STEVE EARLE & THE DUKES - TERRAPLANE

 

Ik betwijfel een beetje of het nog nodig is om Steve Earle voor te stellen aan jullie, lezers van ‘Rootstime’ en dus ook gewaardeerde kenners van muziek en van de artiestenwereld, want Steve Earle is niet de geringste onder de muzikanten van de wat oudere generatie. De Amerikaanse singer-songwriter is niet enkel bekend om zijn rock- en countrymuziek, maar evenzeer om zijn uitgesproken politieke teksten. In de jaren ’70 begon hij zijn carrière in bars naast anti-Vietnam activisten. Hij debuteerde in 1986 met "Guitar Town", maar ondergroef zijn potentiële sterrendom al snel met een (bijna) allesverwoestende drugsverslaving die hem tot een schijnbaar hopeloos bestaan aan de zelfkant en in de gevangenis bracht. Maar vanaf het midden van de jaren negentig, na een langdurige afkickperiode, was hij weer helemaal terug en produceerde hij een reeks gelouterde platen met grotendeels zelfgeschreven materiaal van hoog niveau.

Zo trok hij van leer tegen de doodstraf, tegen de ‘war on terrorism’ ("Jerusalem", 2002) en tegen de oorlog in Irak ("The Revolution Starts Now", 2004. Ondertussen was Earle ook de echtgenoot van Allison Moorer geworden en om zijn onderhoudsgeld voor zijn vorige vrouwen te kunnen betalen verscheen in 2007 het album "Washington Square Serenade", en hierop neemt onze ruwe-bolster-blanke-pit wederom geen blad voor de mond, al is deze plaat niet zo politiek geladen als zijn voorgangers. Earle vindt een grote bron van inspiratie in de tijdsgeest van Bob Dylan. "Washington Square Serenade" weerspiegelt dan ook het idealisme van de folk revival uit die periode. Earle is gewoon een grandioos muzikant, die de wereld met een heerlijke stem, gebalde muziek en keiharde teksten een geweten schopt. Na het zeer goed ontvangen "Townes" (2009), een album met covers van zijn held, de legendarische Townes Van Zandt, verscheen in 2011 het album "I'll Never Get Out Of This World Alive", zijn eerste album met eigen werk in vier jaar, maar het proces van liedjes schrijven voor dit album begon al drie jaar eerder, met o.a. twee songs die hij schreef voor Joan Baez. Samen elf geweldige nummers op dit album, waarvoor hij samenwerkte met topproducer T Bone Burnett. Prachtige liedjes over liefde, politiek en Amerika, liedjes die op de één of andere manier over sterfelijkheid gaan.

"The Low Highway" was zijn vorige album uit 2013, een zwaarmoedig album over de economische crisis die de Verenigde Staten hard heeft geraakt. Eigenlijk hebben alle platen van Earle een zekere zwaarmoedigheid over zich. Informatie die belangrijk is om het grapje in het voorwoord van zijn nieuwe album "Terraplane", meteen ook zijn zestiende album, te begrijpen. Het was tijd een bluesplaat te maken...."Hell, everyone's sick of all my fucking happy songs anyway". Het schuren van zijn stem past in de loop der jaren alleen maar beter bij zijn muziek. Die grijpt op "Terraplane" weer flink terug naar de blues, waarbij Earle graag pioniers als Lightning Hopkins en Mance Lipscomb aanhaalt. Een muziekstijl die Earle minstens zo nauw aan het hart ligt als country, helemaal als je bedenkt dat hij afgelopen jaar de scheiding van zijn zevende vrouw ondertekende. De titel van het album, een verwijzing naar de song "Terraplane Blues" van blueslegende Robert Johnson, is niet willekeurig gekozen. Want dit nummer bevat eerder een dubbelzinnige tekst, waarin hij, hoe kan het anders, naar overspel refereert. In "Better Off Alone" zijn het weer andere huwelijksperikelen, want hier gaat het over een stukgelopen huwelijk. Het is dan ook meteen duidelijk dat "Terraplane" een van zijn persoonlijkste albums is geworden. Tijdens het touren om zijn vorige plaat "The Low Highway" schreef onze troubadour het grootste deel van "Terraplane" en zijn begeleidingsband The Dukes vergezelde hem aansluitend in de studio. Het opmerkelijke aan "Terraplane" is dat Earle juist in de blues bijna monter klinkt. Een nummer als "Acquainted with the Wind" is weliswaar een rauwe blues, met scheurende elektrische gitaar naast banjo, maar Earle zingt opgewekt en zijn Dukes klinken als een originele bluesband, niet als een groep die zich in het genre probeert te wurmen. Het album gaat van countryblues in "You’re The Best Lover I Ever Had", folkblues in "Ain’t Nobody’s Daddy Now", over de meer gesproken blues in "The Tennessee Kid" naar elektrische Chicago-blues in "Go Go Boots Are Back".

"Terraplane" wordt nogal wisselend ontvangen, wil dan ook niet zeggen dat deze plaat weggemoffeld kan worden als een zoveelste album van Steve Earle. Zeker niet ! "Terraplane" is namelijk een ontzettend sterk album geworden. "Terraplane" laat een heerlijke afwisselende mix van overtuigende nieuwe bluessongs en een gedreven muzikant horen, die het maken van bovengemiddeld goede platen nog steeds niet is verleerd. Een reden om onze troubadour te blijven koesteren, want dit is echt vakwerk!

 

 

 


Artiest info
Website  
 

Label: New West Records
Distr.: Warner Music

video