AMANDA PEARCY – AN OFFERING

Hoezo, U kent Amanda Pearcy niet? Waar heeft u dan de voorbije jaren gezeten? Ergens waar de electriciteit en de radio nog niet uitgevonden zijn? Komaan, zeg, verman uzelf en maak die onvergeeflijke fout goed. Dat kan vanaf nu, want de kleine Grote Dame uit Austin, Texas heeft pas een nieuwe plaat uit. Het is haar derde en ze is, om het beleefd uit te drukken, redelijk fantastisch. Ik weet het, ik zong twee jaar geleden ook al uitgebreid de lof van Amanda, toen zij haar vorige plaat, “Royal Street” op ons bureau dropte, maar laat ik U vooraf al zeggen dat ik niet geneigd ben op dat punt ook maar één centimeter in te binden. Wanneer ik deze tekst uittik, heb ik de plaat een keer of veertig (!) beluisterd. Dat gegeven op zich wijst al ergens op, want u mag van mij aannemen dat ik heus wel meer dan één CD per week te beluisteren krijg. Dat deze nieuwe niet uit mijn cd-speler(s) te krijgen is, is dus op zijn minst een goed voorteken.

Laat ik beginnen met even te situeren: de nieuwe plaat bevat dertien songs, waarvan elf zelfgeschreven -eentje komt twee keer voor- en een cover van Bobbie Gentry's “Ode To Billie Joe”. Om daarmee te beginnen: Ray Bonneville speelt mee en hij legt hier een harmonica-intro neer, die je gewoon de adem afsnijdt, waarna Amanda, ingeleid door de bas van Ron de la Vega, inzet: “It was the 3rd of june, another sleepy, dusty Delta day”....U kent de tekst vast wel. De manier waarop Amanda hier de lijzigheid en landerigheid van zo'n snikhete dag, waarop alles lijkt vastgelijmd te zitten vanwege de hitte, weet te evoceren, rangschikt haar zondermeer in de schaars bevolkte hoogste klasse van de hedendaagse zangeressen. Nochtans schijnen sommige mensen het een beetje moeilijk te hebben met Amanda's stem. Ik niet: mij raakt ze midscheeps, maar allerminst onprettig. Er zit een toon in, een korrel, die de stem, hoewel misschien niet “mooi” in de klassieke zin, toch op zijn minst “aantrekkelijk”maakt. Dat de song hier ruim boven de zes minuten afklokt, vergeleken met de originele singleversie van vier minuten, maakt alleszins één ding duidelijk: Amanda wil dichterbij de basisversie komen, waarvan ik ooit een demo hoorde en die dik boven de zeven minuten zat. Waar zij perfect in slaagt, is in het duidelijk maken dat de song in wezen niet focust op Billie Joe MaCallister, noch op zijn vermoedelijke liefje Sally Jane Ellison, maar wel op de manier waarop de ik-persoon in de song, en met hem/haar de hele familie aan tafel, omgaat met een toch niet zo alledaags gegeven als een zelfmoord. “Geef de koekjes nog eens door aub!” of “Wat scheelt er met je eetlust, liefje? Ik heb de hele ochtend gekookt en je hebt nog niet één hap genomen...”.Kijk, als je een zo bekend nummer op dergelijke manier kunt neerzetten, dan ben je een groot vertolker.

Wat hebben we tot dusver? We hebben “een groot vertolker” en we hebben “een stem die je raakt”. Dat is niet onaardig, maar er is meer. En dan wil ik het hebben over de eigen composities op de plaat, elf stuks dus. Opener “Ribbons and Bows” zet meteen de toon: hier mag de band meteen laten horen wat ze in huis hebben. Met “de band” bedoelen we in dit geval de al genoemde bassist Ron de la Vega, snarenwonder George Bradfute, drummer Mickey Grimm en violist/cellist/producer/arrangeur Tim Lorsch. Zij creëren al van bij aanvang een sfeer, die ik voorheen alleen maar met Lucinda Williams kon associëren, of met Emmylou op haar “Wrecking Ball”-plaat. Dat ze bij momenten nog bijgesprongen worden door mensen als Ray Bonneville, Jimmy LaFave of Mike Daly, die er geen van allen om bekend staan zich met prutsers en rommelaars bezig te houden, werkt ook niet meteen nadelig. De sfeer is er dus meteen en die wordt verfijnd in het slepende, bluesy -en van heel knappe Hammond voorziene “Every Now and Then”, waarin Amanda een “relatie-waarin-de-sleur-heeft-toegeslagen” omschrijft. Heel herkenbaar voor velen, zo denk ik, alleen slaagt zij erin om dat ook nog eens op muziek te zetten. Prachtsong, en de Hammond is overigens van Stefano Intelisano, die we verderop nog zullen tegenkomen op Farfisa.

We gaan verder met “Pawn Shop Gun”, waaraan LaFave zijn herkenbare stem leent en dat niet echt een vrolijk nummer te noemen is: dit gaat over verloren liefde, verloren onschuld, over het onvermogen om blijvend lief te hebben.en eenzaamheid, waarvoor als metafoor een ochtendlijke rit naar huis opgevoerd wordt. Zo'n rit, die volgt op een veel te lange nacht, die niet helemaal voldoening bracht: de rit loopt langzaam en dan blijk je ook nog eens zonder sigaretten te zitten. Dàt gevoel....ook vorm gegeven door “Sweet Home Alabama” tegenover “Mississippi Goddam” te zetten...schitterend beeld en meteen alweer een bewijs van het derde punt dat ik wilde maken: Amanda Pearcy is een fantastische songwriter, die zonder twijfel in de topklasse van haar generatie speelt. Als ik dit nummer hoor, denk ik niet alleen aan Lucinda, maar ook aan Tom Russell, Gillian Welch of Jason Isbell, die op dezelfde rake wijze situaties en gevoelens in woorden kunnen omzetten. “Pallet On The Floor” is dan weer een midtempo smeekbede van een dochter, die het huis verlaten had, maar naar haar ouders terug wil, ondanks de gemene vader die haar daarbij wacht. Radeloosheid en wanhoop worden hier heerlijk onder slide en Rhodes gezet en dat levert een smeuïge, zuiderse sloomheid op, die je keer op keer weer wil ervaren.

