ISLE OF MEN – VOLUNTARY BLINDNESS

Die verdomde labeltjes toch! Na de X-enzestigste beluistering van deze plaat ben ik er minder dan ooit uit, in welk vakje ik dit debuut moet stoppen. Dus vind ik er zelf eentje uit, nah! Om maar te zeggen dat we hier te maken hebben met een heel bijzondere plaat: eentje die weken aan een stuk op repeat in allerhande cd-spelers vertoefde, zodat we ze in alle omstandigheden konden leren kennen. Dàt zoiets gebeurt, is op zijn minst merkwaardig te noemen: hoewel ik niet behoor tot het gild der broodschrijvers, krijg ik toch meer dan voldoende materiaal ter beluistering binnen. Ik moet, met andere woorden, mijn tijd een beetje verdelen om alles tijdig beluisterd en besproken te krijgen, maar een paar keer per jaar komt er iets aanwaaien, dat die moeizaam verworven discipline moeiteloos overhoop gooit. Deze is er zo eentje.

Even situeren: zoals gezegd, is het een debuut van een band waar we -eerlijk is eerlijk- nooit van gehoord  hadden, maar die wel bevolkt blijkt met mensen die we al wel eens bezig hoorden of zagen. Dirk Fryns, de gitarist van dienst, mochten we graag lezen als muziekjournalist bij Stage, zanger Gunther Verspecht kennen we al heel lang, zelfs van voor z'n Stache-tijd (jawel, zo werd dat toen geschreven) en van hem vinden we al heel lang dat hij ooit iets moest doen met producer HT Roberts (wil overigens iemand diens “Emma's Land” hier en nu voordragen voor een plaats in de Canon van de Belgische Muziek?), die zijn muze Gabriela Arnon meebracht om her en der voor de fraaiste duetzang te zorgen. Tom Van Der Schueren, pianist bij de Gratie Gods, vormt samen met Fryns de muzikale ruggengraat van deze band en zijn sobere, haast minimalistische stijl, is tekenend voor de sfeer van de plaat, al mag ook de ritmesectie (Arne Van Dongen -man van duizend muziekjes- op bas en Luc Vanden Bosch op drums) niet onvermeld blijven. Niels Delvaux voegt heel fijne -letterlijk te nemen- percussie toe en de klarinet van Mattias Laga klinkt herkenbaar en ad rem als altijd.

Zowat eerste dat aan deze band opvalt, is dat je bijna nooit hoort dat ze met z'n vijven aan het spelen zijn, zo ingehouden, loepzuiver en uitgepuurd wordt er gemusiceerd. Less is more op z'n allerbest, als het ware..Met dat gegeven wordt een heel donkere, herfstige sfeer gecreëerd, waartoe de stem van Verspecht zich uitstekend leent. Fryns zelf noemt de CD “een nachtplaat” en dat is het ook: naar de sfeer verwees ik al, maar het zijn vooral de teksten die de plaat maken tot wat ze is. Die teksten lijken mij de vertaling te zijn van het denk- en dubwerk dat menigeen weleens pleegt op momenten waarop de weemoed zijn werk doet. Je gaat dan overpeinzingen maken, die het alledaagse enerzijds overstijgen en anderzijds haarscherp aflijnen. Je gaat, met andere woorden, over jezelf nadenken, over wat je met je leven aangevangen hebt, wat je (niet) drijft en hoe dat allemaal anders en beter zou kunnen. Vrolijk word je daar meestal niet van, maar het is wel steevast bron van blijvende schoonheid. En daar draait het op deze plaat om, naar mijn gevoel: we zijn als mensen tot niet veel “schoons” in staat, maar dàt bezingen genereert zoveel moois, dat je met plezier in je hoekje kruipt, omdat je daar het best kunt genieten van de schoonheid van je eigen onvolmaaktheid. Zoiets... In elk geval leidt één en ander op deze plaat tot een bijzonder fraai elftal, bevolkt met wat stilaan een zeldzaamheid wordt binnen de muziek. Ik heb het hier over het fenomeen “songs”: in een viertal minuten in verhaal neerzetten in tekst en muziek. Dirk Fryns beschikt over de gave om dat te doen. Hij had ook het inzicht om de zang over te laten aan een kerel die ongelooflijk goed kan zingen en die hier beter zingt dan ooit, allicht omdat hij zich echt tot de zang mag beperken en niet ook nog eens componist of frontman hoeft te zijn.

De optelsom van al dit moois is voor mij snel gemaakt: dit is zonder enige twijfel zowat het beste dat muzikaal Belgenland dit jaar voortbracht. Ik hoorde “A man far From True” al een paar keer voorbijkomen op de radio en dat is in volkomen terechte singlekeuze -al had “Your Gracious Fire” ook gekund- maar eigenlijk is dit geen radioplaat: deze drie kwartier zit je, ongemerkt moeiteloos uit van A tot Z, van “Strange Love” tot titelsong “Voluntary Blindness”. Dat de plaat uitkwam bij Starman, zal ook wel geen toeval zijn: de mensen daar hebben oren aan hun kop en ze zijn duidelijk niet alleen bezig met het bewaren van het verleden. Hulde, alweer!
Mag ik even resumeren? U hoeft niet ver te zoeken als op op cadeaujacht moet: geef iedereen, waar je van houdt, een exemplaar van dit prachtplaatje cadeau. U zal zich naderhand zeer geliefd weten!

(Dani Heyvaert)

 

 

 

Artiest info
Website  
 

Label:Starman Records

video