RITA HOSKING - FRANKIE AND THE NO-GO ROAD

Op dit inmiddels reeds zesde album bewandelt de Amerikaanse Rita Hosking een eerder mythische weg waarbij het hoofdpersonage Frankie als het ware een geheimzinnige queeste onderneemt. De singer-songwriter met de gevoelvolle stem liet zich bij haar songs inspireren door werken van de schrijvers Joseph John Campbell en Jack D. Forbes, respectievelijk hoogleraar en politiek activist, beiden ook geïnteresseerd in de mythologie en ceremoniële wereld van de Indianen. Zelf heeft Rita ook veel fantasie en ontpopt zij zich als een spirituele dichteres met coyote bloed in haar aderen. Haar verbeelding en engagement heeft zij wellicht geërfd van haar grootouders uit Cornwall, die mijnwerkers waren vooraleer zij naar Amerika emigreerden. Opgegroeid in Noord-Californië ontwikkelde zij verder haar zangtalent en combineerde zij de ballades uit het oude Albion met de bluegrass en countrymuziek uit de Nieuwe Wereld. Zelfs tekenschetsen volstaan om haar fantasie in werking te zetten zodat de heroïsche ‘no-go’ weg van Frankie bezaaid is met beelden, metaforen en symboliek.

Het album, geproducet door multi-instrumentalist Rich Brotherton, die begeleidt met o.m. gitaar, banjo, mandoline en bas, kan opgevat worden als een conceptalbum, al staan de fraaie melodische songs op zichzelf. Ook Rita zelf speelt gitaar en banjo, en soms harmonica, zodat de reis van Frankie geplaveid is met een mozaïek van kleuren en klanken. De viool van Andy Lentz en de contrabas van Glenn Fukunaga laten hier en daar melancholie binnendruppelen, zodat er een magisch klanktapijt wordt uitgespreid voor de pelgrim zoals o.m. op ‘Magic Carpet’ met prachtviool, waarin de verzuchting opklinkt om het aardse te ontstijgen. Op het wijze ‘Mama Said’ benadrukt de drum van Dony Wynn de herinnering vermengd met een zoete pijn gegenereerd door de strijkstok. Met verder nog partner Sean Feder op dobro en Kora Feder als backing vocaliste wordt dit album ook een beetje een familiezaak.

Rita Hosking, die in 2005 haar debuutalbum uitbracht en met de daaropvolgende albums en haar songcreaties meermaals in de prijzen viel, vertolkt haar verhalende songs met veel gevoel, met een stem die aanleunt bij deze van Natalie Merchant, Diane Jones, Alela Diane en Isobel Campbell. Dat zij religie en culturele antropologie studeerde kan je tussen de songlijnen opvangen, want ‘Power Moving In’, ‘Spirit Canoe’ en ‘Resurrection’ wellen op uit haast spirituele bronnen. Het desperate ‘Black Hole’ klinkt als een jammerklacht. Het aanklagende ‘Our Land’ met harmonica en backingvocalen helt over naar een hymne en vooral het verschroeiend mooie ‘I See Storms’ met National gitaar is een pareltje dat het verdient om in het rijtje van klassiekers opgenomen te worden. Weemoed en lyrische schoonheid gaan er hand in hand. En blijkbaar is Rita naast poëtische songschrijfster ook een begenadigd illustrator, want zij verzorgde zelf het artwork op het album. Bovendien is er een tekstboekje bij ingesloten zodat je de existentiële reis van Frankie ook tekstueel kan volgen, waarin tegelijk de emoties van de sensitieve zangeres schuil gaan.

Marcie

Rita Hosking & Sean Feder donderdag 7 april 2016, Bree (België) CC de Breughel
Rita Hosking & Sean Feder vrijdag 8 april 2016, Den Haag Acoustic Alley
Rita Hosking & Sean Feder zaterdag 9 april 2016, Amen Cultureel Café De Amer
Rita Hosking & Sean Feder maandag 11 april 2016 Eindhoven, Meneer Frits


 

Artiest info
Website  
 

video