RONNIE EARL AND THE BROADCASTERS - FATHER'S DAY

“…he is one of the most serious blues guitarists you can find today.  He makes me proud!”...B.B. King, staat te lezen op de website van Ronnie Earl, en dat kunnen we best beamen want Earl wordt ondertussen beschouwd als één van de belangrijkste bluesartiesten van zijn generatie. Hij begon pas met spelen op relatief late leeftijd, tijdens zijn studententijd. Na het bezoeken van een bluesconcert met een medestudent was Ronnie verloren. Hij kocht een gitaar en wist al na enkele jaren zelfstudie een hoog niveau te bereiken. Waar veel bluesgitaristen de grens met rock opzoeken laat Earl zich hoorbaar beïnvloeden door jazz. Hij is ondertussen één van de beste bluesgitaristen getuige zijn drie W.C. Handy awards voor "Guitarist of the Year".

Ronnie Earl aka Ronald Hortvath studeerde geschiedenis in Boston en gaf een tijdje les aan gehandicapte kinderen. Tijdens deze studie raakte Ronnie behoorlijk onder de indruk van een workshop van Muddy Waters. Dusdanig dat hij intensief oefende op zijn gitaar en snel een band formeerde. Zijn eerste betaalde job als muzikant was in 1973 in een bluesclub in Cambridge USA.  Earl Hooker zoals hij zichzelf noemde trok daarna met de Greyhound-bus naar Chicago, waar hij door niemand minder dan Koko Taylor werd geïntroduceerd aan de plaatselijke bluesscène. In 1979 werd hij lid van Roomful of Blues. Gevolgd door Ronnie Earl and the Broadcasters in 1988. De cd’s volgden elkaar snel op en de band wisselde af en toe van samenstelling, maar wat bleef was de drive en de sound. Die vind je nu ook terug op Earl's nieuwste album "Father's Day".

Met zijn nieuwe album "Father's Day", de opvolger van zijn vorig verschenen "Good News" (2014) realiseer ik me dat hij werkelijk behoord tot de top van alle bluesgitaristen. Dit nieuwe album, zo wat zijn 25ste, maar reeds zijn negende cd voor het Canadese label Stony Plain, waarop de bezetting nog steeds bestaat uit de vertrouwde ritmetandem, gekend als The Broadcasters: Dave Limina (piano, Hammond B3), Jim Mouradian (bas) en Lorne Entress (drums) is wederom een topplaat geworden, zeker als je weet dat de 'special guests' niet minder zijn dan Diana Blue en Michael Ledbetter, die de extra leadvocals verzorgen, de gitaristen Nicholas Tabarias, Tim O’Connor en Larry Lusignan, en de blazerssectie met Mario Perrett en Scott Shetler.

"Father's Day", begint goed met een afgemixte sound en levert dan ook verder de cd vordert, songs die je al zolang van hem wilde horen. Misschien wel iets te voorspelbaar, maar zijn gitaarspel is hoorbaar nooit zo scherp geweest en geconcentreerd. Opgenomen in de Wellspring Sound in Acton, Massachusetts, vinden we hier de stijlen die we van hem gewoon zijn : bluesy, subtiel, heftig, flitsend zoals alleen hij het kan. Deze vele stijlen op "Father's Day" maken deze cd bijzonder spannend. Op de cd vinden we vooral covers, o.a. vier uitstekende covers van klassiekers door twee van zijn mentors, Otis Rush en Magic Sam. Rush zijn "It Takes Time" waarmee Earl de cd opent en "Right Place, Wrong Time", zijn door de hoge intensiteit die ze hier krijgen, omwille van Earl's indringende gitaarspel en de krachtige, soul gedrenkte stem van Michael Ledbetter,  zeer verzorgde versies. "All Your Love", nog steeds één van mijn favoriete songs van Magic Sam, brengt ons meer dan 7 minuten in vervoering, met wederom een uitstekende Ledbetter, veel ruimte voor Earl met zijn stekende Magic Sam-achtige gitaarspel en Dave Limina die zich kan verdiepen op piano en Hammond B-3 orgel. Diane Blue heeft de vocale eer in Sam’s indringende en soul gerichte "What Have I Done Wrong".

Limina op B-3, samen met Earl op BB King's "I Need You So Bad" weten ons zeker te raken, het is dan ook een eerbetoon aan deze grote bluesman. Er is hier ook een beetje New Orleans blues te vinden in de versie van Fats Domino's  "Every Night About This Time". Onder Ronnie Earl's drie originelen, zijn er twee indrukwekkende soulblues duetten, "Follow Your Heart" en "Higher Love", met de eerder genoemde gastzangers die zelfs op twaalf van de dertien tracks hun vocals verlenen. Het derde nummer, de titeltrack, schreef Earl samen met Ledbetter en is zeer ontroerend gezongen door deze laatste en gaat over een zeer moeilijke persoonlijke kwestie binnen de familie, waar vrede en vergeving deze problemen kunnen oplossen nu er nog tijd is. De verscheidenheid aan songs blijft verder gaan tot de afsluitende gospel "Precious Lord",  gezongen door Diane Blue. Maar ik was het meest verbaasd over de inbreng van een paar van de vroege jaren '60 R & B songs, met o.a.  de Gladys Knight & the Pips hit uit 1964, de ballad "Giving Up" (geschreven door Van McCoy). De mix van soul en blues samen in een prachtig instrumentaal arrangement met een Michael Ledbetter die ons vocaal weer weet te overweldigen is gewoon prachtig. Maar ook het negen minuten durende, Bobby Bland's "I'll Take Care of You", maar geschreven door Brook Benton en Clyde Otis, een hit uit 1960, met verbluffend prachtige solo's van Earl en Limina is ook weer top.

"Father's Day" zit vol afwisseling en dit in zowel de ballads als de shuffles. Nummers waarbij Earl aantoont dat hij heel sprankelend de blues speelt, zo intens en zo gepassioneerd. Luister maar eens hoe hij hier die ene noot aanslaat, hoe fraai hij die andere toon buigt en vooral wat hij durft weg te laten. Daaraan herken je de echte meester, Ronnie Earl. De extra vocalisten moeten we hierbij ook zeker vermelden, want met hun inbreng zorgen ze steeds voor voldoende variatie. Fans weten genoeg en liefhebbers van het betere gitaarspel hebben we nu nieuwsgierig genoeg gemaakt.

 

Artiest info
Website  
 

Label: Stony Plain Records
Distr:  Continental Record Services / V2

video