BETH MCKEE - SUGARCANE REVIVAL

 

Aan Beth McKee willen we graag veel aandacht besteden, zij is één van die veelbelovende Amerikaanse rootsmuzikanten die de oversteek naar onze podia zou kunnen wagen of een cd hebben gemaakt die ook hier aandacht verdient (de combinatie mag uiteraard ook en verdient zelfs de voorkeur). Beth McKee is de komende maanden alleen in haar huidige thuisstaat Florida op het podium te bewonderen, maar haar nieuwe plaat "Sugercane Revival" moet wat mij betreft ook België en Nederland gaan veroveren. Beth McKee timmert in de Verenigde Staten al een tijdje aan de weg als muzikante, en de platen die ze voor "Sugercane Revival" heeft gemaakt waren ons zeker niet ontgaan. Deze albums waren voor ons al toppers, maar ook de nieuwe plaat van Beth McKee is een hele aangename en overtuigende plaat geworden. Na gewerkt te hebben in de Austin-bluesscène waar ze regelmatig optrad met Antones-artiesten, verhuisde Beth McKee naar New Orleans waar ze flink wat jaren aan de weg timmerde. Het leverde McKee naambekendheid op, maar bracht helaas niet de gewenste erkenning als soloartiest. Haar nieuwste cd "Sugarcane Revival", gaat hier zeker verandering in brengen. Beth McKee is geboren in Mississippi en heeft een voorliefde voor swamp blues en maakt daar op dit nieuwe album geen geheim van. Veel songs lijken zo weggelopen uit de swamps en bayous van New Orleans en laten horen dat McKee als blueszangeres kan concurreren met de grote namen in het genre. "Sugarcane Revival" dat geen covers bevat, maar 13 originele songs, is een ontspannen klinkende plaat waarop vrij losjes wordt gemusiceerd. Dat laatste is in het geval van Beth McKee geen kritiek, maar juist een aanbeveling.

Beth McKee's muziek is een mengeling van rock, blues, zydeco, soul, gospel en country. Deze voormalige MCA-artiest en lid van de uit New Orleans afkomstige band Evangeline, zingt en speelt zowel piano als accordeon. Beth heeft getourd en platen opgenomen met legendarische artiesten als Buckwheat Zydeco, de Zion Harmonizers, de Subdudes, Jimmy Buffett, Beausoleil, en concerten gegeven in gerenommeerde zalen als de Hollywood Bowl, Antones, Tipitina’s en opgetreden op de Montreal- en New Orleans Jazz Festivals. Lang voordat ze enige nationale bekendheid kreeg speelde deze Mississippian van geboorte piano in de kerk. Ze versterkte haar zuidelijke roots door het spelen van blues in het chitlin’ circuit en leerde het vak in rokerige hoerententen en donkere kroegen. Na haar werk voor Evangeline vertrok Beth naar Centraal Florida en richtte de band Catahoula Blue met haar man drummer Juan Perez (Bellamy Brothers, Lester Chambers Band) op. Catahoula Blue werd een gevestigde act die in 2001 een album uitbracht, getiteld "Louisiana Roots". De leden van de Catahoula Blue zijn saxofonist Charlie Dechant (ook lid van Hall & Oates), saxofonist Jerry Embree (Fats Domino en Bobby Charles), bassist Gery Wilhelm (Bellamy Brothers) en op gitaar Tommy Calton. Voor haar debuut "I’m That Way" (2010) heeft McKee een beroep kunnen doen op een aantal van deze muzikanten, die haar songs voorzien van een mooi, warm en stemmig klankentapijt. De songs op deze cd waren wel haar interpretaties van bekende en minder bekende nummers van Cajun songwriter Bobby Charles, in feite was de cd dan ook een prachtig eerbetoon aan deze Louisiana-legende.

