PCNW (Paul Couter) - A YELLOW TAPE RECORDING (vinyl)

Zangergitarist en songschrijver Paul Decoutere gaat bovengronds. Zo zou je het toch kunnen noemen, want het lijkt erop alsof hij na jaren afwezigheid eindelijk uit zijn kelder is gekropen met een karrenvracht aan nieuwe songs en muziekpartituur. Niet dat hij ooit uit de muziekscène verdween, maar na zijn ‘Tjens Couter’ en TC Matic periode, is Paul Decoutere, oftewel Paul Couter, aan een duurzame solocarrière begonnen. Maar omdat hij vindt dat in de grote zalen het plafond te hoog is, speelde hij het liefst in kleinere clubs of in keldercafés, zolang hij maar zijn eigen ding kan doen. Het songschrijven heeft hij nooit verleerd, want op deze vinylplaat -op het platenlabel van Tiny Legs Tim-, bracht hij acht songs samen die elk afzonderlijk intrigeren. Het lijkt erop alsof de ‘daydream boy’ zelfs een nieuw genre muziek heeft uitgevonden, waarin blues en psychedelica zitten verweven naast ‘pro-groc’ en ‘new wave’, met daarbij nog oriëntaalse invloeden en scheutjes Pink Floyd.

Deze plaat, kunstvol verpakt, wordt het eerste deel van een drieluik. Samen met zanger/gitarist Paul doken ook Patriek Neef en Wim Heymans in de Yellow Tape Studio, respectievelijk met bas en percussie en Ping Wim met synthesizers. Zij droegen ook bij aan de arrangementen. De sound die daar werd gecreëerd is apart en geeft de indruk dat deze onder de Oostendse pier tussen de bemoste pijlers is opgeborreld vanuit een onderhuids dreigende bezwering. Vooral de zangstijl van Paul heeft daarmee te maken wiens stemkleur ergens verwant is met die van Lou Reed, Arno, Tom Waits en zelfs Derroll Adams, alsof de zanger vooraf een glas whisky achterover sloeg. Zowel op de A- als de B- zijde bepaalt zijn zang de bevreemdende onderlaag van zijn songteksten, te beginnen met het zwoele ‘Oh God’. Het daaropvolgende ‘You’ herinnert aan die zeekustdancings waar je je zwijmelend in trance kon dansen en in ‘Same Old Friend’ duikt een synthesizer op met ‘creepy’ muziekjes. En je fantasie speelt je parten bij zowel ‘Woman’ als een fata morgana boven woestijnzand, als bij ‘Daisy’ die je als het ware mysterieus voorbij ziet drentelen op een bezwerend ritme.

De muzikanten mengen oriëntaalse klankkleur in de groove van Delta blues, vooral wanneer de slidegitaar van Couter opklinkt. ‘Booboo’ helt nog het meest over naar Delta blues, waarbij Pauls lichtgrommende fluisterstem aan die van Roland herinnert. De drumbeat en de ongepolijste sound maken dat je toch even achterom mag kijken, terwijl ‘Love Me Now’ de logge stap van een trekpaard evoceert in de polders van de Westhoek. Ook het laatste ‘Looking For Somebody’ reken ik tot mijn favorieten en niet alleen omwille van de slidegitaar en de psychedelische weerklank, maar ook om het trance-effect dat maakt dat je evenals bij bijv. Van Morrissons ‘Gloria’ in de ban komt van ritme en beat. Mogelijk dat ook Peter van de Veire als soundwizard daar iets mee te maken heeft. Dit ‘post-classic new-wave’ vinyl meesterstuk -in beperkte oplage- is pas geperst en nu al kijk je uit naar het vervolg van het drieluik. Maar eerst nu nog genieten!

Marcie

Artiest info
   
 

Label: Sing My Title Records