HILARY JAMES – YOU DON'T KNOW

Het is best wel een beetje een heikele opdracht om wat te schrijven over iemand die je zelf al pakweg honderd jaar volgt, maar die relatief weinig bekendheid geniet in bredere kring: ofwel dreig je pedant te worden, ofwel ga je overdrijven met je bewondering, maar in beide gevallen loop je het risico dat je je lezers kwijt bent, nog voor je je verhaal echt begonnen bent. Hilary James, beste lezer, is een artistiek veelbegaafde vrouw, die evengoed als zangeres uitblinkt, als zij als grafisch artieste haar vrouwtje weet te staan. Vanzelfsprekend moeten we het hier alleen hebben over haar nieuwste muzikale exploot, een CD waarop ze, vergeef me de uitdrukking, een nieuwe standaard plaatst, als we het over Britse folk hebben.

Hilary heeft, zonder enige twijfel, één van de fraaiste stemmen uit het genre. Op deze nieuwe plaat demonstreert zij dat ze niet alleen één van de beste zangeressen uit het genre is, maar ook nog eens één van de knapste instrumentisten van de hele meute. Of het nu gaat om mandoline, gitaar, of allerlei enigszins  ongewone instrumenten, zoals de mandobas, een meer dan gewoon grote mandoline, Hilary laat hier horen wat ze allemaal in haar mars heeft.

Ze grasduint in het grote Amerikaanse Liedboek en komt zo uit bij Hoagy Carmichael, van wie ze “Skylark”, “New Orleans” en “The Old Music Master” covert en van Gershwin is er “They All Laughed” . Dat zijn dus echte Amerikaanse klassiekers, net als Little Willie John's “Need Your Love So Ban” en het veelgecoverde (van Nina Simone over Billie Holiday tot Chet Baker, van Marvin Gaye tot Sonny Rollins) “You Don't Know What Love is van Gene de Paul. Die naam klinkt misschien iets minder bekend in de oren., maar ook die man schreef flink wat songs, die tot op vandaag bekend zijn, zoals “Cow Cow Boogie” en “He's My Guy”, beide talloze keren gecoverd, maar vooral bekend van Ella Fitzgerald.

Ook aanwezig: “The House is Haunted by The Echo of Your Last Goodbye”, dat onder Hilary's aandacht kwam nadat het op het BBC-programma “Desert Island Discs” aan bod kwam. Ik ken de versie van Mel Tormé en als ik het goed heb, deed zelfs Marc Almond er ooit in versie van. Uit “traditionele” hoek zien we haar het verhaal van “Frankie and Johnnie” opdiepen, naast “Deep River Blues”, maar de absolute verrassingen van de plaat zijn “Separation Blues” van de ten onrechte compleet vergeten Patrick Sky en” Rock Salt and Nails”, een song die we in vele versies kennen, maar die wel van de ook al veel te weinig herinnerde Utah Phillips is.

Als je de optelsom maakt van deze liedjes, dan zie je twee dingen: een ongehoord potentieel, want het zijn stuk voor stuk geweldige songs, maar tegelijk houdt dat een gigantisch risico in: de nummers zijn bij veel mensen (heel) bekend en dus kun jer er flink mee op je bek gaan. Behalve dus, als je Hilary James bent en dus een zangeres van topkaliber. Tel daarbij op dat dame James zich omringt met de crème de la crème van de begeleiders (gaande van vaste compaan Simon Mayor -met wie ze The Mandolinquents vormt, tot ex-Fairportdrummer Dave Mattacks en ook al drummer Simon Price -je moet die mens z'n jazztrio maar eens beluisteren- en de meester van de harmonica Brendan Power, van wie u ook maar eens in paar filmpjes moet gaan bekijken op Youtube. Heel veel heel schoon volk dus en dat volkje levert hier, samen met Hilary een juweel van een plaat af, waarvan ik één nummer nog niet vermeld heb: “Last Show Tonight”, een door haarzelf geschreven schitterende song, die twintig jaar lang stof lag te vergaren, maar nu, gelukkig voor ons, deze nieuwe CD mag openen.

Ik zou heel hard willen proberen iets negatiefs te verzinnen over deze plaat -noblesse oblige-, maar het lukt me niet. Dit is namelijk bovenste beste hedendaagse folk van een dame die, wat mij betreft, stilaan de status van “Instituut” mag krijgen. Dit is overigens ook een heel gevarieerde plaat: ik gebruikte dan wel het label “folk”, maar net zo goed zit er jazz en blues in verweven. Op die manier is het een plaat voor iedereen: oudjes als ik, kunnen hun hart ophalen bij de manier waarop songs uit hun jeugd-of nog ouder- weer tot leven gewekt worden, voor jonge mensen is dit de perfecte introductie tot een zangeres, die weliswaar “folk” in haar aderen heeft lopen, maar die vooral een immens straffe vertolkster is. Wil u ooit iemand laten kennis maken met een echte zangeres? Begin dan met deze plaat, die, wat mij betreft, tot de verplichte aanschaf van dit jaar behoort. Heerlijk!

(Dani Heyvaert)

 

 

Artiest info
Website  
 

Label: Acoustics Records

video