JOHN MAYALL'S BLUESBREAKERS - LIVE IN 1967

 

John Mayall is een levende legende. Vooral levend dan, gezien zijn niet te stuiten tournees en releases. Met sinds midjaren '60 tientallen lp's en cd's, tot en met die heuse 'novelty' hit in '69: het onweerstaanbaar vrolijkmakende "Room To Move". Zijn Bluesbreakers golden altijd al - zeker live - als één der meest gerenommeerde blues-leerscholen, met helden als o.a. Eric Clapton, Peter Green, Mick Fleetwood, Mick Taylor, Peter Green, Jack Bruce, Walter Trout en John McVie. En ondertussen verhuisde deze veelzijdige Brit naar Californië, van waaruit hij sinds midden jaren '80 steeds weer met nieuwe getalenteerde Bluesbreakers de wereld rondtrekt. Al die jaren dat John al aan de weg timmert met zijn Bluesbreakers heeft zijn muziek nog niet ingeboet aan overtuigingskracht. Dit ondanks het feit dat de bezetting in de loop der jaren al vele malen is veranderd. De Britse bluesgigant is mede bekend geworden door het feit dat hij een goed oor had voor jong talent. Oneindig is de rij Britse bluesmuzikanten die in zijn band tot volle wasdom kwamen. Eric Clapton was ongetwijfeld het belangrijkste talent dat in het team van Mayall kon rijpen. Onder de vaderlijke hoede van Mayall ontwikkelde Clapton zijn kennis van de blues en verbeterde zijn techniek. Hoewel "John Mayall´s Bluesbrakers with Eric Clapton" uit 1966 het hoogtepunt was uit zijn discografie, zorgde de Britse bluesveteraan de voorbije jaren voor een continue stroom goede bluesrock platen.

Voor het album "Live In 1967" gaan we even terug in de tijd, naar de kortstondige Fleetwood Mac incarnatie van de Bluesbreakers. Wie moest Eric Clapton – die inmiddels een goddelijke status had verworven dankzij zijn verbluffende spel op "John Mayall´s Bluesbrakers with Eric Clapton" – opvolgen als gitarist in de band van John Mayall? Geen lastige beslissing voor die Britse bluesgigant, want tijdens Clapton's afwezigheid – en voor hij definitief uit de band stapte om Cream op te richten – werkte Mayall al met Peter Green. Het volgende album, "A Hard Road" (1967), werd mede dankzij dit jonge gitaartalent een succes. Bij John Mayall’s Bluesbreakers zat toen ook bassist John McVie en een tijdje later nam drummer Mick Fleetwood de plaats van Aysnley Dunbar in. Voor het eerst speelden dus Green, Fleetwood en John McVie samen in een band - al was dat bij Mayall slechts drie maanden. In deze periode werden vijf shows in Londen opgenomen door een Nederlandse fan. De tapes bleven tot nu toe onbekend totdat Mayall ze onlangs in de handen kreeg. Hij restaureerde ze samen met een technisch team en maakte een selectie voor dit album. Freddy King en Otis Rush, 2 legendarische bluesmannen, die steeds een grote invloed hebben gehad in de carrière van John Mayall zijn hier goed vertegenwoordigd met nooit eerder gehoorde live versies. Hoe covers als "All Your Love", "Double Trouble", "So Many Roads" 'en "I Can not Quit You Baby", bluesklassiekers van Otish Rush, die samen met Freddy King's "The Stumble", "San-Ho-Zay" en "Someday After Awhile" hier door het viertal met een gevoel van urgentie worden gebracht is gewoon de max. De band wordt gedragen door het sublieme gitaarspel van Green die ook in de oudere Bluesbreakerssongs excelleert met snijdende solo’s. Wat hier muzikaal geboden wordt is werkelijk fantastisch en ook nog historisch van belang, en dat de geluidskwaliteit wat minder is, nemen we er dan ook graag bij.


Artiest info
Website  
 

Label: Forty Below Records
Distr.: Bertus