LITTLE DIAMONDS - NEW ORLEANS BOUND

Dit is een beetje een vreemd ding: de CD die ik onder uw aandacht probeer te krijgen, dateert al van 2013, maar wordt nu pas in Europa uitgebracht. Dat brengt wel met zich, dat ik sommige dingen in de verleden tijd zou moeten schrijven en andere in de tegenwoordige. Lijkt mij verwarrend…Ik doe gewoon alsof het een nieuwe CD is en klaar…!

“Little Diamonds” is de nom de plume van Luke LeBlanc, een jongeman die, nadat hij in 2008 Bob Dylan aan het werk had gezien op verkiezingsdag, een nummer schreef, dat hij “Song To Bob” titelde. Op aanraden van een familielid schreef hij zich in voor de songwriterswedstrijd, die aan de “Dylan Days” van dat jaar gekoppeld was in Hibbing, Minnesota. Luke won de wedstrijd en de bal ging aan het rollen en na twee jaar kwam er een debuutplaat, “1st Rail” -ik heb ze overigens nooit gehoord-, Luke werd “Little Diamonds” en ging voorprogramma’s spelen: van The Nitty Gritty Dirt Band onder andere, maar ook van de Ozark Mountain Daredevils en Delbert McClinton, om slechts die te noemen….

De rest laat zich een beetje raden, zodra je in die categorie mag meespelen, kom je al eens ergens en word je opgemerkt. Bij Little Diamonds liep het niet anders: het ene na het andere radiostation begon zijn muziek te draaien en drie jaar later, in 2013, was het tijd voor deze nieuwe plaat. Die bevat een dozijn door Luke zelf geschreven songs en ze is op een heel interessante manier niet alleen merkwaardig, maar zelfs steengoed: ik hoorde zelden een plaat waarvan de opeenvolging van de songs zo perfect uitvalt als deze hier. Dat maakt dat je de de volle drie kwartier zit te luisteren, zonder dat je er erg in hebt. De tijd vliégt als het ware voorbij en niet één keer voel je je geroepen om een track te skippen, zo naturel en organisch volgen ze elkaar op.

Wat nog opvalt, is de stem van Luke: ik zou durven zweren hebben een jonge Steve Goodman aan het werk te horen of beter nog, een heel jonge Jim Croce. De songs op zich blinken uit door eenvoud: veelal is niet veel meer begeleiding dan een akoestische gitaar en een mondharmonica, met de echte klank van de jonge Dylan, en al eens een streepje sax, een vleugje fidele of lapsteel, banjo of piano. Akoestische folk dus. Daar is in onze tijden nog plaats voor, zeker weten en deze CD bewijst dat volop.

Dat Luke de hele tijd je aandacht weet vast te houden, zegt op zich al genoeg, maar ik kan een paar tracks speciaal aanbevelen voor de lezers, die een snelle doorloop willen: begin bij “12-12-12”, spoel vooruit naar “Duluth Grandma” en neem daarna “Mortified” tot u. Wissel af met de countrytoets van “Come Back Here” en eindig ik ingekorte luistertrip bij de afsluitende titeltrack. U heeft dan opgewekte songs, gehoord, nostalgische, droevige, beschouwende en ironische. Dat is eigenlijk het dieet dat Dylan, Goodman, Croce en Prine ons veertig jaar geleden al serveerden en waardoor onze interesse in hedendaagse folk voor altijd gewekt was. Little Diamonds lijkt klaar om de fakkel van die generatie over te nemen. Bijzonder interessante plaat, echt waar. U bent gewaarschuwd: als deze meneer over enkele maanden volle zalen trekt hier aan deze kant van de Grote Plas, zal het niet aan mij gelegen hebben als u achteraf komt klagen!

(Dani Heyvaert)

 


Artiest info
Website  
 

CD Baby

video