Op haar vorige cd, "Next to Nowhere", uit 2012, met allemaal zelf geschreven songs, spelen de invloeden uit de Southern rootsmuziek, met name de R & B en rock, een belangrijke rol, maar ook invloeden uit de gospel en soul hebben hier en daar hun weg gevonden in de gloedvolle sound van Beth McKee die we dan ook best kunnen omschrijven als New Orleans-muziek op zijn best. Daarbij beschikt McKee over een krachtig stemgeluid en is niet bang om flink uit te halen, werkelijk emotievolle vocalen uit het hart en zo is ook iedere noot raak. De indringende verhalen die McKee vertelt ontroeren daarom steeds dieper en haar songs winnen alleen maar aan kracht. Ze combineert haar talenten - songwriting, spelen en zingen - in een tijdloos geheel ,  best te vergelijkingen met het betere werk van Bonnie Raitt. Op het nieuwe album, "Sugarcane Revival" neemt McKee de luisteraars mee op een soulvolle reis door de bayous van de Golfregio.  De eerste regels van het album geven meteen de toon van deze reislust aan, "Well it’s a long road back . . . and there’s a whole lot of miles lying ahead and behind", maar ook de thema's van de volgende songs gaan over reizen en ontdekkingen, gewoon een zoektocht naar voldoening in zowel plaats als zichzelf.  McKee is hierbij zeer rusteloos, wel constant op zoek, maar nooit op drift. "I chose this direction" zingt ze al vroeg om wat later met "I’ll take on the consequences" te eindigen.  In "Abraham and Alice", zingt McKee over een voortdurend streven: "Are you searching like I am? / Are you wandering like Abraham? / Or are you Alice, seeking Wonderland? / If you find it, take me there if you can", terwijl er geen antwoorden te vinden zijn in "A Place for Me".  Het zoeken naar je zelf horen we haar zingen: "I keep searching for my reflection / In the eyes of everyone I meet / Hoping to find that connection to the long lost part of me". Een antwoord is echter wel te vinden in "Promised Land", waarbij McKee haar reis verder beschrijft om even verder onrustig te worden in "Nobody Knows Like Me", waarin ze verklaart: "Nobody knows the lure of surrender when you’ve lost your sense of self will / Nobody hears the bargain being struck when seclusion’s at the heart of the deal" en de laatste vers "Nobody hears the sighs that you whisper to get yourself to stay in the game". McKee schrijft deze teksten met zo'n intensiteit die meteen doen denken aan Aretha Franklin's klassiekers "Think" en "Respect". Een hoogtepunt in haar schrijven is wel in het nummer "Right at the Gate", waar zij verklaart: "I may not win but I can’t lose / I can’t quit chasing that muse". De reis van een artiest kan moeilijk verlopen, gaande van dromen tot vele teleurstellingen. McKee toont gewoon opnieuw en opnieuw in haar reflecterende teksten, dat ze deze schrijft uit haar hart en vooral met een sterk karakter. Opvallend is dat ze steeds  het vermogen heeft  om haar dromen te blijven najagen. "Head on my shoulders, feet in my shoes, / I can walk any road I choose", verklaart ze, en vervolgens "I am the one who decides where I go" voor dat ze afsluit met "It’s my story. I’ll write the ending".

"Sugarcane Revival" valt niet alleen op door haar soulvolle zang, maar ook een fantastische band, want McKee weet zich voor deze plaat te omringen door de gitaristen Tony Battaglia, Tommy Malone (The Subdudes) en Tim Lee (Tim Lee 3, The Windbreakers), bassisten Dan Walters, Barry Dean, en Justin Beckler, drummer Juan Perez, fiddler Jason Thomas (Off-Kilter) en Evangeline's Rhonda Lohmeyer op mandoline, maar ook door een hele mooie productie, waarvoor niemand minder dan Justin Beckler en zij zelf verantwoordelijk blijken te zijn. De 13 songs zijn gebouwd rond McKee's keyboard- en accordeonspel en geeft ons bij beluistering een aangenaam spontaan livegevoel. Dat dit de doorbraak-cd van Beth McKee gaat worden lijkt ons zeker, want zo rijk gevuld worden platen tegenwoordig nog maar zelden gemaakt.

Artiest info
Website  
 

Label: Swampgirl Music
Distr.: Sonic Rendezvous