OTIS TAYLOR – HEYJOE OPUS RED MEAT

 

“ These songs explore the decisions that we make and how they affect us… “

Otis Mark Taylor is in 1948  in Chicago geboren. Zijn ouders verhuizen naar Denver, CO, waar Otis als adult geïnteresseerd geraakt in blues en folk muziek. Taylor’s ouders zijn grote jazz muziekliefhebbers. Otis koopt zijn eerste instrument (een banjo), in het ‘Denver Folklore Center’, waar hij met andere jongeren vaak rond hangt. Hier hoort hij voor het eerst Mississippi John Hurt en country blues. De banjo is van origine een Afrikaans instrument, dat vooral in de (blanke) bluegrass gebruikt wordt. Taylor leert gitaar en mondharmonica spelen en richt zijn éérste bandjes op. Eerst de “Butterscotch Fire Department Blues Band” en later “The Otis Taylor Blues Band”. Taylor verblijft een tijdje in Londen, maar verhuist eind ’60 terug naar Denver, CO.

Zijn volgende project “T&O Short Line” doet hij begin 1971, na zijn split met “Zephyr”, samen met de legendarische zanger / gitarist Tommy Bolin van “Deep Purple”. In 1977 trekt Taylor zich terug uit de muziek business om zakenman te worden. Taylor doet het eerst goed in de  antiekhandel en daarna als professioneel wieler coach. Door het aandringen van zijn muzikale mentor bassist Kenny Passarelli, gaat Taylor in 1995 opnieuw optreden. Kenny Passarelli speelde met Joe Walsh, Elton John en Dan Fogelberg. Zijn eerste optredens doet hij samen met Passarelli en gitarist Eddie Turner.

In 1997 brengt Taylor het album “Blue Eyed monster” uit, een album dat opvalt door zijn originaliteit en controversiële onderwerpen. In 1998 doet hij iedereen opnieuw de wenkbrauwen fronzen met zijn album “When Negroes Walked The Earth”. Met het album “White African” doet Taylor in 2001 een direct en persoonlijk statement n.a.v. de Afro-Amerikanen. Taylor verwijst hierin naar de moord op zijn overgrootvader en oom en naar racisme in de geschiedenis in het algemeen. Met dit album verzekert hij zijn doorbraak en behaalt hij de award van de “Best New Artist Debut”. Het album “Respect The Dead”, uitgebracht in 2002, levert hem ook twee Handys op. Een van “Best Acoustic Artist” en een van “Best Contemporary Blues Album”. Het album “Double V” neemt hij in 2004 samen met zijn dochter / zangeres en bassiste Cassie op. Taylor blijft opvallen en blijft nominaties binnen halen. Met “My World Is Gone” (2013) bracht hij ondertussen zijn dertiende album uit.

Buiten touren en opnemen steunt Otis Taylor ook “Writing The Blues”, een programma in scholen. Taylor informeert en adviseert in scholen en universiteiten de studenten over de blues muziek. In 2007 is Taylor de support act van Gary Moore. Momenteel woont hij, samen met zijn vrouw in Boulder, CO.

Met een man als Otis Taylor moet je er rekening mee houden, dat je het onverwachte moet verwachten. Zijn muziek is een amalgaan van rootsstijlen in uiteenlopende meestal ‘ongepolijste’ vormen. De onderwerpen in zijn (reguliere) nummers zijn vaak zwaarwichtig als moorden, eenzaamheid, tirannie, conflicten, onrechtvaardigheid… Zijn persoonlijke stijl is ondanks de onderwerpen lichtvoetig. Hij zegt zelf dat “hij goed is in het bezingen van moeilijke thema’s, maar dat hij zeker geen ongelukkige man is”. Omdat zijn karaktertrekken contrasteren, is hij als artiest soms moeilijk te doorgronden en intrigerend. Zijn instrumentarium (gitaar, banjo, mandoline) en zijn zang (soms hoog en vrouwelijk, soms optimistisch, soms geweeklaag) en zijn (waar gebeurde en historische) verhalen, maken van hem een van de meest relevante hedendaagse muzikanten.

Momenteel tourt momenteel in Europa om zijn nieuwe album “Hey Joe Opus Red Meat” te promoten (met op 27/03/15 een concert in de Handelsbeurs / Concertzaal in Gent). De titel van dit veertiende album zegt al veel over de inhoud. Het album (10 tracks - 49:00) is een combinatie van songs en instrumentals, waarbij enkele nummers, met uiteenlopend instrumentarium, herhaald worden. “Sunday Morning” is zo in drie versies en “Hey Joe” in twee versies te horen. “Hey Joe” is al jaren de bijna vaste afsluiter van Taylor’s live set! De stijl is de gekende “trance” stijl, waarbij Taylor psychedelische rock, blues, jazz, Americana en… mixt tot één hypnotisch geheel. Buiten de gitaren spelen ook andere instrumenten als viool (Anne Harris), cornet (Ron Miles) en synthesizer (Gus Skinas) in de arrangementen, hier een heel belangrijke rol. Nog een detail zijn de gasten die op het album verschijnen. Er is gitarist Warren Haynes (“The Allman Brothers Band”, “Gov’t Mule”), de akoestische gitarist  Bill Nershi (“The String Cheese Incident) en singer-songwriter / gitarist Langhorne Slim, die een belangrijke duit in het muzikale zakje van Taylor doen. Allen welgekomen gasten, die het album beslist naar een hoger niveau tillen.

