NDROMEDA – INTO THE LAZY EYE

Ciska Ruitenberg, afkomstig uit het Nederlandse Hoorn en muzikaal al een dik decennium aan de slag in bands als Spot en Violet en vooral Flying Dutchman, was tot nu toe, zo dunkt mij, vooral bekend bij een eerder kleine groep mensen, die de indierock en triphopbeweging van de late nineties op de voet volgen.

Sinds een paar jaar is ze van richting veranderd en maakt ze haar eigen brouwsel van country en blues, waarbij lapsteel, dobro en banjo niet geschuwd worden. Een titelloos ep'tje volgde en nu is er dus de eerste volwaardige CD, die ingeblikt werd met de hulp van een heleboel muzikale vrienden: Jaco Bouwmeester, Jurgen Brouwer en Hanyo van Oosterom vormen de kern van de band waarmee de plaat opgenomen werd, terwijl er verder gastbijdragen zijn van onder anderen Wouter Hakhoff en Gerhardt Heusinkveldt, die wie hier ook kennen als leden van Maison du Malheur en Beans & Fatback.

De plaat is een verzameling van tien eerder donkergetinte, soms dromerige songs. De thema's die aangesneden worden, zijn de universele: de liefde en haar vergankelijkheid, het leven met zijn mooie en moeilijke momenten, vriendschap en hoe die kapot kan gaan, rouw om iemand die uit je leven verdwijnt, enfin, de hele scala aan ingrijpende gebeurtenissen die 's mensen leven tot een mensenleven maken.

De muzikale vormgeving zit bijzonder verfijnd en elkaar: Ciska zingt en Ciska speelt en daar omheen weven de andere muzikanten fijne muzikale schilderijtjes, die één ding gemeen hebben: ze lijden nergens aan overdaad. Dat had nochtans gekund, met zo'n boel muzikaal talent in en om de studio binnen handbereik maar nee: verfijning is hier troef.

Dat alles levert een plaat op, waar je misschien niet meteen vrolijk van wordt, maar die je muzikaal wel 36 minuten laten genieten van wat eigenlijk een soort gezongen soundscapes zijn. Klinkt moeilijk, ik weet het, maar het is wel wat het is: je ziet de beschreven scènes haast onmiddellijk voor je, doordat de arrangementen zodanig goed uitgekiend zijn -zonder dat ze daarom cerebraal worden-, dat je als luisteraar weinig moeite hoeft te doen om je in een song in te leven.

Of je dit veel op je radio zult horen, durf ik te betwijfelen, want de plaat bevat niet meteen hitgevoelig materiaal. Dat het echter mooi is, dat durf ik met de hand op het hart wel beweren. Het is ook redelijk uniek qua aanpak, zo denk ik. Ik hoor bij momenten dingen die naar triphop neigen, ik hoor countryflarden en blueskleuren, maar het is vooral de mix op zich, die dit brouwsel zo aangenaam maakt en dan kom je al heel snel uit bij de naam van Joni Mitchell. Ik zal niet snel dit soort vergelijkingen uit de kast halen, maar in dit geval aarzel ik niet. Ze is er nog niet, maar Ciska kan op termijn de Hollandse erfgename van Dame Mitchell worden. Ik weet, dat is een straffe uitspraak, maar daar is zij zelf verantwoordelijk voor: haar zang, haar taalgebruik en de manier waarop ze haar songs vormgeeft, leiden tot die conclusie.

Overigens ben ik verzot op drie van de songs: “It Reminds Me”, “Bunny Rabbit” en “Blue Grapes” mochten zich meermaals verheugen in een tussenkomst van de repeatknop. Helemaal voor mijn rekening natuurlijk, maar ik kan alleen maar hopen dat u de moeite neemt om eens te gaan luisteren, want in de categorie “te ontdekken”, speelt Ndromeda ongetwijfeld de play offs. Zeer fijne kennismaking met een ultrafijne plaat.

(Dani Heyvaert)


Artiest info
Website  
 

video