TERRI HENDRIX - THE SLAUGHTERHOUSE SESSIONS PROJECT 5.2

Wie deze kolommen al wat langer leest, zal weten dat we hier een redelijk goed ontwikkelde boon hebben voor Terri Hendrix. Dat heeft alles te maken met aan de ene kant, haar onmiskenbare kwaliteit als songwriter en performer en aan de andere kant haar doorzettingsvermogen, haar absolute wil om een “independent” artiest te zijn, eentje die niet afhankelijk is van modes, trends of verkoopverwachtingen van platenfirma’s.Daar is ze al ruim twintig jaar mee aan de gang en, hoe verder ze stapt op die reis, hoe meer ze groeit als artieste. Dat vind ik toch.

“Human” is de omschrijving, die Terri zichzelf toekent op haar Facebookpagina en dat is, in mijn ogen toch, het hoogst haalbare voor wie buiten zijn wil om op deze aardkloot geworpen wordt en hier, in het beste geval, enkele tientallen jaren mag rondhollen en mag proberen enige zin te geven aan zijn leven en dat van anderen. Terri is een geboren artieste en heeft zich kennelijk tot doel gesteld het leven van een aantal mensen wat aangenamer te maken middels haar liedjes en vooral haar teksten en zo komt het dat ze zich vorig jaar voorgenomen had om van 2016 een superproducties jaar te maken: vier cd’s en een boek zou ze uitbrengen, allemaal thematisch met elkaar verbonden. Het Leven en ’s mensen grenzen, hebben er een beetje anders over beslist: “The Slaughterhouse Sessions” is “pas” nummer 2 van de 5 en de drie ontbrekende zijn, zoals het hoort, naar volgend jaar verschoven. “5.2” dus, na “Love You Strong” van begin 2016, dat “5.1” als ondertitel had en dat vooral ging over “geloof en veerkracht” tegenover de stormen van het leven. De nieuwe handelt over dat stapje verder: de storm niet alleen maar weerstaan, maar hem terugdringen en weer opveren.

In elf songs legt Terri uit waar dat volgend haar allemaal om draait en, zoals we dat van haar al enige tijd gewend zijn, doet ze alweer een beroep op het kruim van de Texaanse muzikanten: oude getrouwe Lloyd Maines is stilaan zoveel meer dan gitarist en producer van de plaat. Hij speelt weer alle mogelijke snaarinstrumenten waaronder de Papoose, dat weinig conventionele wegens een kwart hoger van toon- gitaarmodel van Tacoma. Daarnaast is Lloyd ook verantwoordelijk voor een flink deel van de harmony vocals, die verder ook ingezongen werden door Leeann Atherton. Ook van de partij zijn Glenn Fukunaga op bas, Pat Manske en John Silva op percussie, Riley Osbourn op toetsen en Bukka Allen op accordeon. Eén van de meest opvallende elementen is nochtans de mondharmonica die door Terri zelf bespeeld wordt. We wisten al even dat ze dat kan, maar wat ze op deze plaat laat horen inzake smoelschuiverij, is toch van een niveau dat we haar nog niet hadden horen bereiken.

De songs zijn hoofdzakelijk van eigen makelij en drijven meestal op een strijdbaar, hoopvol, huppelend ritme. Nochtans doet Terri ook een paar covers:”Ain’t It a Shame” is van Elder Roma Wilson en Terugdoet de mooiste dingen op haar mondharmonica. “I Will Arise”, een eeuwenoude traditional, die toegeschreven wordt aan J. Hart, krijgt een heel mooie bewerking, waar de gospelgeest nog wel in aanwezig is, maar die het lied vooral een folkkleedje aanmeet. “One of These Mornings” werd dan weer bij J.C. Burris gehaald, uit diens gelijknamige, wonderlijke LP op Arhoolie uit 1976 en ook hier blaast Terri’s mondharmonica heerlijke klanken. “Crocodile Man” was origineel van de betreurde Dave Carter en mij benieuwde het wat Terri ermee zou doen, nadat Chris Smither het nummer een jaar of twaalf geleden al een versie gegeven had, die mij nogal definitief leek. Nou…ik ben bang dat ik mijn klassement zal moeten herzien, maar dat is niet zo belangrijk: wat vooral blijkt, is wat voor een onnoemelijk straffe song dit is.

Afsluiter “Sun of the Soul” wordt dan weer toegeschreven aan A.P. Carter, hoewel ik zelf het nummer ken als “When The Lights Have Gone Out In Your Soul” in een heel oude versie van Ernest Phipps and his Congregation, waarbij ene Curtis Williams als componist vermeld wordt. Voer voor originaljagers? Hoe dan ook, Alle overig nummers zijn dus van de hand van Terri zelf, meestal in samenwerking met Lloyd Maines, één enkele keer met de ook al fantastische Slaid Cleaves (“Double Shift Tuesday”). Ook dat geeft aan dat Terri Hendrix als weinig anderen de kunst verstaat om zich met de echte top te omringen en het resultaat is dan ook -nog maar eens- een geweldig mooie, gevarieerde plaat, waarvan later slechts zal blijken wat ze echt betekent. Ik schreef het al, dit is nummer 2 in een reeks van 4 cd’s en een boek. Ik denk dat we over een jaar of wat, als we het over dat totaalpakket zullen hebben, van een meesterwerk zullen kunnen spreken. Nu moet ik het, redelijkerwijs houden bij: de beste plaat die Terri Hendrix tot nu toe gemaakt heeft.

(Dani Heyvaert)

 

 

10 cd's te winnen!

Wil je daar kans op maken, dan mail je ons gewoon even:
je naam, je adres en de vermelding
: TERRI HENDRIX
Binnen een aantal weken wordt uit alle inzendingen de gelukkigen getrokken.
Wij hopen dat u massaal Rootstime - hier - zult mailen
De winnaars worden per mail verwittigd.

 

 


Artiest info
Website  
 

Bandcamp

video