia terug in de tijd. Deze melodieuze rocksong doet terug denken aan de hoogdagen van Bon Jovi in de jaren tachtig. De hypnotiserende pompende baslijn vormt de ideale groove voor dit commercieel geluid. Anthony bewijst zijn veelzijdigheid door naar zijn akoestische resonator te grijpen en ons kort maar heerlijk te verwennen met een prachtige partij slide in 'The Blues Ain't The Blues No More'. Dit had best wel wat langer mogen duren, maar Gomes is nu eenmaal geen muzikant die blijft breien. De percussie is minimaal en dat maakt dat de stem en de slide gitaar nog meer indruk maken in deze mix van Delta blues en gospel muziek.

Gomes draait de volume knop weer volledig open in 'Junk In The Trunk'. Deze dansbare rocker met blues en funk invloeden heeft een refrein dat uitnodigt om mee te zingen en wees maar zeker dat in elke concertzaal of festival weide waar Anthony Gomes optreedt in de nabije toekomst volgende woorden, She said, boy are you man enough for the junk in the trunk, luidkeels zal meegebruld worden. Mijn grote favoriet op 'Electric Field Holler' is 'Red Handed Blues'. Stuwende bas en drums maken van deze melodieuze rocker een topper. De frontman doet met zijn stem en vooral met zijn ruige gitaar riffs ook een aardige duit in de zak. 'Delta Raga' is tweeëndertig seconden instrumentale Oosterse muziek. Wat dit op het album komt doen vraag ik mij nog steeds af, maar Gomes zal er wel een reden voor gehad hebben. Anthony zelf is bijzonder blij met de tekst van de afsluiter ' Listen To The Universe'. Het nummer gaat over het leven en de dood, en over de zin van beide. De gitaar is weer ruig en verscheurend in deze trage bluesrock song. De six string blijft toch nog steeds het beste wapen van Anthony Gomes. De Canadees levert met 'Electric Field Holler' weer een uitstekend album af. Het zou me niet verbazen als hij met dit albums weer een paar nominaties of Awards in de wacht sleept.

Walter Vanheuckelom


Track List:
1. Turn It Up!
2. Back Door Scratchin’
3. Whiskey Train
4. Blueschild
5. Nowhere Is Home
6. Losing Game
7. The Blues Ain’t The Blues No More
8. Junk In The Trunk
9. Love Crazy
10. Red Handed Blues
11. Delta Raga
12. Listen To The Universe

Band:
Vocals & Guitars: Anthony Gomes
Bass: Theo Harden
Drums: Chad Cromwell
Keyboards: David Smith
Percussion: R. Scott Bryan & Glen Caruba
Background Vocals: Vicki Hampton, Wendy Moten, Minnie Murphy and Kelly Wild

Artiest info
Website  
 

Label: Up 2 Zero Entertainment
Info: Blind Raccoon

video