TONY FURTADO - THE BELL ((Deluxe Edition incl. bonus-cd "Copper And Tin")

Het begon voor Tony Furtado uit Portland, Oregon, allemaal met pure traditionele bluegrass. Banjo was zijn instrument, en op zijn negentiende won hij een aantal wedstrijden voor dat instrument en langzaam werd hij bij de insiders van het genre een geheime tip. Op het bekende Rounder label nam hij cd's op met zijn eigen band en ook met andere bekende banjospelers. Met de band Sugarbeat maakte hij een tijdje moderne elektrische bluegrass, maar hij wou verder vernieuwen en ging langzaam wat weg van de platgetreden paden van de bluegrass. Vooral het geluid van de slidegitaar sprak hem enorm aan. Blues en aanverwante stijlen waren daarna zijn hoofdinspiratie voor de nummers met verschillende soorten slides en resonator gitaren die hij bespeelde. In 1997 bracht hij op Rounder het sterke "Roll My Blues Away" uit. Zijn voornaamste invloeden toen waren ondermeer Ry Cooder en David Lindley, gitaristen die hij enorm bewonderde. Maar weer wat later kwam er opnieuw een belangrijke verandering in de aanpak van zijn muziek, hij begon meer te zingen en begaf zich vanaf dan op het pad van de singer-songwriters. Ondertussen zijn er een aantal van die cd's verschenen, met "Tony Furtado Band" (2001), "These Chains" (2004), "Deep Water" (2009) en in het bijzonder "Golden" (2011) als grootste uitschieters, en nu, op deze cd getiteld "The Bell", nummer zestien al, is die stijl geëvolueerd tot een boeiende mix van folk, roots, indie rock, newgrass, akoestische rock, Westcoast pop en singer-songwriter.

Zoals voor het album "Golden" , is het nieuwe album "The Bell" wederom opgenomen in co-producer en muzikant Rob Stroup's (Baseboard Heaters, Imprints, Kate Mann, Scotland Barr) studio - maar met heel wat meer muzikanten dan ooit tevoren. Bijgevolg zijn ook de arrangementen meer weelderig, maar toch blijft Furtado's stem en zijn spel op tal van instrumenten centraal staan. Furtado speelt niet alleen meer banjo dan in de afgelopen jaren (met inbegrip van de cello-banjo), maar levert ook prima werk op talrijke gitaren (akoestisch, slide & bottleneck), dobro en ukelele. Hij krijgt steun van alt.country/folk rocker Paul Brainard (Richmond Fontaine) met zijn prachtige (en soms spookachtige) pedal steel spel, maar tevens ook elektrische gitaar, lap steel en trompet, keyboardisten Rob Burger (Tin Hat Trio, Norah Jones, Lucinda Williams) en Todd Bayles, bluegrass mandoline speler John Reischman (Tony Rice Unit, Jaybirds), accordeonist Johnny Connolly, bassisten Sam Howard (Aoife O'Donovan, Ruth Moody) en Tye North (Leftover Salmon, Comotion), drummers Anders Bergstrom (Kate Mann) en Drew Shoals (Ashley Flynn, Paula Sinclair), evenals wereldmuziek artiesten Hanz Araki op fluit (Black Prairie, Casey Neill), Moustafa Kouyate (aan de Ngoni) en tabla speler Ty Burhoe (Keller Williams).

Met 13 originele composities weet Tony Furtado ons hier te verbazen, gaande van iets meer ingewikkelde newgrass / fusion instrumentals, melodieuze poëtische songs, Westcoast country rock, introverte melancholische folk, wereldmuziek, bluegrass en nog veel meer. Met een indrukwekkende expertise op allerhande snareninstrumenten laat hij zijn virtuositeit horen. Voeg daarbij zijn verfijnde songwriting, dan komen de meer complexe nummers als "Dying Language", "Tall Grass", "Tired Lion" en "Ashes Of Man", het mooist tot zijn recht. Indrukwekkend zijn het instrumentale "Astoria", het rustig en aangrijpende "Iowa"' en het humeurige "Jo Jo". Maar de andere tracks zoals de opener "Broken Bell", het met banjo aangedreven "Low Road" met ook in dit nummer de mooie combinatie van slidegitaar, dobro, orgel en een funky bas en de jammende afsluiter "Star" met pedal steel, trompet, mandoline, orgel, piano, blazers en de nodige backing vocals overtuigen ons van Furtado's veelzijdigheid, het maakt dan ook van hem, een origineel buitenbeentje in het Americana genre. Zeer interessant is ook de bijgeleverde EP,  "Copper & Tin", die afzonderlijk werd uitgebracht in de Verenigde Staten, als bonus CD . Het omvat zes extra tracks, opgenomen met een aanzienlijk kleinere band en heeft een meer folk georiënteerd geluid. Het openende "Firecracker" is een vurige slide instrumentaal en "Machine" heeft hoorbaar wat van Leo Kottke en David Lindley in zich, beide songs zijn Furtado originelen. De andere vier tracks zijn herwerkte traditionals, waarbij "Peggy O" hulde brengt aan Jerry Garcia, "Amazing Grace" is meer een verfijnde solo improvisatie in een Leo Kottke / John Fahey-stijl en de EP sluit feestelijk af met een driedelige Ierse medley met banjo, cello banjo, akoestische gitaar, accordeon, fluit en percussie. De mooie productie met prachtige arrangementen en de boeiende gelaagdheid van snaarinstrumenten en harmonieën maken van "The Bell" een klein meesterwerkje dat groeit bij elke beluistering en zo zijn schoonheid mondjesmaat onthult.

 

Artiest info
Website  
 

Label: Blue Rose
Distr.: Sonic RendezVous

video