BETTYSOO – WHEN WE’RE GONE  

 

“ A girl named Soo… “

Enkele weken geleden kon ik in Eindhoven live een singer-songwriter het voorprogramma zien doen van Amanda Pearcy, die we toen daar interviewden. De naam van Amanda’s collega uit Texas, TX, die met haar man Dave Terry optrad, was de kleine blonde Bettysoo (recensie). De in Austin, residerende Bettysoo is van Koreaanse origine. Na een decennia (ze begon haar muziekcarrière pas op haar 26ste) is zij nu al een gerespecteerd singer-songwriter.

Bettysoo groeide op in Spring, TX, en verhuisde naar Austin, waar ze haar man tegen kwam en huwde. Vrij laat stopt ze met studeren en besluit ze om singer-songwriter te worden. We zijn nu vier solo albums, een EP en twee albums (een side project dat ze deed samen met de Canadese dobro master Doug Cox) verder en Bettysoo is er nog steeds. In Texas wordt ze begeleid door Will Sexton, Jeff Plankenhorn, Brian Standefer, Todd Wilson, Paul Prestridge en haar  “Mail” man Dave Terry.

Hoe kan je Bettysoo’s stijl omschrijven? Als een uitgebalanceerde mengeling van gospel, folk en wat pop, zou je kunnen stellen. Hoe komt iemand van de tweede generatie Koreanen in Amerika aan zo’n klassieke naam? Johnny Cash kon hem uitgevonden hebben, hoor ik zeker enkele denken… Het is niet haar artieste-, maar haar geboortenaam. Soo is de tussennaam van haar vader, hij is de “the boy named Soo”, legt ze ergens in een interview al giechelend uit.

Haar nieuwste album “When We’re Gone” is opgenomen met een vriend, cellist en producer Brian Standefer in zijn studio in Buda, TX. “When We’re Gone” liet vijf jaren op zich liet wachten en is de weerslag van die periode. Het is een ontlading van de problemen en de gevechten die ze moest aangaan. De twaalf tracks zijn originele, maar qua stijl, erg verschillende nummers. Aan het album werkten mee: Brian Standefer (cello), Glenn Fukunaga (bas), Dave Terry & Rick Richards (drums), Lloyd Maines (pedal steel), Will Sexton (gitaar), Joe Colarusso (klarinet).

Bettysoo heeft een zachte heldere en mooie stem en haar songs zijn hartverscheurend mooi, maar hebben vaak een scherp randje. Ze zijn aan het leven gelinkt met zijn verdriet, eenzaamheid en verlies en de momenten van vreugde en liefde. ”Listen” opent het album met eentonige droge trommel slagen, waar de theatrale cello bij aansluit en waarna de melodie uitgroeit tot een climax, die opgevuld wordt met de repetitieve oproep om te luisteren. Te luisteren naar de klokken, naar de wind, naar de golven in de zee, naar de noodroep: “And you will hear my heart when you leave…” Wat hierna volgt is een poppy song. ”100 Different Ways Of Being Alone” ligt vanaf de eerste noten al direct goed in het gehoor. Het gevoel dat in de tekst ligt, wordt versterkt door de melodie en houdt alles tot de laatste noot levendig. ”Last Night” rolt daarna heel rustig verder en wordt gedragen door de slides van Lloyd Maines. Het is de perfecte intro voor de beste tijd van het jaar, ”Summertime”. In de ontluisterende ballade ”The Things She Left Town With” zingt Bettysoo over iemand die vertrokken is en de kilte en de leegte die er achter blijft. Ook na ”Hold Tight” is er dat onheilspellende gevoel, dat er ook al bij “Josephine” was. Bettysoo laat je na de song, opnieuw beangstigend en alleen achter. In ”Love Is Real”, wat hierna volgt, schijnt de zon opnieuw en voelt de liefde warm aan: “Love is real, time is an illusion. Love is gonna stay with you even when you’re running…” Dan volgt er de titel song ”When We’re Gone”, een nummer over dingen die onverklaard blijven, als je er niet meer bent. Bettysoo sluit af met ”Lullaby”. Het is afscheid nemen van de zon, van de maan: “Stil land calm, sleep ‘til dawn. Heaven grant you slumber ‘til then. Its watchful eyes will see you rise. When morning has come…”

Bettysoo’s album “When We’re Gone” is een collectie mooie, vaak intrigerende songs, die sterk worden ingekleurd door de instrumentatie (vooral door de cello) en zang. Deze elementen onderscheiden dit album van de rest en maken het een ontdekking waard!

Eric Schuurmans

“ I’m a happy person who writes sad songs…”  zo besluit ze haar optreden met het titelnummer van haar nieuwe album ‘When We’re Gone’ over zaken die onverklaard blijven, wanneer je er niet meer bent. Zij zingt de song in een lager register en ook dat gaat haar goed af. Klein van gestalte maar van een ontwapenende charme. Een verrassend sterk optreden!
(19/10/15 - Marc Buggenhoudt  voor Rootstime in Muziekgebouw Mr. Frits, Eindhoven)

“ She sings songs in a lower register about issues that remain unexplained when you're not here anymore and that goes her well. Small in stature, but with a disarming charm. What a strong performer!... “

 

Album track list: 1”Listen” - 2”100 Different Ways Of Being Alone” - 3”Last Night” - 4”Summertime” - 5”The Things She Left Town With” - 6”Josephine” - 7”Hold Tight” - 8”Love Is Real” - 9”When We’re Gone” - 10”Nothing Heals A Broken Heart” - 11”Wheels” - 12”Lullaby” – Songs by Bettysoo – Produced by Bettysoo & Brian Standefer

Album Line-up:
Bettysoo: vocal, acoustic (1-12) & electric (1,4,7,8,11) guitars, keys (1,11), piano (1,2,9), accordeon (9), bgv (1,2,4,8,10,11)
Brian Standefer: cello (1,2,4,6-12), percussion (1), keys (7,9-11), bgv (11)
Lloyd Maines: pedal steel (3)
Will Sexton: electric guitar (5,8)
Drums , percussion : Dave Terry (1,3-7,9,10,12), Rick Richards (2,4,8,11)
Glenn Fukunaga: upright bass (1,3,5-9), bass (2,4,6,10-12)
Joe Colarusso: clarinet (12), bass clarinet (12), flute (12)

Discography:
2014 - When We’re Gone
2011 - Across The Borderline: Lie To Me, with Doug Cox
2012 - Across The Borderline: More Lies, with Doug Cox
2009 - Heat Sin Water Skin
2007 - Little Tiny Secrets
2007 - Never The Pretty Girl
2005 - Let Me Love You (digital only)

Artiest info
Website  
 

CD Baby

video