MODOU TOURÉ & RAMON GOOSE – THE WEST AFRICAN BLUES PROJECT

 

Het is hier al vaker geschreven, zo meen ik mij te herinneren: Ramon Goose, ooit één van de leden van NuBlues, is in geweldig onderschatte muzikant, die in het verleden al samenwerkte met mensen als Eric Bibb, Pee Wee Ellis en Eric Burdon. Hij ging reeds eerder de West-Afrikaanse richting uit, onder meer met Diabel Cissokho, met wie hij de. geweldige plaat “Mansana Blues” uitbracht en die nu op z'n kora meespeelt op “The Lighthouse Keeper”, dat, ondanks z'n Engelse titel, in het Frans gezongen wordt.

Modou Touré is dan weer de zoon van Ousmane Touré, die ooit de zanger was van Touré Kounda. Ook hij is dus niet helemaal een onbeschreven blad. Deze plaat kwam haast toevallig tot stand: de twee heren kwamen elkaar backstage op Womad tegen, wisselden telefoonnummers uit en spraken af om ooit eens samen iets te doen. Dat kwam er min of meer van, toen ze afspraken om een muntthee te gaan drinken in een Londens-Marokkaans café, waar Goose een paar dingetjes op zijn gitaar uitprobeerde en verrast was door de bijzondere manier waarop Touré onmiddellijk inpikte op deze ideeën en van daaruit werd één en ander redelijk snel realiteit.

Wat meteen opvalt is de organische, volslagen natuurlijke manier waarop stem en gitaar elkaar hier vinden. Er wordt gezongen in het Wolof, het Mandinka en het Frans en dat werkt. Nergens merk je breuklijnen en meer dan eens denk je aan de gitaar van Ry Cooder bij diens samenwerking met Ali Farka Touré. Elf nummers en drie kwartier lang leiden de beide heren, overigens geruggensteund door een competente band, ons rond in hun universum.

Bij de tweede song, “Lolambé” fronsten we even de wenkbrauwen: dit nummer kenden we toch al ergens van? Was dit dan een cover? Nee, hoor, het staat gewoon op de jongste “Rough Guide to West African Music”, die niet zo heel lang geleden weken aan een stuk in onze auto kampeerde en dus met de regelmaat van in klok voorbijkwam. Dat is ook terecht: het is een heel vrolijke uptempo song over in Senegalees kinderspelletje maar hier is het vooral een oorwurm van jewelste. Geen mogelijkheid om dat nummer uit je hoofd te halen, eens je 't opgezet hebt. Schitterende gitaarpartij van Goose, afgewisseld met bijzonder sterke vocalen van Touré.

“Dune Blues” is al even straf, zij het totaal verschillend: hier gaat het over het verleden en hoe dat het heden beïnvloedt, als we 't maar niet vergeten. In”Kayre” -schitterende blazers trouwens- gaat het over mensen die moeten vechten voor hun vrijheid en over het lijden dat daarmee gepaard gaat. “We Walk In the Sahara” beschrijft dan weer hoe bedreigend de woestijn kan zijn: één keertje verkeerd draaien en je bent reddeloos verloren. Het tegengewicht daarvoor hoor je in “Journey to Casamance”, dat de reis naar huis in al haar lengte beschrijft, maar vooral de blijdschap benadrukt, die gepaard gaat met het terugzien van je familie.

“Waar” is een nummer dat in ruzie tussen collega's gebruikt als metafoor voor de manier waarop landen en gemeenschappen met elkaar menen te moeten omgaan en Touré vraagt zich af of de mensheid ooit haar lesje zal leren, dan wel of we gedoemd zijn altijd en overal vijanden te zoeken en vinden om onszelf in bestaansreden te verschaffen. Niet meteen optimistisch, maar wel bijzonder mooi. Het allerdichtste bij wat we ons doorgaans voorstellen bij desertblues, komen we met “Casamance River Blues”, waarin bezongen wordt welke belangrijke rol deze rivier speelt in het leven van de bevolking van Senegal, Guinée en Gambia. Het instrumentale eindstukje met gitaar en percussie is fabelachtig mooi en suggereert perfect de niet ongevaarlijke loop van de rivier. Héérlijk nummer is dat, al vraag ik mij af wat er nog allemaal op de originele tape staat, dat hier weggemixt is.

Enfin, u hoort mij wellicht al komen... Niet zolang geleden schreef ik hier dat ik bang was dat de West-Afrikaanse muziek hetzelfde lot beschoren was als wat de Cubaanse meemaakte, enkele jaren nadat de Buena Vista Social Club uitgebracht werd: eerst komen allerlei verborgen parels naar boven, dan gaat de lat naar beneden en wordt zowat alles uitgebracht dat ooit opgenomen werd en tenslotte vindt de markt dat het tijd is voor iets nieuws en verdwijnt het genre volledig uit de aandacht. Ik heb al platen ter bespreking gekregen, waarvan ik me afvroeg waarom de grondstof voor in CD niet duurder was, gewoon omdat de muziek waardeloos was.

Dat zal bij deze CD niet meteen gebeuren, want dit is een ronduit imponerende plaat van een man die nog aan zijn carrière moet beginnen, maar alle talent heeft om het heel ver te schoppen en een Westerling, die bijzonder goed begrepen heeft waarover het in de West-Afrikaanse muziek gaat. Hulde aan de heren Touré en Goose, want ze hebben een heel knappe plaat gemaakt, waarvan ik u op een blaadje durf geven, dat ze in heel veel eindejaarslijstjes zal voorkomen. U moest maar eens gaan luisteren!

(Dani Heyvaert)

 

 

10 cd's te winnen!

Wil je daar kans op maken, dan mail je ons gewoon even:
je naam, je adres en de vermelding:
MODOU TOURÉ & RAMON GOOSE
Binnen een aantal weken wordt uit alle inzendingen de gelukkigen getrokken.
Wij hopen dat u massaal Rootstime hier zult mailen
De winnaars worden per mail verwittigd.

 

Artiest info
Website  
 

Label: ARC Music

video