En dan hebben we het nog niet over “An Offering” gehad, de titelsong dus, die niet alleen middenin de plaat staat en er dus de ruggengraat van is, maar die in instrumentale versie de plaat ook mag afsluiten. Verstillende schoonheid is dit: hoe in vrouw haar totale overgave, radeloosheid en onderwerping aan een verloren liefde weet te verwoorden. Ondanks alle op het eerste gezicht negatieve gevoelens, blijkt zij de sterke factor te zijn, die bij machte is om zichzelf opnieuw te “offeren”. Prachtig, dit, net als de instrumentale versie, waarin de cello van Tim Lorsch me werkelijk bij herhaling tot tranens toe raakte. Dit nummer wordt, als het van mij afhangt, ooit op mijn begrafenis gespeeld. “Birds on a Wire” is er eentje dat niet alleen door zijn wat ongewone ritme opvalt, maar ook door zijn tekst: ook dit gaat over de liefde, die weg is. “Overschilder me, zodat ik onzichtbaar word, vermaal mijn beenderen tot grind waar je een paadje van kan maken, waar je dan overheen kunt lopen en zo, als een rivier naar de zee, toch nog je weg kunt vinden”. Grote Poëzie, noem ik dat. “Comfort the Soul of a Man” huppelt weliswaar vrolijk op en af, maar gaat in wezen over de eenzaamheid van een mens (man of vrouw); die wellicht een stommiteit begaan heeft, maar met zijn leven verder moet. Wat hem daarbij kan helpen, zijn de gewone dingen van het leven en het geloof in een God, die maakt dat de dingen ooit wel goed komen.

Ik stel vast dat ik bezig ben song na song voor u te beschrijven. Wel, laat ik dan maar doorgaan: “Teach me to Be” gaat alweer over de Liefde en wat de afwezigheid van de geliefde aan twijfels met zich brengt:” leer me geduldig te zijn, zoals de barman of de taxichauffeur.” Prachtige beelden zijn dat. “Selfish Lover”, met daarin de Farfisa waar ik het hoger al over had, is een nummer dat het eigenlijk heeft over het onvermogen van de mens om echt en waarachtig te zijn in een relatie: er wordt gelogen en er wordt bedrogen en het gevolg is telkens weer pijn en verdriet en toch stappen we er keer op keer weer in, precies omdat we in wezen allemaal egoïsten zijn, die liefgehad willen worden, terwijl we steevast vergeten dat liefde vooral “geven” is. Niet meteen opwekkende stuff, maar wel op feitelijkheden gebaseerd en hier meesterlijk op muziek gezet. Het tweelingzusje van die song is “A Little Bit More”, waarin Amanda beschrijft hoe dat onschuldige flirtmoment, dat we allemaal wel op tijd en  stond meemaken, keer op keer tot bedrog en leugen leiden. Dat we om te kunnen overleven, ook op tijd en stond de ogen sluiten voor wat de geliefde ons aandoet, is symbool voor de condition humaine. We willen wel, maar meestal kunnen we gewoon niet.

“Mellow Joy” is dan weer zo'n vrolijk huppelnummer, dat op mild ironische wijze, al wat voorafgaat, nog eens bevestigt: “ik weet dat je zal liegen en dat je mij, als je denkt me daarmee te kunnen binden, om het even wat zult vertellen, maar toch, laten we erin stappen en elkaar in beetje zoets geven”. Ik heb er geen idee van of en in welke mate deze nummers al of niet autobiografisch zijn, maar ik stel vast dat Amanda bijzonder veel en fijne inzichten heeft in de manier(en) waarmee mensen in de Liefde met elkaar plegen om te gaan. Dat ze een heel leven gelééfd heeft, daarvan was ik bij de vorige plaat al overtuigd. Dat die ervaring haar helpt bij het uitschrijven van in nieuw repertoire, dat blijkt uit deze nieuwe plaat. Laat ik duidelijk zijn: we zullen dit jaar vast niet veel betere platen horen dan deze nieuwe van Amanda Pearcy. De dame komt heel binnenkort onze kant uit. U bent gewaarschuwd. Enneuh, Amanda, nog eens bedankt voor dat stukje soundtrack bij mijn begrafenis, waarvan ik overigens hoop dat ze nog even uitgesteld wordt.

(Dani Heyvaert)

 

10 cd's te winnen!

Wil je daar kans op maken, dan mail je ons gewoon even:
je naam, je adres en de vermelding:
AMANDA PEARCY
Binnen een aantal weken wordt uit alle inzendingen de gelukkigen getrokken.
Wij hopen dat u massaal Rootstime hier zult mailen
De winnaars worden per mail verwittigd.

15-oct - NL Goirle - Jan van Besouw
16-oct - Houseconcert (BE)
17-oct - NL Lage Vuursche - In The Woods (festival)
18-oct - NL Bergen op Zoom - Crossroads
19-oct - NL Eindhoven - Meneer Frits
21-oct - NL Steendam - Peter en Leni
23-oct - NL Utrecht - Kargadoor
24-oct - NL Leiden - Muziekhuis
25-oct - NL Van Slag - Borger

 

Artiest info
Website  
 

Label: Continental Blue Heaven, CRS / V2

video