Buiten de reeds aangehaalde titel song 1”Hey Joe (A)”  & 7”Hey Joe (B)” (let in versie B op de uitgebreide line-up!), die al ruim vijftien minuten van de opname tijd in beslag nemen, is er zijn eigen instrumentaal nummer in drie versies: 2”Sunday Morning (A)”, 8”Sunday Morning (B)” & 10” Sunday Morning (C)” de grote aanwezige. De thema’s in dit album zijn opnieuw de gebruikelijke (en al eerder aangehaalde) Otis Taylor thema’s: moord, eenzaamheid, bedrog… en de mate waarin de beslissingen die we nemen, ons leven een bepalende wending geven. De andere nummers raken de andere minder fraaie kanten van de maatschappij. In 3”The Heart Is A Muscle (Used For The Blues)” [A strong heartbeat for love could drive a person crazy] zingt Taylor over het probleem van tieners die zwanger geraken. In 5”Peggy Lee” [A named Lee transitions to a woman called Peggy] gaat het over Peggy en/of Lee, een transgender en, in 9”Cold At Midnight” [A man believes his woman has left him and gone to Mexico] is overspel troef. De overige tracks, het folky 4”Red Meat” [Sometimes you win in love and sometimes you lose] (met akoestische intro) en de instrumentale track 6”They Wore Blues” (de evenknie van “Hey Joe - B) sluiten dit overzicht genoegzaam af. Eén man wil ik zeker even in de spots zetten, want hij verdient van mij zeker de pluim op de hoed: de meesterlijke cornetspeler Ron Miles.

“Hey Joe Opus Red Meat” is een uitstekend album (of moet ik opus, of werkstuk schrijven?) van een ancien die, opnieuw zijn muzikaal aanbod met tien interessante en onderhoudende tracks, netjes gebundeld op “”Hey Joe Opus Red Meat” uitgebreid heeft.

Eric Schuurmans

 

OTIS TAYLOR: 'JIMI HENDRIX TOUR'
vr. 27.03.15 - Handelsbeurs Concertzaal - Gent

Exclusief concert voor B en NL

CD's te winnen - Hey Joe Opus Red Meat

Wil je daar kans op maken, dan mail je ons gewoon even:
je naam, je adres en de vermelding: OTIS TAYLOR
Binnen een aantal dagen wordt uit alle inzendingen de gelukkigen getrokken.
Wij hopen dat u massaal Rootstime hier zult mailen
De winnaars worden per mail verwittigd

Album tracks: 1”Hey Joe (A)” (7:38)  [A catches his lover cheating on him and he murders her] - 2”Sunday Morning (A)” (6:45) [instrumental] - 3”The Heart Is A Muscle (Used For The Blues)” (4:08) [A strong heartbeat for love could drive a person crazy] - 4”Red Meat” (4:17) [Sometimes you win in love and sometimes you lose] - 5”Peggy Lee” (4:18) [A named Lee transitions to a woman called Peggy] - 6”They Wore Blues” (3:33) [instrumental] - 7”Hey Joe (B)” (7:38) - 8”Sunday Morning (B)” (1:50) [instrumental] - 9”Cold At Midnight” (4:28) [A man believes his woman has left him and gone to Mexico] - 10” Sunday Morning (C)” (3:36) [instrumental] – “Hey Joe” written by Billy Roberts. All other songs written and arranged by Otis Taylor – Produced by Otis Taylor & Joe Kessler

Line-up:
Otis Taylor: vocals (1,3-5,7,9), guitar
Anne Harris: violin (1,2,4,7,8,10)  
Todd Edmunds: bass (1-8,10)
Larry Thompson: drums
Ron Miles: cornet (1,2,6,8-10)
Taylor Scot: guitar (1-3,7,10)
Warren Haynes: guitar (1-2)
Langhorne Slim: backup vocals (1,5), vocals (7), acoustic guitar (7)
Bill Nershi: acoustic guitar (5)
David Moore: banjo (5,7,8), piano (5)
Daniel Sproul: guitar (7,9)
Steve Vidaic: organ (7,8,10)
Gus Skinas: Moog synthesizer (7,9,10)

Discography:
1996 : “Blue Eyed Monster” – Shoelace Music
1997 / 2000 : “When Negroes Walked The Earth” – Shoelace Music
2001 : “White African” – Northern Blues
2002 : “Respect The Death”
2003 : “Truth Is Not Fiction” – Telarc
2004 : “Double V” – Telarc
2005 : “Below The Fold” – Telarc
2007 : “Definition Of A Circle” – Telarc
2008 : “Recapturing The Banjo” – Telarc
2009 : “Pentatonic Wars & Love Songs” – Telarc
2010 : “Clovis People, Vol. 3” – Telarc
2012 : “Contraband” – Telarc
2013 : “My World Is Gone” – Telarc
2015 : ”Hey Joe Opus Red Meat”

 

Artiest info
Website  
 

itunes

Record Label: Inakustik

video