ROB TOGNONI - BIRRA FOR LIRA


Niet iedereen beschikt over die energie om stevige bluesrock op zo'n snelle wijze op je gitaar en op je vijfenvijftigste te spelen. De duivel zit echt in hem, daar waren we zondag 18 oktober getuige van op Goorblues, deze recensie vind je terug bij de LIVE concerten. Robs zeventiende album getuigt van stevige blues en helse rock ervaring, veertig jaar gunpowder dat hij met een AC/DC voltage op dit album laat exploderen. Energie altijd troef bij Ron. “Lost Our Blues In The City Of Rome”, stevige rock zodat het wel die dag de city van Ron zelve wordt. De intro van “Complicated Love” zou wel een Zappa nummer waard kunnen zijn, want “Humor Belongs In Music” ! Rijdt dan met een zware bulldozer over straat, terwijl ZZtop vanop de stoep hem de weg wijst naar de deur van zijn geliefde.Ook laat hij de duivel een grote leugen uitschreeuwen, “No whiskey in the bottle, I think I just drink rum, The Blues Ain't Never Fun”. De intro's van Rob zijn altijd heel inventief en tot op het been. Niet moeilijk dat hij de Tasmaanse Duivel wordt genoemd. “Dance Like This” gebiedt de heetste en de coolste hier op de dansvloer. “2 am” is een akoestisch nummer waar Muddy om de hoek staat mee te stampen. Terwijl de weg voor ons open legt naar zijn eigen drive. We zijn nog maar aan nummer vijf en al paar keer planché gegaan.

“Drink My Wine”, ruige rock waar velen jaloers op zijn. Het zijn de wisselende ritmes die de wijn in het glas laten “walsen”. De typische smaak zit 'm in de voortstuwing, Tognoni op top drive. Robs stem daarentegen, wanneer hij zijn duivels plunje uittrekt, wordt glashelder als een Fins meer in “Down By The Sea”. Gooit alle sluizen open met een perfecte echo, zijn stem sluit hier even zuiver op aan. Ruwe distortion en zangstem op overdrive dat is duidelijk Robs voorkeur. Bluesrock met Pete Townshends mokerslagen er bovenop in het sexy titelnummer “Birra For Lira”. “No Longer 1983”, nostalgie naar die leeftijd waar we allen heen willen, terwijl 1984 toen al een futuristisch jaar en boek betekende. Dat ook de tijd snel gaat, hartverscheurend ritme met wah wah als gaspedaal. Zo ook volgend intro van “Hello Me”, kan het nog meer autobiografisch? “Nonna Rina” de rockende grootmoeder wordt niet alleen gelaten, in een acoustische droom met koffie geur. Dan wel een sterke "Triple Espresso" als een cocktail met een duivels ritme waar dit album van overvloeit. Als bonus track springen we samen "Live" met Jim Morrison over het hek en zoeken de fun van "Roadhouse Blues" op. Duidelijk dat de duivel weer uit het doosje wil. Wie wil niet mee deze album ook live beleven !

Guy Cuypers

Artiest info
Website  
 

Label: Blues Boulevard / Music Avenue