TOMMY CASTRO & THE PAINKILLERS - METHOD TO MY MADNESS

 

Tommy Castro speelt al jaren in het 'circuit' met zijn bands een grote diversiteit aan high-energy blues. Vaak is Tommy te gast op de jaarlijkse bomvolle uitverkochte bluescruises in het Caribische gebied waar vele sterren altijd acte de presence geven. In de States heeft hij al de nodige awards en nominaties achter zijn kiezen. In België waren zijn laatste optredens vorig jaar tijdens Swing Wespelaar en even later in Zingem. Met meer dan veertig jaar podiumervaring kan je gerust zeggen dat hij inmiddels een legendarische live reputatie heeft opgebouwd. Sinds drie jaar is hij weer terug bij de basis, met The Painkillers, die hij sinds 2012 om zich heen heeft geformeerd. Samen vormt hij en viermansformatie zonder poespas. Deze band, bestaande uit Randy MacDonald (van de oorspronkelijke Tommy Castro Band) op bas, Michael Emerson op de keyboards en Bowen Brown op drums, worden gedreven door hun passie. Castro heeft een heerlijk soulvolle stem met een rauw randje. Deze wordt moeiteloos afgewisseld met een gierende solo uit zijn Fender. The Painkillers doen gewoon de rest. Zijn nieuwe album "Method to My Madness", opgenomen in San Rafael, Californië, kunnen we dan ook best omschrijven als hedendaagse blues, maar zeker ook vernieuwende blues waarmee Castro zich zeker binnen de blues-rock-scène een nog sterkere positie gaat verwerven, want deze plaat is een grote aanrader, meteen ook zijn vierde release voor het Alligator label.

Tommy Castro groeide op in San José Californië. Hij begon gitaar te spelen en onder zijn vroegste helden waren Eric Clapton, Elvin Bishop en Carlos Santana. Hij ging luisteren naar de helden van zijn helden, B.B. en Freddie King, Buddy Guy en andere bluesartiesten. Hij toerde twee jaar met The Dynatones en begon in 1991 onder eigen naam op te treden. Het zou nog tot 1996 duren voor hij zijn solodebuutalbum "Exception to the Rule" zou maken, waarmee hij meteen de aandacht van de internationale blues pers mee trok. En ze zijn lovend over hem, iemand als Carlos Santana noemt hem 'the future of the blues'. In 2001 verscheen "The Essential Tommy Castro", toen nog bij Blind Pig records. Hetzelfde jaar verscheen bij 33rd Street Records het album "Guilty of Love" en twee jaar later vond hij onderdak bij Heart and Soul Records, waar het album "Gratitude" verscheen, een album waarin hij een eerbetoon bracht aan zijn leermeesters: de oude blues- en soulmaten. Op deze plaat speelde hij zeer keurige uitvoeringen van B.B. King, Muddy Waters, Howlin' Wolf e.a. In 2005 verscheen "Soul Shaker" en in 2007 was het de beurt aan die prachtige cd "Painkiller", met producer John Porter (B.B. King, Elvis Costello, Buddy Guy). Deze cd waarop tevens ook Coco Montoya, Teresa James en Angela Strehli mee doen en het album "Soul Shaker" verschenen in zijn toen welvertrouwde Blind Pig stal.

Voor het album "Hard Believer" (2009) verkoos hij wederom John Porter als producer, en is opgenomen in zijn thuishaven, San Rafael, Californië, maar is wel Castro's eerste release voor het Alligator label van Bruce Iglauer. Een plaat waarbij Castro wel degelijk bewijst waarom hij in de ganse blueswereld naam en faam heeft gemaakt. Samen met zijn band maken ze op deze plaat ouderwets dampende bluesrock, die veel doet denken aan Otis Redding zoals de titeltrack, die klinkt zoals deze soullegende zong in de jaren '60. Maar de rechtgeaarde bluesliefhebber komt sowieso goed aan zijn trekken in de andere tracks op dit album. Tommy Castro is uiteraard ook zowat de muzikale kapitein van de legendarische Rhythm & Blues Cruises. Geïnspireerd door de spannende jam sessies op het schip besloot Castro dan ook met zijn band dit ook voor publiek op het vaste land te gaan uitvoeren, het ook op cd en dvd te laten opnemen en zo verscheen in 2011 het album "The Legendary Rhythm & Blues Revue – Live", het jaar dat ook Alligator Records haar 40ste verjaardag vierde met deze release.

Op "The Devil You Know" dat vorig jaar in januari verscheen, het eerste album met zijn nieuwe band The Painkillers, combineert Castro eigen repertoire met covers van o.a. Andre Williams en J.B. Lenoir. Naast zijn band voegden ook vele vrienden van Castro - waaronder Alligator label maatjes Marcia Ball en The Holmes Brothers - hun talenten aan deze release toe. Andere gasten waren o.a. de gitaristen Joe Bonamassa en Mark Karan, gitarist en zanger Tab Benoit, vocalisten Samantha Fish en Tasha Taylor en harmonica speler Magic Dick. Op zijn nieuwe album "Method to My Madness", zijn bijna alle tracks samen met anderen geschreven, mengen blues en energieke rock, en komen het best tot leven met zijn Painkillers, soms vergezeld van Ari Rios en Amber Morris die de background vocals verzorgen. "Method to My Madness" is natuurlijk wederom een Tommy Castro album geworden, dus je weet dat je een release gaat horen die zwaar gaat leunen op zijn gitaar, en deze formule blijft hij dan ook trouw. En dit terwijl zijn zang nu nog steeds na 16 albums fantastisch soulvol klinkt.

Opener, het funky "Common Ground" zet zowel wat genre als sfeer betreft de toon voor dit album: blues gebouwd op een stevig ritme met bluesy gitaartonen geven meteen een blik op de 11 tracks die gaan volgen. Een favoriet hier proberen uit te kiezen zal uiterst moeilijk zijn, want er is niet één zwakke track te bespeuren. Deze band is zeer strak, en The Painkillers passen goed bij elkaar en vooral complimenteren Castro zeer goed. Castro bewijst nog maar eens dat hij zeker behoort tot de top van de huidige bluesscène en laat zien waarom hij één van de meest populaire bluesgitaristen is die er anno 2015 zijn. Deze cd staat vol met funky blues en soul met net genoeg rock om het steeds opwindend te houden. Misschien maken de originals wel de meeste indruk, maar we vinden op deze release een zeer catchy versie van B.B. Kings klassieker "Bad Luck" (video) waarmee hij de plaat afsluit. Funk is het hoofdingrediënt van dit album, zoals in "Shine A Light", de titeltrack, "I’m Qualified" en "All About The Cash", en dit afgewisseld met bluesrock nummers als "No Such Luck" en "Two Hearts" en de rockballade "Died And Gone To Heaven" is het voor ons gewoon onmogelijk om een favoriet uit deze 12 nummers te kiezen. "Method to My Madness" is dan ook zijn meest volwassen cd, een cd waar het spelplezier van afdruipt, en dus alle reden om dit album aan te schaffen. Eens de cd in de cd-speler van de auto zit zal deze zeker opwarmen, en u zal beslist deze winter geen ijskrabber nodig hebben.

 

 

Artiest info
Website  
 

Label : Alligator Records
Distr.: V2

video