THE WESTIES – WEST SIDE STORIES

 

The Westies, zegt u? Nooit van gehoord? Ik ook niet. Michael McDermott? Wel van gehoord, maar o zo lang geleden? Wel, The Westies is niks minder of meer dan de nieuwe band van Michael McDermott, die ons, dik twintig jaar geleden, compleet van onze sokken blies met “Gethsemane”. Die kerel uit Chicago heeft een zodanig herkenbare stem dat ik niet eens een volle song ver was voor ik, zonder het persblaadje of het inleghoesje te bekijken, wist dat hij het was. Goh wat heb ik destijds”Just West of Eden” dikwijls in mijn radioplaylist gestopt.... Dit kun je dus een “prettig weerzien” noemen, zonder overdrijving.

McDermott is ondertussen getrouwd -naar het schijnt on the road, in Rome, Italië,en na het uitspreken van de onsterfelijke woorden “ik weet niet goed of ik je moet vermoorden of met je trouwen” tijdens hun eerste ontmoeting met fiddler en backing vocaliste Heather Horton en het is de ontmoeting tussen die twee, die het startsein was voor het opzetten van de nieuwe band, waarvan we nu dus het debuut in huis krijgen. Eigenlijk is “West Side Stories” een songcyclus, geïnspireerd door de “Westies” uit het echte leven, een bende Ierse mob punks uit de Hell's Kitchen van het Manhattan van de sixties en seventies. Zij zijn een metafoor voor de donkere kant die we allemaal in ons dragen en die leiden tot plots opkomend geweld, tot kapotte relaties en tot onvermogen om graag gezien te worden. Dat laatste is een citaat, want ik zou dit zelf niet zo kunnen bedenken! In alle geval; de tien songs op deze plaat klinken alsof de tijd twintig jaar heeft stilgestaan. McDermott zingt nog altijd alsof hij de bastaardzoon van Springsteen of Elliott Murphy is en hij heeft nog altijd dat vermogen om in vier minuten tijd een situatie tot op het bot uit te benen.

Heather krijgt nu en dan de gelegenheid om (mee) te schitteren (in “Say It”, “Still” en “Fallen” met name en dat levert werkelijk heel fraaie momenten op. Dit is Americana, zoals we dat kenden voor het zo heette: songs over allerlei aspecten van het dagelijkse leven in Amerika. Daar zitten soms harde en bittere dingen tussen,zoals: moord, doodslag en meer van dat, maar ook momenten van vreugde en intens graag zien....In het geval dat ons nu bezighoudt, levert dat een bijzonder knappe plaat op, die wel enige tijd nodig heeft. Ze kruipt namelijk onder je kleren en dat is exact waar ze thuishoort. Dat vraagt -bij mij althans- enkele draaibeurten, maar eens je aangestoken bent, laat deze plaat je niet meer los. Neem nu “Still”. Da's zo'n song voor de eeuwigheid, waarvoor elk beetje songschrijver drie vingers van zijn rechterhand veil zou hebben om 'm zelf te kunnen schrijven. Dit is overigens ook gevonden radiovreten, al durf ik te betwijfelen of onze nationale radiomakers dit ooit gaan durven programmeren.

Bij de kleinere, lokale broertjes heb ik “Rosie” al gehoord en “Hell's Kitchen” ook al.. U hoeft zich dus nergens voor te schamen als u dit een goeie plaat vindt. Dat moet u wél doen, als u niet de moete zou nemen om ze te gaan beluisteren: dit zijn namelijk toen redelijk onvergetelijke songs. En morgenvroeg toch nog maar eens “Gethsemane” uit mijn kast halen....

(Dani Heyvaert)


 

 

Artiest info
Website  
 

video