AXEL KRYGIER – HOMBRE DE PIEDRA

Hoezeer het label “alternative” ook uitgehold is in muziekland,toch durf ik het van stal halen om de nieuwe plaat van Axel Krygier te omschrijven. In huidig geval staat “alternative” voor “genre-overschrijdende mix van duizend stijlen, gaande van jazz over reggae, rumba,cumbie, rock,pop en electronica”. Of zoiets. Waarmee ik maar wil zeggen dat deze Argentijnse krijger van vele oorlogen niet meteen voor één gat te vangen is. Lezertjes van kleine letters zouden zijn naam hebben kunnen zien opduiken aan de zijde van Kevin Johansen (wat is dààr eigenlijk van geworden?) of Daniel Melingo of als voorprogramma van Gotan Project.of van de credits van films of TV-reeksen.

Een muzikale duizendpoot dus, die bij ons eigen Crammed Discs terecht komt voor deze nieuwe release, zijn tiende al en iets zegt mij dat de mensen van Crammed bepaalde van onze zomerfestivals voor ogen hebben, als ze deze plaat nu laten verschijnen. Dat zou mij, na zeer ampele beluistering van “Hombre de Piedra” alvast allerminst storen, want de cocktail die Krygier weet te brouwen, is erg aanstekelijk: hij speelt met ritmes en stijlen, hij weeft blieps en tuutjes doorheen zijn melodieën en vooral, hij doet dat op een erg toegankelijke manier. Als ik de summiere informatie op het hoesje van mijn promo-exemplaar mag geloven, componeerde, arrangeerde en producete Krygier alles zelf. Dat betekent dus dat er een aantal gastmuzikanten aan te pas kwam om de nummers te spelen, maar van die mensen moet ik u de namen schuldig blijven.

Wat ik wel kan doen, is proberen iets te schrijven over de muziek, al moet u die vooral zelf gaan beluisteren, natuurlijk. Die lijkt op “filmmuziek”, als ik dat goed beschouw: je hebt een thema en daar bedenk je muziek bij. Simpel, toch? Die (fictieve) film beschrijft het leven van een holbewoner die in een tiental reuzenschreden de hele geschiedenis van de mensheid doorloopt, van de homo paleolythicus tot de Mens 2.0.

De plaat opent met de titeltrack, die de ondertitel “La Caverna de Lascaux” meekreeg en dan weet u meteen dat Krygier muziek geschreven heeft, die volgens hem past bij dit fenomeen uit de Dordogne, de grot waar de oudste gekende rotstekeningen gevonden werden en die wel eens de “Sixtijnse kapel van de oudheid” genoemd wordt. Ook “El Ultimo de los Selknam” heeft een vergelijkbaar onderwerp: de Selknam zijn een zo goed als uitgestorven Indianenstam uit Vuurland en dat is voor Krygier voldoende om er een nummer rond te schrijven. Onderweg kom je hilarische items en dito nummers tegen, met titels als “Alcohol”, Mosquito” en “Marinerito”, waarin Krygier genre na genre aanboort en vooral opvalt als zanger. Dat de man multi-instrumentalist is, wisten we al langer, maar dat hij zo'n goeie zanger is, dat is een aangename verrassing.

Soit. Ik denk dat het aangewezen is een basiskennis spaans te bezitten om de plaat helemaal te kunnen doorgronden. Los daarvan: dit is gewoon steengoeie muziek, die elke (taal)grens overstijgt en bijgevolg begrijpelijk is voor elkeen met luisterinstrumenten aan zijn hoofd. Een ontdekking? Jazeker! En graag deze zomer ergens op een festival, niet te ver uit de buurt!

(Dani Heyvaert)

 


Artiest info
Website  
 

Label: Crammed Discs

video