BOOGIE BEASTS - COME AND GET ME

 

Welke dampen er vanuit Limburgse of Luikse bodems oprijzen is moeilijk te achterhalen, tenzij je er een geoloog zou bijhalen. Feit is dat de vier rebelse muzikanten van de ‘Boogie Beasts’ duistere stoffen hebben ingeademd, een mengeling van mossige uitwaseming en voodoo stuff. Resten van de ‘Voodoo Boogie’ en ‘Stinky Lou & The Goonmat’, hun voormalige formaties, hebben de vier muziekmaten als een vervelde huid van zich afgeworpen om zich volledig op bluesy en tranceachtige boogie-ritmes te gooien. Wie wanneer gitaar speelt is niet zichtbaar, maar de gruizige sound en de bijwijlen demonische groove maken dat zelfs de sporadische rillingen over je rug verrukkelijk aanvoelen, ook al zijn de thema’s niet altijd zo happy. Gitaristen Jan Jaspers en Mathias Dalle namen behalve het hypnotisch gitaarspel ook afwisselend de zang op zich, afzonderlijk of gezamenlijk. Harmonicaspeler Fabian Bennardo springt bij met aanklampende harmonica, desgewenst gedempt of schreiend wanneer liefdesdesillusies en zielskwellingen te pijnlijk doorschroeien.

Een speciale rol is weggelegd voor de bezeten drum van Gert Servaes die zich lijkt te voeden met de ritmes van zowel de junglebeat van Afrika als deze van de Mississippi Hill Country drummers. De vintage sound van zowel RL Burnside als zijn kleinzonen Cedric en Kent klinkt erin door naast deze van Calvin Jackson. Ook andere invloeden hoor je die zich als een niet te ontwarren kluwen aan de hoe dan ook hoogst originele songs van de Boogie Beasts vasthechten. De Black Keys, Deep Purple, Led Zeppelin, The Black Rebel Motorcycle Club zijn enkele van de rafelige mogelijkheden, naast uiteraard ook deze van Alvin Youngblood Hart, de Burnsides en Terry ‘Harmonica’ Bean. Het was lang uitkijken naar hun eerste album en de repetitietijd in Hechtel voedde alleen maar de spanning. Nu het volwaardig album er eindelijk is kan je het resultaat alleen maar toejuichen. Vanaf het eerste ‘Blast’, naadloos overvloeiend in het gepassioneerde ‘Calling My Name’, is er geen ontkomen meer aan en word je meegesleept in die typische groove waar de ‘Boogie Beasts’ zo beestig sterk in zijn zoals dat ook al tijdens hun Live concerten te merken was en is. In dergelijke wilde stroming van driftige boogie, pulserende vaart en sluimerende melancholie is het moeilijk om favorieten te onderscheiden, al zijn die er wel.

Dus drijf je gewoon mee op het mystiek klankengeheel van gitaren, zang, harp en drum, al dan niet opzwepend of broeierig. Zowel het fascinerende ‘Calling My Name’ als het dansbare ‘Shake’ Em’ zouden zelfs Lazarus vroegtijdig uit zijn graf laten herrijzen. ‘Dig’ komt over als een driftige liefdesverklaring en ook ‘Do Her Thing’ is niet vrij van onderdrukte woede. In het suggestieve ‘Coming Home To You’, een bluesy pareltje, voel je een onderhuidse hunker en ook het bezwerende ‘On My Own Again’ lijkt ondergronds aan te zuigen. Het laatste bitterzoete ‘Like A Fool’ herinnert aan een oeroude klaagzang en gaat op in het desolate ‘niets’ om wat later onverwachts op te duiken als een ‘hidden’ track. Je kan erop wedden dat de Boogie Beats in hun tijd echte hangjongeren waren, maar dan rond jukeboxen, in platenzaken, clubs en repetitielokalen en dat het viertal in de plaats van hallucinogenen liever de spirit van de musicerende bluesvaderen inhaleerde. Dit album verdient het om in twintig landen tegelijk te worden uitgebracht met Amerika en Japan inbegrepen en hopelijk verhuist dit geïnspireerd groepje dan niet naar verre oorden, want van hun soort zijn er hier veel te weinig.

Marcie

 

 

Artiest info
Website  
 

Label: Naked Productions
Distr.: Bertus

video