CARMEN SOUZA & THEO PASCAL – EPISTOLA

“De Norah Jones van Kaapverdië”, dat is een van de bijnamen, die Carmen Souza in de loop van de voorbije jaren van de pers opgespeld kreeg. Dat lijkt een eretitel te zijn en tegelijk doet hij deze prachtzangeres onvoldoende recht. Immers, beluistering van deze nieuwe plaat leert ons dat er minstens evenveel te zeggen valt voor een vergelijking met Nina Simone en dan spelen we toch al snel in een andere klasse. De samenwerking tussen dit duo gaat al terug tot de eerste plaat van Carmen: Theo Pascal, gerenommeerde Portugese bassist, die vooral in de jazz actief is, ontdekte het talent van Carmen al toen die nog maar 17 of 18 jaar was (ze is er nu 34) en sindsdien zijn ze dus blijven samenwerken, nu al zes platen lang.

Deze CD is wellicht niet de makkelijkste, die u dit jaar onder de laser zal schuiven, maar de muziek is wel van de prachtigste soort, die u ooit ergens te horen kan krijgen. Elf tracks, waarvan 8 zelfgemaakte en covers van Glen Miller's “Moonlight Serenade”, Horace Silver's “Cape Verdean Blues” en de traditional “Mira-me Miguel”.

De eigen songs balanceren allemaal in het grensgebied tussen jazz en world. Dat ligt enerzijds aan de nogal prominente rol voor de bas van Pascal en anderzijds aan de melodielijnen die gevolgd worden en die heel vaak folky kenmerken vertonen. De soepele, bijzonder wendbare stem van Souza doet de rest. U hoeft bij voorbeeld maar eens te luisteren naar “Twenty Choices” om te weten wat ik bedoel: nu eens klinkt ze als Billie Holiday, dan weer is ze de smurfin uit de tekenfilms van Peyo. Een stemartieste dus, maar dan wel eentje die fameus kan zingen en scatten. Een duel met de sax of de piano gaat ze niet uit de weg en zo maakte ze van haar stem in extra instrument van het jazz-ensemble dat haar begeleidt. Daarover moet ik nog iets vermelden: de zoon van Theo Pascal, Zoé, drumt mee op twee nummers en het laat zich nu al raden dat die jongen het heel ver zal schoppen. Zeer duidelijk een verhaal van “appel en boom”, maar dit even terzijde.

“Mira-Me Miguel” mag dan al het vlotst in het oor liggen, hét prijsnummer van de plaat is voor mij toch “Oui ou Non”met z'n heel ongebruikelijke ritmes en gesyncopeerde lijntjes. Ik herhaal: niet meteen gemakkelijke muziek, maar wel een erg mooie plaat van in dame die alles heeft om alle genres te overstijgen en op den duur gewaardeerd te worden om wat ze werkelijk is: in onvoorstelbaar straffe zangeres. Je kunt nogal wat van haar muziekjes beluisteren via de soundcloudlink bij deze recensie. Doe er uw voordeel mee en ga effectief eens luisteren. “Epistola” is Portugees voor “brief” en naar Carmen zelf aangeeft in de liner notes van de plaat, is het in brief aan iedereen die voldoende open van geest is om te luisteren. U zou zich vooral aangesproken moeten voelen....Prachtplaat!

(Dani Heyvaert)

 

 

Artiest info
Website  
 

Label: JazzPilon/Galileo
Distr.: Music & Words

video