LITTLE HOOK - LITTLE HOOK

Het kalenderjaar is bijna ten einde en daar kondigt zich dè ontdekking aan van een nieuwe Belgische band die je evengoed zou kunnen herdopen als de Belgische North Mississippi Allstars of liever nog de Belgische Delta Jukes met Steve Wouters als Sam Carr. Het lijkt erop alsof het viertal gulzig en met volle handen heeft gedronken uit het zompige rivierwater van de Mississippi. De vier muzikanten zijn dan op één na ook zgn. oudgedienden die al jaren lang in allerlei formaties - Last Call, D-Dale, Bass Papa, enz.- hun stiel hebben uit gepuurd hetzij naast internationale blueslegendes ervaring hebben opgedaan, zoals o.m. Lurrie Bell, Keith Dunn en de betreurde Candye Kane. De gitaristen, Luikenaar Renaud Lesire en nieuweling Bart Mulders, de meesterlijke harmonicaspeler Big Dave Reniers en de als steeds fascinerende drummer Steve Wouters leveren op dit gezamenlijk album alle vier een schitterende bijdrage waarvan de som veel meer is dan de delen. Geen ego’s hier maar een huldebetoon aan de Mississippi hill country blues zoals die een eeuw geleden reeds het publiek in een hypnotische ban sloeg. De instrumentale nummers bijvoorbeeld hebben dat tranceachtig ritme dat subtiel langs je ruggengraat opkruipt.

Het begint al veelbelovend met het verschroeiend mooie ‘Hillburner’ en ook het instrumentale ’Weedpicker’ heeft dat magische, een ideaal medicijn tegen zwaarmoedigheid of lusteloosheid. Alle songs werden door zanger/gitarist Renaud Lesire geschreven en Dave Reniers schreef mee aan het broeierige ‘Hooked’ dat doet denken aan een Woodstock song waarbij de modderspatten in ‘t rond vliegen. Bij de slowblues ‘Movin’ On’ vraag je je af of het sputterend busje wel de top zal halen ondanks de energieke beat die voor extra aandrijving zorgt. Alle tot de verbeelding sprekende songs brengen je als het ware op onverwachte plaatsen met prachtig uitzicht waarbij landschappen en vergezichten zich ontrollen. De laatste song, het nostalgische ‘Sea’ bijvoorbeeld, komt over als een lichtbaken dat de horizonten van een donkere zee aftast met een laatste uitstervende golfslag.

Daartussen zijn er enkele buitenbeentjes zoals het zwoele ‘Mourir Debout’ met een intrigerende drumbeat en met reminiscenties aan de Acadians en Lafayette of het weemoedige ‘Back At The Shack’ met de whistles van Dave Reniers en een verrukkelijke gruizige gitaarbegeleiding. Het lijzig gezongen ‘Drowning In My Own Tears’ leunt dan weer aan bij de ongepolijste countryblues en ‘Tomorrow Night’, wederom een favoriet, met bezwerende mood roept de neveldampen op van illegaal gestookte moonshine. Het viertal kleurt wat bluesgenre betreft soms buiten de lijntjes maar doet dit uiterst origineel. Hierdoor word je ingepakt en gekluisterd door die bezwerende mood en ritmische beat. Gitaren, harmonica, drum, distortion zang hebben die ongepolijste groove van weleer, zodat je verwonderd bent dat het album in Maastricht is opgenomen en niet in Zuid-Carolina, Tennessee, Louisiana of ergens in het tussengebied. Dat deze band van rasmuzikanten ooit in een zomermaand geboekt stond op het Blues Peer festival is bijgevolg allerminst verwonderlijk.

Marcie

 

Album Release Concert:
11 December - Crossroads Café
Paardenmarkt 115 - 2000 Antwerpen

 

 

Artiest info
Website  
 

label: Naked (Donor Productions)
distr.: Bertus

video